جدایی "سیگنوس" از ایستگاه فضایی بین‌المللی

فضاپیمای سیگنوس شرکت اوربیتال ATK امروز(دوشنبه) با محموله‌ای از آزمایشات و تجربیات علمی از ایستگاه فضایی بین‌المللی جدا شده و به زمین بازخواهد گشت.
به گزارش ایسنا به نقل از اسپیس، این فضاپیما در روز 16 اکتبر با همراه محموله‌ای 2300 کیلوگرمی از غذا، تدارکات و تجهیزات علمی به ایستگاه فضایی ملحق شده بود.
طی این پرواز،  موشک آنتارس شرکت اوربیتال برای اولین بار پس از دو سال مورد استفاده قرار گرفت که پس از انفجار نسخه قبلی در سال 2014 در حال اصلاح بود.
فضاپیمای سیگنوس امروز در ساعت 13:20 به وقت گرینویچ از سمت رو به زمین ایستگاه فضایی با استفاده از بازوی رباتیک کانادارم 2 جدا خواهد شد. کنترلگرهای رباتیک این فضاپیما را در محل مناسب قرار داده و سپس شین کیمبورو از ناسا و توماس پسکت از آژانس فضایی اروپا در ایستگاه، فرمان آزادسازی فضاپیما را صادر خواهند کرد.
آزمایشات حاضر در فضاپیمای سیگنوس شامل تجربیات ناسا و سایر بررسی‌های تحقیقاتی انجام شده در طول ماموریت‌های اکسپدیشن 49 و 50 از جمله تحقیقات در زمینه زیست‌شناسی، بیوفناوری، علوم فیزیکی و علوم زمین هستند.
پنج ساعت پس از جدا شدن از ایستگاه، "تجربه سفیر 2" بطور عمدی یک آتش را در داخل کپسول روشن خواهد کرد که دومین آزمایش از مجموع سه تجربه برنامه‌ریزی شده برای بررسی آتش واقعی در فضا است.
تجهیزات درون فضاپیما به بررسی گسترش آتش، استفاده از اکسیژن و موارد دیگر خواهند پرداخت.
همچنین سیگنوس چهار ماهوار کیوب‌ست LEMUR را در روز جمعه (پنجم آذر) در فضا آزاد کرده و آنها را برای پیوستن به یک مجموعه ماهواره حسگر از راه‌دور اعزام حواهد کرد که به ارائه ردیابی کشتی‌ها در سراسر جهان و نظارت بر آب‌وهوا می‌پردازند.
این فضاپیما تا هفته آینده در مدار باقی خواهد ماند و پس از آن مجددا موتورهایش را روشن کرده و به سمت جو زمین خواهد راند تا در اقیانوس آرام فرود بیاید.

آماده‌سازی قدرتمندترین تلسکوپ فضایی جهان برای پرتاب

ناسا در روز چهارشنبه اعلام کرد که ساخت بزرگترین تلسکوپ فضایی جهان، «تلسکوپ فضایی جیمز وب»، پس از گذشت تقریبا دو دهه به پایان رسید.
به گزارش ایسنا به نقل از زی‌نیوز، ناسا اعلام کرد «تلسکوپ فضایی جیمز وب» در اکتبر 2018 بر روی موشک آریان 5 از گویان فرانسه راه‌اندازی خواهد شد.
«تلسکوپ فضایی جیمز وب» قدرتمندترین تلسکوپ فضایی است که تاکنون ساخته شده و به نظر می‌رسد که می‌تواند جانشینی برای تلسکوپ فضایی 26 ساله ناسا یعنی «هابل» باشد.
مهندسین و تکنسین‌های ناسا کار بر روی «تلسکوپ جیمز وب» را با اولین اندازه‌گیری نوری مهم آینه‌ها و گرفتن تست انحنا از آنها با موفقیت به پایان رساندند.
آنها در این تست پرتوهای نور را روی سطح آیینه‌های این تلسکوپ تابانده و بعد از انعکاس پرتوهای تابانده شده، آنها را گرفته و با پرتوهای ساطع شده از یک هولوگرام رایانه‌ای مقایسه کردند.
این تلسکوپ متشکل از 18 آینه شش ضلعی است که محققان آنها را تحت یکسری از آزمایشات دقیق صدا و ارتعاشات در محیط‌های خشونت آمیز در داخل موشک یا در فضا قرار دادند.
این تلسکوپ در زمانی کاملا آماده خواهد شد که از تمامی آزمایشات با موفقیت گذر کند.
این پروژه 8.7 میلیارد دلاری به رهبری ناسا و با کمک آژانس فضایی اروپا و آژانس فضایی کانادا پشتیبانی می‌شود.
«تلسکوپ جیمز وب» 100 برابر قوی‌تر از «هابل» بوده که از اولین کهکشان‌های تشکیل‌شده تصویربرداری خواهد کرد و سیارات اطراف ستاره‌های دوردست را کشف می‌کند.

