هزاران کرم‌ به فضا می‌روند

دانشمندان قصد دارند هزاران کرم میکروسکوپی را برای درک بهتر کاهش عضلات فضانوردان در سفرهای فضایی به ایستگاه فضایی بین‌المللی بفرستند.
به گزارش سرویس علمی ایسنا منطقه خراسان، کاهش عضلات فضانوردان در فضا از مشکلاتی است که آنها با آن روبرو هستند که این بررسی برای کشف روش‌های درمانی بیماری‌های زمینی هم موثر است.
طی فراخوان بین‌المللی برای ارسال تجربیات علوم زیستی جدید به ایستگاه فضایی با همکاری ناسا، آژانس فضایی اروپا و سازمان‌های فضایی ژاپن و کانادا، سه آزمایش جدید به رهبری تیم‌های تحقیقاتی انگلیسی برای بررسی بیشتر انتخاب شده‌اند.
یکی از این آزمایشات، توسط دکتر تیموتی اتریج از بخش علوم بهداشتی و ورزشی دانشگاه اکستر هدایت می‌شود که به بررسی کاهش عضلات در فضا و روش‌های مقابله با آن می‌پردازد.
تیم اتریج از گونه کرمهای نماتود موسوم به Cae norhabditis elegans استفاده خواهد کرد که برای بررسی تغییرات درازمدت در فیزیولوژی انسان بسیار کاربرد دارند. دلیل این امر آن است که این کرمها نیز تحت شرایط مشابه با انسان دچار کاهش عضلات می‌شوند.
اتریج اظهار کرد: آژانس‌های فضایی دنیا، ماموریت‌های بلند پروازانه‌ای برنامه‌ریزی کرده‌اند، به طوری‌که فضانوردان پس از 180 روز، با کاهش 40 درصدی توده عضلانی مواجه می‌شوند.
این کرم‌ها با چشم غیرمسلح دیده نمی‌شوند و در کیسه‌های کوچکی از غذای مایع قرار ‌گرفته، به فضا ‎رفته و پنج روز در فضا زندگی می‌کنند و سپس منجمد شده و برای بررسی وضعیت عضلانی به زمین بازگردانده می‌شوند.
لازم به ذکر است که نتایج این آزمایش، برای ارائه روش‌های نوین کمک به افراد مبتلا به دیستروفی عضلانی و دیابت مفید است. دانشمندان این آزمایش را در بین سال‌های 2017 تا 2020 انجام خواهند داد.
بررسی‌ها نشان داده است، عضلات نقش مهمی در فرایند متابولیک بدن دارند و اخلال در عملکرد آنها منجر به ابتلا به بیماری‌هایی مثل دیابت نوع دو، بیماری‌های قلبی عروقی و چاقی می‌شود.
انجام این آزمایش‌ها در ظاهر به منظور درک دلیل کاهش از دست دادن عضلات فضانوردان در فضاست، اما در واقع کمک به درمان بیماری‌ها و مشکلات ناشی از آن است.

طراحی لباس‌های راحت‌تر برای فضانوردان

ناسا در حال طراحی و ساخت لباس‌های منعطف برای فضانوردان است.
به گزارش سرویس علمی ایسنا منطقه خراسان، در سال‌های آینده، انسان به مکان‌های دور منظومه‌شمسی، سیارک‌ها، ماه و مریخ سفر می‌کند که این سفرهای فضایی نیازمند لباس‌های منعطف برای فضانوردی است و محققان در حال طراحی و ساخت این لباس‌ها هستند.
امی راس، سرپرست این مطالعه از مرکز فضایی جانسون ناسا(JSC) در هوستون اظهار کرد: لباس‌های امروزی انعطافی برای پیاده‌روی در فضا ندارند و به همین منظور محققان در حال طراحی و ساخت لباسی متفاوت هستند تا پیاده‌روی فضایی را راحت‌تر کند.
لباس‌های فعلی برای وضعیت میکروگرانشی طراحی شده‌اند که راه رفتن با آن مشکل است، زیرا نیم‌تنه پایین این لباس‌ها برای تحرک سخت بوده و خم شدن را دشوار می‌کند.
محققان ناسا در حال انجام تغییرات بر روی لباس‌های امروزی هستند تا لباس‌هایی برای فضانوردان آینده طراحی کنند که راحت‌تر استفاده شوند.

تشعشعات کیهانی سیستم اعصاب فضانودان را مختل می کند

مطالعه جدید دانشمندان دانشگاه کالیفرنیا در ایروین نشان می‌دهد قرار گرفتن در معرض ذرات باردار پرانرژی مانند ذرات موجود در پرتوهای کهکشانی، موجب بروز نارسایی شناختی در فضانوردان برای همیشه می‌شود.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، این ذرات فضانوردان را در طول پروازهای فضایی طولانی بمباران می‌کنند و چنین موضوعی، آسیب مهمی به سیستم عصبی مرکزی می‌زند و منجر به نارسایی‌های شناختی می‌شود.
تحقیقات چارلز لیمولی و همکارانش برای فضانوردان عازم سفر دو تا سه ساله به مریخ، خبر خوشی نیست. نقص در عملکرد، نقص حافظه و از دست‌دادن هوشیاری و تمرکز در طول پروازهای فضایی ممکن است بر فعالیت‌های حیاتی در طول ماموریت اثر بگذارد. قرارگرفتن در معرض تشعشعات کیهانی همچنین ممکن است دارای پیامدهای ناخوشایندی برای توانایی شناختی فضانوردان در طول زندگی‌شان باشد.
در مطالعه انجام‌شده توسط تیم لیمولی، گروهی از موش‌ها در «آزمایشگاه تشعشع فضایی» ناسا واقع در لابراتوار ملی بروکهاون، در معرض تشعشع ذرات باردار (اکسیژن و تیتانیم کاملا یونیزه‌شده) قرار گرفتند.
دانشمندان دریافتند قرارگرفتن در معرض این ذرات منجر به التهاب مغزی شد و این موضوع خود، انتقال سیگنال‌ها در میان نورون‌ها را مختل کرد.
تصویربرداری‌های انجام‌شده نشان داد چگونه شبکه ارتباطاتی مغز به دلیل کاهش ساختار سلول‌های عصبی موسوم به دندریت‌ها دچار نقص شد. تغییرات سیناپتیکی بیشتر به همراه تغییرات ساختاری، در قابلیت‌ سلول‌های عصبی برای مخابره کارآمد سیگنال‌های الکتروشیمیایی اختلال ایجاد کرد.
به گفته محققان حاضر در این مطالعه، نارسایی‌های شناختی در فضانوردان ماه‌ها طول می‌کشد که بروز کند و زمان لازم برای سفر به مریخ برای ظهور چنین نارسایی‌هایی کافی است.
با این حال، افرادی که در ایستگاه بین‌المللی فضایی کار می‌کنند، با همین میزان پرتوهای کیهانی کهکشانی روبرو نیستند زیرا آن‌ها همچنان در درون مگنتوسفر حفاظتی زمین قرار دارند.
گفته می‌شود ذرات تشکیل‌دهنده این پرتوهای کیهانی کهکشانی، بقایای اصلی رخدادهای ابرنواختری در گذشته هستند.
جزئیات این دستاورد علمی در مجله Science Advances ارائه شده است.