تصویری از یک سیاه‌چاله خشمگین!

ناسا برای اولین بار موفق به ثبت تصاویری از یک سیاه چاله فوق‌العاده عظیم شده که مانند یک جانور درنده خو و با استفاده از نیروی جاذبه بسیار زیاد خود همه چیز را می‌بلعد.
به گزارش ایسنا به نقل از زی‌نیوز، این سیاه چاله غول‌پیکر هر چیزی که فاصله بیش از حد نزدیکی با آن داشته باشد از جمله ستارگان را در کام خود فرو می‌برد.دانشمندان ناسا برای اولین بار موفق شدند تمام فرآیند انتشار تابش از این سیاه‌چاله‌ها را با استفاده از میدان گسترده کاوشگر مادون قرمز (WISE) خود مشاهده کنند.
در این فرآیند که “اختلال جزر و مد ستاره‌ای” نام دارد، سیاه چاله ستاره را تخریب کرده، مقدار زیادی انرژی آزاد می‌کند و محیط اطراف را روشن می‌کند.محققان در دو پژوهش جدید با اندازه‌گیری پژواک نور و گرد و غبار منتشر شده از  اختلال جزر و مد ستاره ای، به بررسی بیشتر این فرآیند پرداختند.این رویکرد به دانشمندان اجازه اندازه گیری انرژی متصاعد شده از این فرآیند را به صورت دقیق‌تری نسبت به قبل می‌دهد.

سفر مجازی به مریخ با هولو لنز مایکروسافت

سفر به مریخ حداقل 55 میلیون کیلومتر طول می‌کشد و اکنون ناسا قصد دارد این تجربه را در قالب یک آزمایش واقعیت مجازی امکان‌پذیر سازد.
به گزارش ایسنا به نقل از گیزمگ، مجتمع بازدید مرکز فضایی کندی قرار است برنامه "مقصد: مریخ" را با استفاده از هدست "هولو لنز" مایکروسافت اجرا کند که میهمانان را در قالب یک تور به مناطق مختلف مریخ می‌برد.
این تجربه توسط پروژه OnSight انجام می‌شود که یک ابزار نرم‌افزاری مشارکتی بین مایکروسافت و آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا است.
این پروژه ابتدا در ژانویه 2015 برای کاوش سه‌بعدی سیاره سرخ توسط دانشمندان اعلام شد که که با استفاده از هدست مایکروسافت امکان‌پذیر است. از این برنامه بعدها به عنوان پایه‌ای برای اپلیکیشن واقعیت مجازی مارس2030 برای پلت‌فرم مقوای گوگل (Google Cardboard)، هدست Gear VR سامسونگ و اوکیلوس ریفت استفاده شد.
برنامه "مقصد: مریخ" با استفاده از تصاویر و داده‌های ثبت شده توسط کاوشگر کنجکاوی، مناظر خود را ساخته و آن‌ها را در محل ایستادن کاربر قرار می‌دهد. بازدیدکنندگان مجازی سیاره مریخ توسط هولوگرامی از باز آلدرین،‌دومین نفری که به ماه پای گذاشت و اریسا هاینز،‌ دانشمند مسئول هدایت کاوشگر کنجکاوی به مناطق اصلی و محل اکتشافات هدایت می‌شوند.

این برنامه تا اول ژانویه 2017 ادامه خواهد داشت و هزینه ورودی آن 50 دلار است.