تمرینات آماده سازی جسمانی برای ماموریتهای فضایی

بدن انسان با سفر فضایی سازگاری چندانی ندارد و در نتیجه پیش از انجام این سفرها باید به تمرینات آماده سازی جسمانی پرداخت. یورونیوز با توما پسکه، فضانورد و آندره روزنبرگر، دانشمند ورزشی که به مربیگری فضانوردان می پردازد در باشگاه مجهز مرکز فضانورد اروپایی گفتگو کرده است.
آندره روزنبرگر توضیح می دهد که فضانوردان باید به تمرین عضلات خاصی بپردازند. او می گوید: باید بر روی عضلات خاصی کار کرد، به ویژه عضلات ضد جاذبه. برای تمرین قدرتی باید بر روی عضلات پا و عضلات پشت تمرکز کرد.
نیمی از برنامه تمرینی از تمرینات هوازی و نیمی دیگر از تمرینات قدرتی تشکیل شده است.
روزنبرگر می گوید: هدف ساختن عضله و یا حفظ حجم عضلانی و توده استخوانی است.
فضانوردان اغلب برنامه سنگینی دارند ولی باید وقتی را نیز به ورزش اختصاص دهند. توما پسکه می گوید: باید تا جایی که می توانید وقتی را به تمرین اختصاص دهید. شاید به دلیل سفر و مشغله کاری نتوانید هر روز ورزش کنید ولی باید حداقل هفته ای چهار بار تمریناتتان را انجام دهید.
دلیل انجام این تمرینات شرایط دشوار سفر فضایی است. توما پسکه در این مورد می گوید: بعد از شش ماه در فضا شما بخشی از حجم بدنتان را از دست می دهید. توده استخوانی از دست می دهید و بخشی از موازنه بدنتان را هم از دست می دهید. وقتی بر می گردید در وضع فوق العاده ای نیستید و بنابراین اگر ابتدا در سطح بالایی بوده باشید به سطحی متوسط افت می کنید و اگر در سطح متوسط بوده باشید به سطحی پایین افت می کنید. این دلیل اصلی تمرین ورزشی برای فضا است.

توما پسکه
او در نوامبر سال ۲۰۱۶ میلادی مامورتی شش ماهه در ایستگاه فضایی بین المللی خواهد داشت. توما پسکه متولد سال ۱۹۷۸ در شهر روان در فرانسه و دارای کمربند مشکی در جودو است. دوچرخه سواری در کوهستان، پرواز با کایت، اسکی و کوهنوردی از ورزشهای مورد علاقه اوست. او فارغ التحصیل مقطع کارشناسی ارشد در کنترل و طراحی فضاپیماها موسسه عالی هوانوردی و فضا است. او پیش از این برای آژانس فضایی فرانسه و شرکت مهندسی فضای تالس آلنیا اسپیس کار کرده است.
بر گرفته از یوو نیوز

رییس سازمان فضایی ایران: برنامه اعزام انسان به فضا پیگیری می شود

به رغم انتقاداتی که در ماه های اخیر نسبت به برنامه‌های گذشته سازمان فضایی به خصوص طرح اعزام انسان به فضا مطرح شده بود رییس جدید سازمان فضایی ایران در مراسم معارفه خود با تاکید بر این که هیچ پروژ‌ه‌ای در این سازمان متوقف نخواهد شد، گفت: پروژه فضاپیمای ملی و اعزام انسان به فضا از برنامه‌های این سازمان است که گام‌های اولیه برای توسعه فناوری‌های این طرح‌ها برداشته شده است.به گزارش خبرنگار فناوری خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، دکتر محسن بهرامی در حاشیه مراسم معارفه خود با اشاره به سیاستهای جدید این سازمان افزود: بررسی وضع موجود از اولویتهای فعالیت این سازمان خواهد بود و علاوه بر آن اقدام به تدوین برنامه یک ساله و چهار ساله برای این سازمان خواهیم کرد.
وی با اشاره به رونمایی ماکت فضاپیمای ملی یادآور شد: فعالیتهای این سازمان بر اساس بودجه‌هایی است که به این سازمان اختصاص داده می‌شود است و از این رو پروژه‌های فضایی که از جمله آنها ساخت فضاپیمای ملی است جزو برنامه‌های این سازمان قرار دارد. علاوه بر آن اولویتهایی برای فعالیت این سازمان در نظر گرفته می‌شود.
بهرامی با بیان این که طراحی و ساخت این فضاپیما طرحی پرهزینه است، اعزام فضانورد را از برنامه‌های کشور در حوزه فضا خواند که باید الزامات آن فراهم شود.
رییس جدید سازمان فضایی تصریح کرد: هدف کشورهایی که موفق به اعزام انسان به فضا شده اند صرفا اعزام انسان نبوده است بلکه تولید فناوری‌های آن نیز در دستور کار بوده است و در این راستا نیز سیاستهایی را مد نظر دارد.
وی با تاکید بر این که در این سازمان هیچ پروژه‌ای متوقف نمی‌شود اضافه کرد:‌ گام‌های اولیه برای اعزام فضانورد با اعزام موجود زنده به فضا برداشته شده است.
بهرامی در پاسخ به سوالی مبنی بر سقوط ماهواره فجر توضیح داد: در این زمینه لازم است تا عمر ماهواره‌ها نیز مد نظر قرار گیرد. سقوط این ماهواره نیز به دلیل عمری بوده که برای این ماهواره در نظر گرفته شده است.

نسل جدید ایستگاه های فضایی درمرحله طراحی

محققان یک شرکت آمریکایی به دنبال جایگزین کردن ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) با یک سازه غول‌پیکر به شکل قارچ هستند.
به گزارش سرویس فناوری ایسنا، منطقه خراسان، بسیاری از دانشمندان ناسا معتقدند که ایستگاه فضایی بین‌المللی به دلیل برخی کمبود‌ها نظیر عمر بالا و بروز اشکالات فنی باید در آینده نزدیک جایگزین شود.
از پروژه قارچ فضایی که توسط محققان شرکت United Space Structures ارائه شده است، بعنوان جایگزین احتمالی ایستگاه فضایی یاد می‌شود؛ بودجه پیش‌بینی شده برای این تکمیل پروژه بالغ بر 300 میلیارد دلار برآورد شده است.
قارچ فضایی علاوه بر مجهز بودن به امکانات بسیار بالا، مجهز به سامانه تولید جاذبه مصنوعی برای عملکرد بهتر فضانوردان است. این سازه متشکل از دو بخش مجزا شامل بدنه و کلاهک است که برای تولید جاذبه مصنوعی، هر دو بخش در جهت مخالف چهار بار در دقیقه می‌چرخند.
بسیاری از دانشمندان معتقدند که زندگی در شرایط بدون گرانش اثرات بسیار زیان‌باری بر ساختار بدن به ویژه استخوان‌ها و ماهیچه‌های فضانوردان دارد، به طوری‌که در چنین شرایطی بدن در پاسخ به بی‌وزنی، تراکم استخوان‌ها را کم کرده و توده ماهیچه را کاهش می‌دهد.
ساخت این سازه عظیم فضایی 30 سال زمان می‌برد که پس از تکمیل، حدود 400 متر طول و 100 متر قطر خواهد داشت.

تلاش مجدد اسپیس‌ایکس برای فرود سالم موشک در زمین

شرکت اسپیس‌ایکس قصد دارد مجددا روز دوشنبه (24 فروردین) در زمان پرتاب کپسول باری رباتیک خود به ایستگاه فضایی بین‌المللی، تاریخ‌ساز شود.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، این شرکت قصد دارد پس از ارسال فضاپیمای دراگون به ایستگاه فضایی، اولین مرحله موشک فالکون 9 خود را برای یک فرود نرم بر روی یک کشتی پهپاد در اقیانوس آتلانتیک به زمین بازگرداند.
این پرتاب برای روز دوشنبه ساعنت 20:33 به وقت گرینویچ از ایستگاه کیپ‌کاناورال در فلوریدا برنامه‌ریزی شده است.
اسپیس‌ایکس این مانور موشک قابل استفاده مجدد را یکبار دیگر در زمان پرتاب قبلی کپسول دراگون در ماه ژانویه انجام داده بودند که باوجود فرود موفق بر روی سکوی کشتی بدون سرنشین، به دلیل محکم بودن برخورد، منفجر شد.
به گفته الون ماسک، بنیان‌گذار شرکت اسپیس‌ایکس، مایع هیدرولیک مرحله اول موشک به پایان رسیده بود و از این رو فرود کاملی را انجام نداد.
وی اعلام کرده بود که رانشگر بعدی که قرار است بر روی سکوی یک کشتی پهپاد فرود بیاید، از سوخت هیدرولیکی بیشتری برخوردار خواهد بود.

آزمایش روز دوشنبه بخشی از تلاش اسپیس‌ایکس برای تولید موشک‌های کاملا قابل استفاده مجدد است؛ چنین فناوری‌هایی می‌توانند هزینه‌های پرواز فضایی را تا 100 درصد کاهش داده و به باز شدن درهای جدید اکتشاف در فضا کمک کند.
اگرچه مأموریت اصلی روز دوشنبه، ارسال کپسول دراگون به همراه 2015 کیلوگرم مواد غذایی، تدارکات و تجربیات علمی به ایستگاه فضایی خواهد بود. این ششمین مأموریت باری شرکت اسپیس‌ایکس به ایستگاه فضایی تحت قرارداد 1.6 میلیارد دلاری با ناسا محسوب می‌شود.
اگر همه چیز طبق برنامه صورت بگیرد، دراگون روز چهارشنبه (26 فروردین) به ایستگاه فضایی خواهد رسید. این فضاپیما حدود پنج هفته به این مدارگرد 100 میلیارد دلاری متصل خواهد بود و سپس با 1370 کیلوگرم محموله از ابزار علمی، سخت‌افزار و زباله‌های ایستگاه، به زمین برخواهد گشت.
این کپسول در اقیانوس آرام فرود آمده و سپس توسط یک قایق بازیابی خواهد شد. دراگون در حال حاضر تنها فضاپیمایی است که می‌تواند محموله‌ها را به زمین بازگرداند؛ سایر فضاپیماها در حرارت جو زمین سوخته می‌شوند.

اگر فضانوردی در حین ماموریت جان خود راز از دست بدهد با جسد او چه می کنند ؟

از زمان اجرای مأموریت‌های سرنشین‌دار آپولو و با مطرح‌شدن بحث‌های جدی درباره ماموریت‌های فضایی بیشتر، این پرسش برای جامعه علمی مطرح است که چنانچه فضانوردی در فضا بمیرد، با جسد وی باید چه کار کرد؟

به گزارش سرویس علمی ایسنا، در حال حاضر فضانوردان در هر بار، فقط شش ماه را در ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) سپری می‌کنند و معاینات فشرده پزشکی را پیش از قرار گرفتن در فهرست نهایی پرواز فضایی پشت سر می‌گذرانند.

تاکنون کسی در ایستگاه بین‌المللی از دنیا نرفته و از گزارش‌های ناسا این گونه بر می‌آید که این آژانس در صورت جان‌باختن یک فضانورد در فضا، به دنبال ارائه راه چاره است. گرچه هنوز پروتکل رسمی درباره این موضوع ابلاغ نشده، اما فضانوردان تمریناتی را برای انجام اقدامات لازم در صورت از دنیارفتن یکی از همکارانشان انجام می‌دهند.

«کریس هادفیلد» در کتاب خود تحت عنوان «راهنمای یک فضانورد برای زندگی بر روی زمین»، از تمرینات نفس‌گیری موسوم به death sim که برای کمک به آماده‌کردن فضانوردان و این که در صورت مرگ یکی از همکارانشان چه کار کنند، می‌گوید. در این تمرینات، فضانوردان با نحوه واکنش نشان دادن به مرگ همکارشان آشنا می‌شوند.

ناسا طرح‌هایی را برای مأموریت‌های سرنشین‌دار به مریخ دارد و شرکت‌های خصوصی مانند مارس‌وان و اسپیس‌ایکس نیز پروژه‌هایی برای ساخت مستعمره‌های انسانی بر روی مریخ در ذهن دارند. تا تحقق‌بخشیدن به سفرهای سرنشین‌دار بر روی مریخ دهه‌هایی اندکی باقی است، اما آن‌ها حتمی به نظر می‌رسند.

بنابراین، سرانجام افرادی در فضا جانشان را از دست خواهند دارد، چه این رخداد بر روی مریخ باشد چه در سفر به سوی آن. در این میان، ساده‌ترین روش فرستادن جسد به خلا از طریق دریچه هوابند فضاپیماست. با این حال، به نظر می‌رسد یکی از قوانین بین‌المللی که بر حد و مرزهای کیهانی حکمرانی می‌کند، مانع از این کار می‌شود.

تفاهم‌نامه سازمان ملل نیز از واردکردن هر ماده اتلافی به فضا جلوگیری کرده و جسد نیز یکی از این مواد محسوب می‌شود. اجسادی که در فضا شناور می‌شوند، می‌توانند با فضاپیما یا حتی جسم شناور دیگر در سیارات بیگانه برخورد کنند و بقایای انسانی و هر باکتری و موجود زنده دیگری که در درون جسد زندگی می‌کنند، این سیارات را اشغال کنند.

همچنین، نمی‌توان جسد انسان را در طول مسافرت طولانی فضایی در فضاپیما نگه داشت، زیرا ممکن است که زندگی خدمه هم از لحاظ روانی و هم از لحاظ جسمانی به خطر بیافتد.

علاوه بر این، ساخت فضاپیماها بی‌نهایت هزینه‌بر هستند و افزودن یک مقبره به هر سامانه‌ای از این دست، چندین میلیون دلار هزینه‌ می‌برد.

بقایای جسد ولادیمر کمارف، نخستین قربانی فضا، در برابر افسران عا لی رتبه شوروی سابق

یکی از جالب‌ترین پیشنهادهایی که در این زمینه شده، همکاری بین شرکت کفن‌و‌دفن Promessa و ناسا است. این طرح شامل کیسه خواب تنگی است که جسد انسان در درون آن قرار می‌گیرد و سپس در معرض دماهای منجمدکننده فضای خارج قرار می‌گیرد.

جسد منجمد دوباره در داخل فضاپیما قرار می‌گیرد و در آنجا به شدت مرتعش می‌شود تا این که از هم متلاشی شود. در نتیجه، کیسه‌ای حاوی غباری خاکی از جسد انسانی بر جای می‌ماند که می‌توان آن را در خارج از فضاپیما آویزان کرد تا زمانی که فضاپیما به مقصد برسد.