مریخ‌ نورد جدید ناسا معرفی شد

سازمان فضایی آمریکا از آمادگی کاوشگر مارس 2020 خود برای مراحل پایانی طراحی و ساخت خبر داد و جدیدترین تصویر آن را نیز منتشر کرده است.
به گزارش ایسنا به نقل از سی‌ان‌ان، ناسا همچنین اعلام کرد که برنامه پرتاب این مریخ‌نورد برای اواخر تابستان سال 2020 تنظیم شده که در فوریه 2021 به سیاره سرخ خواهد رسید.
این کاوشگر پس از گذراندن مرحله بازبینی، اکنون آماده ورود به مرحله توسعه است که شامل طراحی و ساخت نهایی است و پس از آن می‌تواند وارد مرحله مونتاژ، آزمایش و پرتاب شود. احتمالا مرحله آخر در سال آینده آغاز شود.
مارس 2020 یک ماموریت در ادامه کاوشگر کنجکاوی خوانده شده است و با وجود شباهت‌های ظاهری، نمونه جدید به دنبال نشانه‌های حیات میکروبی در مریخ خواهد گشت. مریخ‌نورد 2020 همچنین به جمع‌آوری و ذخیره نمونه از سطح سیاره خواهد پرداخت که کنجکاوی از تجهیزات مخصوص آن برخوردار نبوده است. این نمونه‌ها ممکن است در آینده برای بررسی بیشتر به زمین بازگردانده شوند که البته هنوز برنامه‌ای برای آن طراحی نشده است.
هفت ابزار اصلی بر روی مارس 2020 وجود دارد که آن را مجهزتر از کاوشگر کنجکاوی برای بررسی اطرافش می‌کند. دوربین اصلی کاوشگر که مانند سر آن به نظر می رسد، ارتقا یافته و Mastcam-Z نام دارد. این دوربین می‌تواند همانند کنجکاوی تصاویر پاناروما و با بزرگنمایی بالا ثبت کند اما نقطه مثبت آن، قابلیت زوم بیشتر نسبت به نمونه قبلی است. در حقیقت همه دوربین‌های مارس 2020 از کنجکاوی بهتر برخوردار خواهند بود و این ربات همچنین به تجهیزاتی برای ثبت صدا و فیلم هم مجهز است.
ابزار "SuperCam" مارس 2020 نسخه قدرتمندتر ابزار ChemCam"" کنجکاوی است که یک لیزر را بر سنگهای مریخی تابانده و مواد معدنی آن را بررسی می‌کند تا درک بهتری از ترکیبات عنصری آن‌ها پیدا کند. این کار به دانشمندان در دستیابی به تصمیمات آگاهانه‌تر در مورد این سنگها خواهد داد.
ابزار دیگر این کاوشگر "MOXIE" نام دارد که دی‌اکسیدکربن موجود در جو مریخ را گرفته و از آن برای تولید اکسیژن خالص استفاده می‌کند. توانایی تولید اکسیژن خالص در مریخ از اهمیت زیادی برای ماموریت‌های آینده برخوردار است چرا که از آن می‌توان برای زنده نگهداشتن فضانوردان استفاده کرد یا آن را به سوخت موشک تبدیل کرد. ابزار دیگر مارس 2020، تحلیلگر "MEDA" است که آب‌وهوای مریخ را با سنجش دما و رطوبت آن بررسی می‌کند. این ابزار همچنین سنجش‌های جوی را نیز برای اطمینان یافتن از عملکرد مناسب ابزار MOXIE انجام خواهد داد.
رادار "RIFMAX" یکی دیگر از تجهیزان این کاوشگر است که قادر است تا 500 متر زیر سطح را با وضوح 5-20 سانتیمتر ببیند. این امر به دانشمندان اجازه خواهد داد برای نخستین بار محیط زیرسطحی مریخ را مشاهده کنند.
بازوی مارس 2020 نیز مجهز به ابزار مانند "PIXL" است که با پرتوی ایکس به مطالعه شیمی سنگهای مریخی پرداخته و به دانشمندان به منظور نقشه‌برداری از توزیع عناصر در آن‌ها کمک خواهد کرد. ابزار "SHERLOC" نیز تحقیقات معدن‌شناسی را در مقیاس کوچک انجام خواهد داد و همچنین قادر است مواد آلی را شناسایی کند.
به گفته مقامات ناسا، فرود این کاوشگر نیز با کنجکاوی قابل مقایسه نخواهد بود که دلیل آن، اطلاعات جمع‌آوری شده توسط دوربین‌ها و میکروفون‌ها در فرود قبلی است. اگرچه در ماموریت کنجکاوی از میکروفون برای فرود استفاده شد، اما آن‌ها هیچگاه بر روی سطح به کار گرفته نشدند.

ماه و زمین کنار هم از منظر ماهواره DSCOVR ناسا

یکی از ماهواره‌های ناسا برای دومین بار توانسته تصویری از ماه را در زمان عبور از سمت روشن زمین ثبت کند.
به گزارش ایسنا به نقل از اسپیس،‌ ماهواره رصدخانه آب‌هوای فضای عمیق (DSCOVR) این صحنه را در روز پنجم ژوئیه (15 تیرماه) با همان وضوح فضایی مشابه تصویر سال گذشته به تصویر بکشد.
این ماهواره در ارتفاع 1.6 میلیون کیلومتری زمین گردش کرده و از جایگاه خود بین خورشید و سیاره بصورت بلادرنگ بر بادهای خورشیدی نظارت می‌کند و اطلاعات را برای سازمان ملی جوی و اقیانوسی آمریکا ارسال می‌کند.
این ماهواره یک نمای ثابت از سمت روشن زمین را با گردش به دور آن حفظ کرده و رصدهای علمی از ازون، پوشش گیاهی، ارتفاع ابرها و ایروسول جو ارائه می‌کند. همچنین دوربین آن مجموعه‌ای از تصاویر را فراهم کرده که بررسی تغییرات روزانه را در کل جهان ممکن می‌سازد.
در این تصویر، ماه در حال عبور از فراز اقیانوس‌های هند و آرام به نمایش در آمده و قطب شمال نیز در صدر تصویر قابل مشاهده است.
ماهواره DSCOVR در یک مدار پیچیده و غیرتکراری موسوم به مدار Lissajous دور نخستین نقطه لاگرانز زمین و خورشید می‌چرخد. این مدار از حالت بیضوی به کروی و بالعکس تغییر می‌کند و ماهواره‌ را بین چهار تا 12 درجه از خط زمین و خورشید قرار می‌دهد. این مدار چهار بار در سال مدار ماه را قطع می‌کند. بسته به مراحل مداری ماه و DSCOVR، یک یا دو بار در سال ماه بین ماهواره و زمین قرار می‌گیرد.
بار قبل که این اتفاق رصد شد، ژوئیه سال گذشته بود.

پرچم های آمریکا در کره ماه به رنگ سفید درآمده اند

اگرچه تصاویر ماه ثابت کرده پرچمهای آمریکایی که در جریان ماموریت‌های آپولو در خاک این قمر قرار گرفتند، هنوز در آن وجود دارند، اما دانشمندان اکنون می‌گویند که آن‌ها احتمالا در مواجه با تابش خورشید، سفید شده‌اند.
به گزارش سرویس علمی ایسنا به نقل از تک اینسایدر، محققان بر این باورند که تابش شدید خورشید بر روی سطح محافظت نشده ماه احتمالا تاکنون باعث از بین رفتن نوارها و ستاره‌های پرچم و سفید شدن آن شده است.
این پرچم‌ها توسط شرکت سازنده پرچم آنین ساخته شده‌اند و جنس آن‌ها از نایلون است که ناسا برای هر کدام 5.5 دلار پرداخت کرده است. حتی بر روی زمین نیز با وجود اثر حفاظتی جو، پرچم‌هایی که در معرض نور خورشید قرار دارند با گذشت چند دهه بیرنگ می‌شوند.
از آنجایی که ماه دارای جو نیست و هیچ سایه‌ای هم در آن وجود ندارد. پرچم‌هایی که توسط فضانوردان در آن قرار گرفته‌اند، در معرض نور خورشید با سطح تابش بالاتر قرار داشته‌اند.
در جریان برنامه آپولو، فضانوردان آمریکایی شش پرچم این کشور را بر روی ماه قرار دادند. برای نزدیک به 40 سال این پرچم‌ها در معرض محیط شدید ماه قرار داشته‌اند که شامل 14 روز با دمای 100 درجه سانتیگراد و 14 شب با سرمای منفی 150 درجه است.
البته مخرب‌ترین مورد، تابش شدید فرابنفش نور خورشید بر روی پرچمها است که فیلتر نشده است. حتی بر روی زمین نیز رنگ پارچه پرچم‌هایی که طی چند سال در برابر خورشید بوده‌اند، کمرنگ شده و باید تعویض شوند. از این رو امکان دارد این نمادهای دستاورد آمریکا اکنون به رنگ سفید نشانه تسلیم درآمده باشند. برخی از آن‌ها حتی ممکن است تقریبا از بین رفته باشند.