با این حال، هنوز درباره این که زمانی که فردی پس از فرود بر روی مریخ بمیرد، پاسخی ارائه نشده است. طرح‌های ناسا و شرکت مارس‌وان شامل افرادی است که محصولات مورد نیاز خود را بر روی این سیاره پرورش می‌دهند. یکی از ایده‌های کنونی استفاده از جسد انسان برای استفاده به عنوان کود است، اما هنوز مشخص نیست که آیا اجساد انسانی می‌توانند برای استفاده به عنوان کود مورد استفاده قرار بگیرند یا خیر.

به گفته «پاول والپول»، اخلا‌ق‌شناس زیستی ارشد ناسا، تاکنون بر روی زمین از این ایده استفاده نشده است و جوامعی وجود دارند که به شدت به کود نیاز دارند، اما از اجساد مردگان در این راستا استفاده نمی‌کنند.

مرگ یک موضوع عمیق انسانی است، اما برای یک فضاپیمای با مأموریت طولانی‌مدت، باید با آن از دیدگاه عملی و هزینه‌ای برخورد شود.

سفر به مریخ در 39 روز با موتور پلاسما

یک شرکت آمریکایی فعال در حوزه هوافضا، کمک‌هزینه تحقیقاتی 10 میلیون دلاری از سوی ناسا را برای توسعه موتور فوق‌پیشرفته پلاسما برای سفر به مقاصد دوردست از آن خود کرد.
به گزارش سرویس فناوری ایسنا، «فرانکلین چانگ- دیاز» از فضانوردان سابق ناسا در هفت مأموریت شاتل فضایی و مدیرعامل شرکت Ad Astra Rocket از اعطای کمک‌هزینه ناسا به این شرکت برای توسعه موتور Vasimr خبر داد؛ این موتور از پلاسما بعنوان نیروی محرکه استفاده می‌کند.
در این موتور، پلاسما با استفاده از امواج رادیویی تا دمای بسیار بالا حرارت داده می‌شود؛ سپس میدان‌های مغناطیسی بسیار قوی، پلاسمای داغ را در موتور هدایت می‌کنند که امکان دستیابی به سرعت‌ حداکثری را فراهم می‌کند.
کمک‌هزینه 10 میلیون دلاری ناسا در یک بازه زمانی سه ساله در اختیار این شرکت قرار داده شده و در پایان این مدت، موتور آماده آزمایش خواهد شد.
نمونه اولیه موتور پلاسما موسوم به VX-200-SS قادر به روشن ماندن مداوم برای 100 ساعت است.

ساخت سازه‌های فضایی در مدار زمین با ربات عنکبوتی

محققان بدنبال طراحی و ارسال ربات‌های شبه‌عنکبوتی برای ساخت سازه‌های فضایی غول‌پیکر در مدار زمین هستند.
به گزارش سرویس فناوری ایسنا، منطقه خراسان، محققان شرکت Tethers Unlimited در حال طراحی سیستمی موسوم به SpiderFab هستند که از ربات‌های شبه‌عنکبوتی برای ساخت و مونتاژ سازه‌های غول‌پیکر در مدار زمین و فراتر از آن در هر نقطه‌ای از منظومه شمسی استفاده می‌کند.
عملکرد ربات‌ شبه‌عنکبوتی در فضا برای ساخت سازه های فضایی مانند تار تنیدن عنکبوت بر روی زمین است.
با توجه به هزینه‌های سرسام‌آور ارسال محموله به فضا، به کمک این سیستم می‌توان بخش‌های مختلف فضاپیما یا تجهیزات مورد نیاز در فضا را در بسته‌های کوچک به فضا ارسال کرد؛ سپس توسط دستورالعمل‌های ساخت و مونتاژ را برای ربات‌عنکبوتی ارسال کرد.
به گفته محققان، تا یک دهه آینده امکان ساخت سازه‌های غول‌پیکر از جمله آنتن‌های رادیویی، آرایه‌های خورشیدی و حتی فضاپیما برای سفر به مریخ با استفاده از ربات‌های عنکبوتی فراهم می‌شود.
دکتر «رابرت هویت» مدیرعامل این شرکت تأکید کرد: ساخت این سامانه هوشمند و پیچیده در جهت آماده‌سازی و گسترش فعالیت‌های انسان در مدار زمین و فراتر از آن است.
طبق پیش‌بینی‌ها انتظار می‌رود که تا سال 2020، پروژه سیستم SpiderFab وارد فاز اجرایی شده و پس از ارسال نخستین نمونه ربات عنکبوتی به فضا، اولین نیروگاه عظیم خورشیدی با ظرفیت بیش از 100 کیلووات توسط این سیستم مونتاژ و ساخته شود.

آیا نسل بشر این گونه منقرض خواهد شد ؟

غبار بر فراز خلیج فارس و به خصوص دریای عمان شدت گرفت.این عکس در تاریخ ۱۶ فروردین از محدوده تنگه هرمز و دریای عمان  گرفته شده است که توفان خاک عظیمی که به راحتی از فضا قابل رویت است را نشان می دهد.

طوفان خاک یکی از اثرات  تغییرات شدید و ناگهانی آب وهوا به دلیل آلودگی و نابودی نظم  طبیعی حاکم در کره زمین به دلیل فعالیت های ویرانگر انسان است که هنوز دلیل محکم و اثبات شده ای  برای پیدایش آن ارایه نشده است.

طوفان خاک مورد توجه فیلمساز بزرگ کریستوف  نولان نیز قرار گرفت.فیلم فضای میان ستاره ای دورانی را به تصویر میکشد که توفان خاک زندگی در زمین را به مخاطره انداخته و بشر برای ادامه حیات به دنبال جایگزینی برای زمین میگردند.فضانوردان با استفاده از سیاه چاله ای که در نزدیکی مدار زحل شکل گرفته به کهکشان دیگری پرتاب می شوند وموفق می شوند روی دو سیاره که شبیه به زمین و دارای عناصر حیات بودند فرود می آیند.اما هیچ کدام برای سکونت انسان مناسب نبودند .

پیدایش طوفان های خاک نگرانی های زیادی را برای دانشمندان از نظر زمین و ادامه حیات روی آن  به وجود آورده است.

نمایی از فیلم فضای میان ستاره ای  و طوفان خاکی که زمین را فرا گرفته 

انسان 2039 به مریخ قدم می‌گذارد

گزارش یک سازمان غیردولتی نشان می‌دهد، ناسا می‌تواند تا سال 2033 فضانوردان را راهی مدار مریخ کند و احتمالا نخستین انسان سال 2039 قدم بر خاک سیاره سرخ خواهد گذاشت.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، کارشناسان سازمان غیردولتی Planetary Society نتایج بررسی‌های خود را در خصوص امکان‌سنجی و هزینه‌های سفر سرنشین‌دار به مدار قمر فوبوس سیاره مریخ تا سال 2033 که در نهایت به فرود بر سطح این سیاره منجر خواهد شد، اعلام کردند.
در طی کارگاه دو روزه‌ای که 31 مارس و اول آوریل با حضور 70 کارشناس علوم فضایی و هوانوردی برگزار شد، امکان‌سنجی فنی، هزینه‌ها و مزایای سفر سرنشین‌دار به مدار فوبوس و در نهایت فرود بر سطح سیاره سرخ مورد ارزیابی قرار گرفت.
بر این اساس، مأموریت مدارگردی اطراف قمر فوبوس در سال 2033، نخستین گام از سفر سرنشین‌دار و فرود بر سطح سیاره سرخ محسوب می‌شود؛ این مأموریت مدارگردی 30 ماه بطول خواهد انجامید و شامل 9 ماه سفر رفت، 12 ماه حضور در مدار فوبوس و 9 ماه سفر برگشت خواهد بود.
در این مدت فضانوردان می‌توانند قمرهای فوبوس و دیموس را مورد بررسی دقیق قرار داده و از راه دور، کاوشگرهایی را بر سطح مریخ هدایت کنند.
انتقال فضانوردان به این مأموریت توسط کپسول فضایی جدید ناسا به نام اوریون انجام خواهد شد. با انجام موفق این مأموریت، زمینه برای سفر سرنشین‌دار و فرود بر سطح سیاره سرخ در شش سال بعد (2039) فراهم می‌شود.

رکورد پرش از لبه فضا توسط معاون گوگل شکسته شد

یکی از مدیران اجرایی شرکت گوگل با پرش از لبه فضا، موفق به ثبت سه رکورد جهانی از جمله شکستن رکورد ارتفاع «فلیکس باومگاتنر» چترباز اتریشی شد.
«آلن اویستیس» 57 ساله یکی از مدیران اجرایی ارشد و معاون رئیس شرکت گوگل، روز جمعه 24 اکتبر (دوم آبان) با پوشیدن لباس مخصوص فضانوردی و انتقال به لبه فضا توسط یک بالن هلیومی، چند رکورد جهانی به نام خود ثبت کرد.
بالن هلیومی در مدت زمان دو ساعت و هفت دقیقه، «اویستیس» را به ارتفاع 135 هزار پایی (41 کیلومتری) منتقل کرد.
با پرش از این ارتفاع، رکورد قبلی که در اختیار «فلیکس باومگاتنر» چترباز اتریشی بود، شکسته شد؛ رکورد «باومگاتنر» پرش از ارتفاع 128 هزار پایی (39 کیلومتری) بود.
مدیر اجرایی گوگل بجز ثبت رکورد ارتفاع، موفق به ثبت دو رکورد جهانی دیگر شد که یک رکورد شامل سرعت عمودی یا شکستن سرعت صوت بود؛ «اویستیس» در این مأموریت رکورد 1301 کیلومتر در ساعت (1.20 ماخ) «باومگارتنر» را شکسته و رکورد 1321 کیلومتر در ساعت (1.23 ماخ) را به نام خود ثبت کرد.
رکورد جهانی دیگر مدت زمان سقوط آزاد بود که رکورد چهار دقیقه و 27 ثانیه برای «اویستیس» ثبت شد.
«فلیکس باومگارتنر» چترباز اتریشی 14 اکتبر سال 2012 (23 مهر 91) با پرش از لبه فضا و شکستن دیوار صوتی، نام خود را در کتاب رکوردهای گینس ثبت کرد.

مهندسی‌ هوا فضا را بیشتر بشناسیم

مهندسی هوافضا (به انگلیسی: Aerospace engineering) شاخه‌ای است از مهندسی که با طراحی هواپیما، فضاپیما، ماهواره، ماهواره برها و مسائل و موضوعات وابسته به آن‌ها و همچنین طراحی و سیستم ها با تکنولوژی بالا مانند خودروهای کم مصرف و تجهیزات نفت و گاز و سیستم های تولید توان سر وکار دارد.
مهندسی هوافضا یکی از پیشروترین زمینه‌های پژوهشی است و بودجه‌های کلان نظامی و غیرنظامی که صرف این رشته می‌شود زمینه‌های پیشرفت و جهش در دیگر رشته‌های دانش و مهندسی را فراهم ساخته‌است.
مهندسی هوافضا دانشی راهبردی است که در آن از دانشهای دیگر مانند مکانیک، متالورژی، علوم رایانه، عمران و الکترونیک بهره‌گیری می‌شود.
هدف اصلی صنعت هوافضا طراحی و ساخت وسایل پرنده است، در نتیجه فارغ‌التحصیلان مهندسی هوافضا می‌توانند در صنایع و موسسات تحقیقاتی هواپیمایی، موشکی و ماهواره فعالیت نمایند و همچنین در کلیه سازمانهایی که به نحوی از وسایل پرنده استفاده می‌کنند، به عنوان کارشناس و محقق خدمت نمایند. اما علاوه بر اشتغال در مراکز فوق، یک مهندس هوافضا با تسلط بر علوم آئرودینامیک، طراحی سازه و روشهای طراحی توربو ماشین‌ها توانایی کار در شاخه‌های متعددی از مهندسی و پروژه‌های خارج از حیطه صنایع هوافضایی را نیز دارد.
مهندسی هوافضا از زیرشاخه های مهنسی مکانیک سیالات است وکاربرد زمینه‌های مطالعاتی یک مهندس هوافضا تنها به طراحی هواپیما و وسایل پرنده محدود نمی‌شود. برای مثال آئرودینامیک خودرو از برخی جهات شباهت زیادی به آئرودینامیک هواپیما دارد و امروزه در اغلب صنایع خودروسازی با استفاده از تونل باد و علم آئرودینامیک، خودروهای کم مصرفتری می‌سازند. فرایند سیستم‌های کنترل صنعتی نیز با فرایندهای طراحی کنترل در وسایل پرنده بر یک مبنا است و همچنین سازه اتومبیل و کشتی مشترکات زیادی با سازه یک هواپیما دارد و بالاخره توربین‌های گاز یک نیروگاه یا پالایشگاه همانند یک موتور جت تحلیل و طراحی می‌گردند. در نتیجه یک مهندس هوافضا علاوه بر شرکت‌های هوافضایی و ساخت ماهواره، در نیروگاهها، صنایع نفت و گاز، پالایشگاه ها، صنایع خودروسازی و فرودگاه ها فرصتهای شغلی بسیار خوبی دارد.
در ایران رشته مهندسی هوافضا در سال های اخیر پیشرفت چشمگیری نموده و به عنوان رشته اول علمی ایران در نقشه علمی کشور شناخته می شود. و از نظر استخدام فارغ التحصیلان، و تخصیص بودجه به عنوان هدف اول علمی کشور به حساب آمده است. البته فارغ التحصیلان در این رشته در ایران هنوز بسیار اندک هستند و نیاز به فارغ التحصیلان بیشتر در این رشته به طور چشمگیری احساس می شود. در ایران سالانه حدود 700 نفر در مقطع کارشناسی، 400 نفر در مقطع کارشناسی ارشد و 25 نفر دکتری فارغ التحصیل می شوند.
گرایش‌های مهندسی هوافضا خویشاوندی زیادی با گرایش‌های رشته مهندسی مکانیک دارند؛ به‌این جهت دارای شماری درس‌های مشترک با گرایش‌های مهندسی مکانیک مثل مکانیک جامدات و مکانیک شاره‌ها است. در بعضی دانشگاه‌های دنیا، دانشکدهٔ مهندسی مکانیک و هوافضا به‌عنوان یک دانشکدهٔ مستقل وجود دارد. اما در کل این رشته از نظر تخصصی و تکنولوژی بسیار پیچیده تر از مهندسی مکانیک دارد و سطح علمی بالاتری دارد. پایهٔ بیشتر درس‌های این رشته بر ریاضی و فیزیک است، مانند دینامیک سیالات برای آیرودینامیک یا معادلات حرکت برای دینامیک پرواز. با این‌همه، اجزای تجربی بسیاری نیز در این رشته وجود دارد. از نظر تاریخی، این اجزا تجربی از آزمایش مدل‌های کوچک و نمونهٔ اولیه، در تونل باد و یا در فضای باز منشأ گرفته‌اند. پیشرفت‌های صنعت رایانه این امکان را به‌وجود آورده که از دینامیک محاسباتی سیالات، و شبیه‌سازی رفتار سیال، بتوان برای کاهش هزینه و زمان صرف شده در آزمایش تونل باد استفاده کرد.
در کل برای ورود به این رشته باید از ریاضیات قوی و همچنین اشنایی کامل با زیان انگلیسی برخوردار بود. در ایران اکثر دانشگاه ها دروس اصلی رشته مهندسی هوافضا را در تمام مقاطع به زبان انگلیسی تدریس می نمایند و یکی از سخت ترین رشته های مهندسی به حساب می آید.

طرح تاکسی فضایی شرکت بوئینگ

طرح پیشنهادی شرکت بوئینگ برای تاکسی فضایی شامل یک صندلی برای یک توریست‌ است که به ایستگاه فضایی بین‌المللی اوج خواهد گرفت اما هنوز بهایی برای این بلیط تعیین نشده است.
به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، به گفته جان مولهلند، مدیر برنامه خدمه تجاری بوئینگ، قرارداد پنج‌ساله 4.2 میلیارد دلاری بوئینگ با ناسا به این شرکت امکان فروختن سفرهای فضایی به توریست‌ها را می‌دهد اما هنوز بهای بلیت صندلی توریستی مشخص نشده است.
گرچه بهای دقیق این بلیط معلوم نیست، بوئینگ اعلام کرده این قیمت با بهای اعلام‌شده آژانس فضایی روسیه رقابت خواهد داشت. این آژانس توریست‌ها را به بهای 50 میلیون دلار به فضا خواهد فرستاد.
هم‌اکنون که بوئینگ یکی از برندگان سهام قرارداد تاکسی فضایی ناسا شده، این شرکت امیدوار است بتواند در برنامه ایستگاه فضایی بین‌المللی همکاری داشته باشد. گفته می‌شود نخستین پرتاب تاکسی بوئینگ تا سال 2017 انجام نخواهد شد.
بوئینگ رقیبی به نام اسپیس‌ایکس دارد که برنده دیگر قرارداد ناسا به شمار می‌آید و می‌تواند تاکسی فضایی را به بهای 40 درصد کمتر از بوئینگ تولید کند.
اسپیس‌ایکس سفرهایی را برای توریست‌ها طراحی کرده اما به این سوال‌های موجود در خصوص این که توریست‌ها را در ماموریت ناسای خود به فضا خواهد فرستاد یا خیر، پاسخی نگفته است.
بوئینگ و اسپیس ایکس به تازگی برنده قراردادهای ناسا برای طراحی، ساخت و آزمایش سفینه فضایی‌ به منظور انتقال فضانوردان به ایستگاه بین‌المللی ناسا شده‌اند.
اسپیس ایکس اعلام کرده می‌تواند تاکسی را به بهای 2.6 میلیارد دلار طراحی کند و بسازد در حالی که بوئینگ بهای 4.2 میلیارد دلار را اعلام کرده است.

حیوانات در فضا

پیش از سفر انسان به فضا به منظور آزمایش شرایط زندگی انسان در فضا، کشورهای مختلف اقدام به ارسال حیوانات به فضا کرده‌اند. پس از ارسال انسان به فضا نیز ارسال حیوانات برای انجام آزمایش‌های مختلف زیست شناسی و پزشکی ادامه یافت. تا کنون شش کشور موفق به ارسال حیوان به فضا شده‌اند: اتحاد جماهیر شوروی، ایالات متحده آمریکا، فرانسه، چین، ژاپن و ایران.
اولین موجودات زنده‌ای که به مرز فضا رسیدند، مگس‌های کوچکی بودند که در سال 1947 به وسیله یک موشک وی-2 آمریکا (از همان نسل موشک‌های معروف آلمان در جنگ جهانی دوم) به ارتفاع تقریبا 109 کیلومتری از سطح زمین ارسال شدند. هدف این آزمایش بررسی اثرات تابش فضایی بر موجودات زنده بود. کپسول پس از رسیدن به ارتفاع مورد نظر به سلامت به زمین بازگشت.
موفقیت بعدی در ارسال موجودات زنده، میمونی از نژاد رزوس به نام آلبرت 2 بود که در سال 1949 به فضا فرستاده شد. پیش از آن ماموریت آلبرت 1 شکست خورده بود اما آلبرت 2 موفق شد به ارتفاع 134 کیلومتری از سطح زمین دست پیدا کند. البته این چتر نجات کپسول این میمون هنگام بازگشت به زمین به درستی عمل نکرد و حیوان در اثر ضربه ناشی از برخورد با زمین جان داد. ارسال‌های موفقیت آمیز حیوانات به فضا با ارسال میمون‌ و موش‌ ادامه پیدا کرد اما این ماموریت‌ها در دستیابی به هدف بازگشت سالم حیوان به زمین شکست می‌خوردند. در سال 1951 روس‌ها در پرواز R-1 IIIA-1 موفق شدند برای نخستین بار موجودات زنده بزرگی را که دو سگ با نام‌های سیگان و دزیک بودند به فضا بفرستند و با موفقیت بازیابی کنند.
تا بدین جای کار هنوز موجود زنده‌ای در مداری به دور زمین قرار نگرفته بود. اولین موجود زنده‌ای که در مداری به دور زمین گشت، سگی به نام لایکا بود که در دومین ماموریت اسپوتنیک، در سال 1957 به وسیله روسها به فضا ارسال شد. البته به دلیل این که در آن زمان هنوز تکنولوژی بازگشت از مدار به سطح زمین وجود نداشت، لایکا ناچار در فضا ماند و محکوم به مرگ شد. پس از آن و پیش از سفر تاریخی نخستین انسان یعنی یوری گاگارین به مدار زمین در سال 1961، حداقل 10 سگ به مدار زمین فرستاده شدند. از جمله سگ‌هایی با نام بلکا و استرلکا که در سال 1960، اولین موجودات زنده‌ای بودند که به مدار رفتند و با موفقیت به زمین بازگشتند. آمریکایی‌ها نیز پیش از ارسال اولین انسان، اقدام به ارسال شامپانزه به فضا کرده بودند.
سفر موجودات زنده به فضا در سال‌های بعد نیز ادامه یافت و تا کنون ادامه دارد، این آزمایش‌ها با هدف بررسی اثرات جاذبه کم روی بدن موجودات زنده و کارکرد قسمت‌های مختلف آن صورت می‌گیرد. در سال‌های گذشته موجوداتی چون عنکبوت، ماهی و ... به ایستگاه فضایی بین‌المللی فرستاده شده‌اند تا فعالیت آن‌ها در شرایط بی وزنی بررسی شود.

استیون ناگل درگذشت "فضانوردی که چهار بار از مرزهای فضا گذشت"

«استیون ناگل» (Steven Nagel)، کیهان نورد برجسته ناسا که سابقه حضور در چهار ماموریت فضایی را دارد، روز پنج‌شنبه 21 اگوست (30 مرداد) در سن 67 سالگی درگذشت.
سیروس برزو، پژوهشگر تاریخ کیهان‌نوردی و پیشگام ترویج دانش کیهان‌نوردی در کشور در گفت‌و‌گو با خبرنگار فناوری ایسنا گفت: استیفن نیگل، صد و هفتادمین فضانورد جهان و نود و نهمین فضانورد آمریکا در 27 اکتبر 1946 در کانتون از ایالت ایلی نویز متولد شد. دیپلمش را از دبیرستان کانتون در 1964 گرفت و برای ادامه تحصیل به دانشگاه ایالتی ایلینویز روی آورد.
او توانست در سال 1969 در رشته مهندسی فضانوردی و هوانوردی درجه کارشناسی بگیرد و برای ادامه تحصیل به دانشگاه ایالت کالیفرنیا در فرسنو رفت. نیگل در سال 1978 کارشناسی ارشد خود را با تخصص مهندسی مکانیک به دست آورد.
برزو خاطرنشان کرد: نیگل در سال 1969 از طریق برنامه آموزشی افسران ذخیره نیروی هوایی تفنگداران دریایی در دانشگاه ایلینویز به عضویت این گروه در آمد. در فوریه 1970 دوره آموزش خلبانی را درپایگاه هوایی لاردو در تگزاس به پایان رساندو پس از آن به پایگاه نیروی هوایی لوک درآریزونا برای آموزش آز مایش هواپیما های اف- 100معرفی شد.
از اکتبر 1970 تا 1971، نیگل در شصت و هشتمین اسکادران جنگده تهاجمی خلبانی اف- 100 در پایگاه نیروی هوایی انگلاند در لوئیزیانا خدمت کرد. او در 1971 یک سال به عنوان استاد خلبانان 28- تی برای نیروی هوائی سلطنتی تایلند درآدرون فعالیت داشت. در بازگشت به آمریکا به آموزش خلبانان هواپیمای دی7-آ و آزمایشگری پرواز در پایگاه نیروی هوایی انگلاند در لوئیزیانا پرداخت.
وی افزود: نیگل از فوریه تا دسامبر 1975 در دانشکده خلبانی آزمایشگر نیروی هوایی آمریکا در پایگاه هوایی ادواردز در کالیفرنیا شرکت کرد و در ژانویه 1976 در 6512 اسکادران آزمایشی واقع در ادواردز گماشته شد.
نیگل به عنوان یک خلبان آزمایشگر در برنامه های بسیاری که شامل پروازبا 4-اف و دی7-آ بود انجام وظیفه کرد. وی در مجموع بیش از 9400 ساعت پرواز شامل6650 ساعت با جت انجام داده است.
نیگل در ژانویه 1978 توسط ناسا به عنوان فضانورد انتخاب شد. در اوت 1979 دوره یک ساله تمرین و آموزش را پشت سر گذاشت تا به عنوان خلبان در پروازهای شاتل شرکت کند.
برزو تصریح کرد: وی در دوران خدمت در نیروی هوایی آمریکا و ناسا موفق به دریافت مدال و نشان های مختلفی شد که مدال های «صلیب نیروی هوایی»، «انجام عملیات هوایی»، مدال «خدمات شایسته»، مدال «رهبری برجسته» ناسا، دو مدال «خدمات استثنایی» ناسا و چهار مدال «پرواز فضایی» ناسا و همچنین نشان آکادمیک و جایزه «اوریلرایتاز» آن جمله هستند.
از مارس 1995 تا سپتامبر 1996 او معاون مدیر مرکز فضایی جانسون در برنامه ریزی پرواز، ایمنی، قابلیت اطمینان و کنترل کیفیت بود و از سپتامبر سال 1996 به عنوان خلبان پژوهش در گروه عملیات پرواز کار می کرد.
وی افزود: خلبانی تی-38 که درپرواز شماره -1 کیهان پیمای شاتل این ناو را پس از ورود به زمین استقبال و همراهی کرد، اپراتوری مرکز هدایت پروازدر جریانپرواز های شماره 1 و 2 کیهان پیمای شاتل‌، اعتبارسنجی نرم افزارهای آزمایشگاه تجهیزات الکترونیک شاتل وآزمایشگاه شبیه سازی پرواز از جمله وظایفی بود که نیگل قبل از نخستین سفرش به فضا برای ناسا انجام داد.
اولین پرواز فضایی او از 17 تا 1985 ژوئن 24 به عنوان متخصص پرواز درماموریت دیسکاوری و در چارچوب پرواز شماره51-جی کیهان پیمای شاتل صورت گرفت که هفت روز و یک ساعت و 39 دقیقه و 34 ثانیه طول کشید و نامش را به عنوان یکصد و هفتادمین فضانورد جهان و نود و نهمین فضانورد آمریکا به ثبت رساند.
برزو خاطرنشان کرد: پرواز فضایی دوم نیگل از 30 اکتبرتا 6 نوامبر 1985 و طی ماموریت 61-آ کیهان پیمای شاتل به عنوان خلبان شاتل چلنجر صورت گرفت. این سفر هفت روز و 45 دقیقه و 40 ثانیه طول کشید.
در سومین پرواز، نیگل فرماندهی خدمه شاتل فضایی آتلانتیس را بر عهده داشت. این ماموریت در قالب پرواز شماره 37 کیهان پیمای شاتل از 5 تا 11 آوریل 1991 به مدت پنج روز و 23 ساعت و 33 دقیقه و 40 ثانیه صورت گرفت.
وی افزود: نیگل از 26 آوریل تا 6 مه سال 1993 به عنوان فرمانده خدمه شاتل فضایی کلمبیا در پرواز شماره 55 کیهان پیمای شاتل، آخرین سفر مداریش را به انجام رساند. مدت زمان این ماموریت 9 روز و 23 ساعت و 41 دقیقه بود.
نیگل در اول مارس 1995 از فضانوردی کناره گیری کرد اما به سمت آموزشگر فضانوردان جدید در مرکز فضایی جانسون باقی ماند. او سرانجام در ماه اوت 2011 به کلی خود را بازنشسته کرد. پس از بازنشستگی یک دوره سخنرانی در دانشگاه میسوری داشت.
وی دوبار ازدواج کرد و همسر دوم او، لیندا گادوین، فضانورد دیگر ناسا است.

یک سوال بسیار جالب

یک سوال بسیار جالب تراوش شده از ذهن یکی‌ از اعضای کنجکاو گروه : با توجه به جرم دنباله دار p/67 آیا یک فضانورد می‌‌تواند بدون استفاده از شتاب دهنده(موشک) از روی دنباله دار بپرد و مثلا به سمت سفینه خود که در مدار قرار دارد برود؟
جرم دنباله دار p/67 حدود 3.14*10^12 kg است و قطری تقریبا به اندازه ۴ km دارد (البته قطر دنباله دار p/67 متغیر و بین 2.5 تا 4.5 km است ).با یک محاسبه ساده متوجه می شویم که بزرگی‌ نیروی گرانش بر روی سطح دنباله دار حدود 6.67*10^ -11 است.برای مقایسه می‌‌دانیم که نیروی گرانش زمین بر روی سطح ۹.۸ است.بنابرین یک فضانورد با حدود 80 kg جرم بر روی دنباله دار p/67 تنها حدود 5.2 نانو کیلوگرم وزن دارد که بسیار ناچیز است.سرعت فرار از گرانش زمین چیزی معادل 11,200 متر بر ثانیه است.یعنی‌ فضانورد برای فرار از گرانش زمین باید حداقل سرعتی معادل 11,200 متر بر ثانیه داشته باشد.اما سرعت مورد نیاز برای گریز از جاذبه دنباله دار p/67 حدود 0.2 متر بر ثانیه است.پرش با این سرعت اولیه آن هم با وجود جاذبه ضعیف دنباله دار کار ساده ای ست.بنابرین جواب سوال بله است.یک فضانورد می‌‌تواند از روی یک ستاره دنباله دار به بزرگی‌ p/67 به سمت سفینه خود مستقر در مدار بپرد.اما تنها در صورتی‌ که دچار کمی‌ جو زدگی (حاصل از انجام این محاسبات شیرین و جالب فیزیک) نیز شده باشد.

حق مالکیت فضا چگونه تعیین می‌شود؟

با وجود مطرح شدن ایده استخراج منابع سرشار معدنی در ماه و سیارک‌ها، بحث حق مالکیت فضا همچنان نامشخص است. به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، علاوه بر آژانس‌های فضایی کشورهای مختلف، شرکت‌های خصوصی نیز بدنبال توسعه برنامه فضایی هستند و پیش‌بینی‌ می‌شود که تا یک دهه آینده، امکان دسترسی منظم به ماه از طریق فناوری‌های کم‌هزینه و اجرایی فراهم شود.محققان ناسا تأکید می‌کنند، قمر زمین و سیارک‌ها اغلب حاوی مواد معدنی هستند که بر روی زمین نادرند؛ بنابراین سیارک‌های نزدیک به زمین و کمربندهای سیارکی می‌توانند به مراکز مهم استخراج مواد معدنی در فضا تبدیل شوند.

سیارک‌ها، معادن گرانبها در فضا

تحقیقات ناسا نشان می‌دهد، حجم بالایی از مواد خام از جمله فلزاتی مانند آهن و پلاتین در سیارک‌ها وجود دارند که می‌توانند نیازهای ساکنان زمین را برای تأمین سوخت، سوخت فضاپیما و مصارف دیگر تأمین کنند.سیارک‌های کوچک در اندازه یک خانه حاوی میلیون‌ها دلار مواد معدنی هستند و سیارکی از گروه S-type می‌تواند حاوی مقادیر بالای آهن، نیکل، کبالت، طلا، پلاتین و رادیوم باشد؛ بر این اساس یک سیارک کوچک 10 متری S-type حاوی 650 هزار کیلوگرم فلز و 50 کیلوگرم فلزات کمیاب مانند پلاتین و طلا است. ناسا قصد دارد تا سال 2016 میلادی با پرتاب یک کاوشگر تحقیقاتی، امکان تهیه نقشه و استخراج منابع معدنی و فلزات گرانبها در سیارک‌ها را مورد بررسی قرار دهد. کاوشگر OSIRIS-Rex سپتامبر 2016 به فضا پرتاب شده و اکتبر 2018 به سیارک Bennu می‌رسد و پس از تهیه نقشه، اقدام به جمع‌آوری 60 تا دو هزار گرم نمونه از سطح سیارک کرده و به زمین باز می‌گردد. شرکت Deep Space نیز پروژه جاه طلبانه‌ای برای دستیابی به منابع معدنی سیارک‌ها در سر دارد؛ کاوشگر FireFlies به وزن 25 کیلوگرم همراه ماهواره‌های مخابراتی در سال 2015 میلادی راهی فضا شده و کار اکتشاف برای یافتن ذخایر معدنی و آب در دل سیارک را تا یک دهه آینده آغاز می‌کند. شرکت Planetary Resources نیز طرحی از نمونه اولیه تسلکوپ فضایی Arkyd-100 را رونمایی کرد که برای مکان‌یابی سیارک‌های نزدیک به زمین و تحقق هدف بهره‌مندی از ذخایر معدنی سیارک ها استفاده خواهد شد.

حق مالکیت فضا با کیست؟

ذخایر عظیم مواد معدنی در فضا توجه سازمان‌ها و صنایع مختلف را به خود جلب کرده‌اند؛ باوجود این منابع سرشار در فضا، آیا مرجعی برای مقابله با سودجویی فضایی وجود دارد و اساسا حق مالکیت فضا چگونه تعیین می‌شود؟ کمیته مشورتی حمل و نقل فضایی تجاری (COMSTAC) در سال 1984 و با هدف تصمیم‌گیری درخصوص مسائل مهم مربوط به صنعت حمل و نقل فضایی آمریکا تأسیس شد. این نهاد در سال 2013 با انتشار بیانیه‌ای، خواستار تعیین قوانین مشخص برای استخراج منابع معدنی سطح و زیر سطح ماه، سیارک‌ها و سایر اجرام آسمانی توسط شرکت‌ها و سازمان‌های دولتی و خصوصی  جهان شدند. اعضای COMSTAC معتقدند، نظارت بر فعالیت‌های استخراج منابع از این جهت انجام می‌شود که در تضاد با امنیت ملی، اهداف سیاست خارجی و منافع آمریکا نباشد! کارشناسان معتقدند که معاهده فضای ماورای جو – پیمان بین‌المللی برای بهره‌برداری از فضا – سازمان ملل متحد که سال 1967 به تصویب رسید، مانعی در برابر زیاده‌خواهی کشورها و محدود کردن فعالیت‌های تجاری غیرمجاز در فضا محسوب می‌شود. اما این مسئله نیازمند نظارت جدی نهادهای دولتی بر شرکت‌های خصوصی فعال در حوزه فضا و پایبندی کامل همه بخش‌ها – خصوصی و دولتی – به این معاهده است.

لباس جدید ناسا برای سفر به مریخ

لباس جدید ناسا برای سفر به مریخ

مهندسان ناسا روی طرحی تمرکز کرده‌اند که به نسخه نهایی لباس Z-2 اعمال خواهد شد.
به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، انتظار می‌رود این لباس در نوامبر سال جاری میلادی آزمایش شود.
لباس Z-2 جدیدترین نمونه اولیه در نسل جدید پلت‌فرم لباس فضایی به شمار می‌آید. هر یک از مجموعه‌ لباس‌های فضایی Z فناوری‌های جدید را شامل می‌شوند که روزی در لباس نخستین انسان‌ها در سفر به مریخ پوشیده بکار خواهند رفت.
آخرین نسخه لباس Z-1 دارای نیم‌تنه فوقانی نرم بود اما Z-2 مجهز به نیم‌تنه فوقانی کامپوزیت سخت خواهد بود.
نیم‌تنه فوقانی کامپوزیت سخت، دوام‌پذیری طولانی‌مدتی را ارائه می‌دهد که یک لباس برای «فعالیت فراوسیله‌ای» سیاره‌ای به آن نیاز دارد. مفاصل لگن و شانه نیز بر اساس ارزیابی‌های گسترده‌ای که طی دو سال روی Z-1 و با هدف بررسی شیوه‌های مختلف بهینه‌سازی تحرک این مفاصل پیچیده انجام شده‌اند، در لباس جدید تفاوت دارند.
همچنین کفش‌ها نیز مناسب لباس فضایی هستند و مواد به کاررفته در نسخه جدید با محیط خلا کامل، سازگاری دارد.