حرکت فضاپیمای نیوهورایزنز به سوی هدف اسرارآمیز بعدی

به گزارش سرویس علمی ایسنا به نقل از ناسا، پس از جمع‌آوری مقادیر بی شماری از اطلاعات پیرامون  پلوتو ، ناسا اکنون فضاپیمای نیوهورایزنز را به سوی جسم 2014 MU69 در کمربند کویپر هدایت کرده که به تصور دانشمندان، از زمان تولد منظومه شمسی در 4.6 میلیارد سال پیش تاکنون اساسا بدون تغییر باقی مانده است.
دانشمندان از همان دوربین‌ها و تجهیزاتی استفاده خواهند کرد که تصاویر خارق‌العاده پلوتو را در سال گذشته به تصویر کشیدند و امید است که بتوانند در درک بهتر این جسم عجیب کمک کرده و برخی از اسرار مرتبط با منشاء منظومه شمسی یا حتی جهان را در این فرآیند آشکار کنند.
اگرچه نیوهورایزنز تا ژانویه سال 2019 به این جسم نخواهد رسید. این یک فرصت نادر برای دانشمندان به منظور مشاهده یک جسم دور خواهد بود. حتی بزرگترین و قدرتمندترین تلسکوپ‌ها نیز نمی‌توانند اجسامی مانند 2014 MU69 را به تصویر بکشند.
تصور می‌شود که این جسم به دلیل جایگاهش در اعماق کمربند کویپر تحت تاثیر هیچ گونه اثر گرانشی از سوی اجسام دیگر در منظومه شمسی قرار نگرفته است.

مستند ناسا از "یک سیاره زیبا"

چه می‌شد اگر می‌توانستیم بدون ترک سیاره زمین لذت یک سفر فضایی فوق‌العاده و بی‌نظیر را تجربه کنیم. خیر، این یک شوخی نیست چرا که امروزه این رویا به واقعیت بدل شده است.
به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا) - منطقه خراسان و به نقل از زی نیوز، ناسا با همکاری آیمکس (IMAX) و کارگردانی "تونی مایرز" مستندی با نام «یک سیاره زیبا» را تولید کرده‌اند تا منظره‌ای خیره‌کننده از سیاره آبی شگفت‌انگیزمان را در اختیار ما قرار دهند.
قرار است این مستند 26 آوریل منتشر شود.
نکته قابل توجه این مستند در این است که تمام مدت زمان فیلم توسط فضانوردان ناسا و از ایستگاه فضایی بین‌المللی تصویربرداری شده است. فضانوردانی از جمله "کیل لیندگرن"، "تری ویرتز"، "بری ویلمور" و "اسکات کلی" به عنوان فیلم‌سازان این مستند در ایستگاه فضایی آن را تهیه کرده‌اند.
این فضانوردان بیش از 15 ماه صحنه‌هایی واقعا چالش برانگیز از زمین را از ایستگاه "کوپولا" و پنجره ISS تولید کرده‌اند. این اولین باری است که برای ساخت یک فیلم در فضا از فناوری دیجیتال برای ثبت تصاویری مهیج از زمین با وضوح آیمکس استفاده می‌شود.
همچنین این مستند با راوی‌گری "جنیفر لورانس" به کشف زندگی طاقت‌فرسای فضانوردان در ایستگاه فضایی بین‌المللی می‌پردازد.

سکونت در فضا باعث کچلی می‌شود!

زندگی در فضای خارجی چالش‌های بسیاری را به همراه دارد که از نگرانی برای دسترسی و آب و هوای کافی گرفته تا تغذیه مداوم با مواد غذایی خشک و شیرین، حیات فضانوردان را سخت می‌کند.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، اکنون تحقیقات جدید دانشمندان ژاپنی از نگرانی جدیدی رونمایی کرده که نشان می‌دهد زندگی در محیط گرانش صفر بر رشد فولیکول‌های موی فضانوردان تاثیر می‌گذارد.
بررسی 10 فضانوردی که در ایستگاه فضایی بین‌المللی سکونت داشتند، نشان داد ژنهای مسدود کننده رشد مو در سفرهای فضایی فعالتر می‌شوند؛ از این رو در مدار زمین، رشد موی سر کندتر شده یا کاملا متوقف می‌شود.
اگرچه این تحقیق همچنین نشان داد که فولیکول‌های موی مردان و زنان ممکن است واکنش متفاوتی در محیط فضا نشان دهند. برای مثال محققان دریافتند که فعالیت‌های برخی ژنهای دخیل در رشد مو در فضانوردان زن باثبات‌تر از همکاران مردشان بود.
این تحقیق نشان می‌دهد که شاید انسان‌ها با زندگی کردن در فضا، به گونه‌های کچل تبدیل شوند و توانایی تجدید مو پس از ریزش آن را از دست بدهند.
محققان فولیکول‌های موی 10 فضانورد را که حدود شش ماه در ایستگاه فضایی بین‌المللی سکونت داشتند، بررسی کردند. این فولیکول‌ها در زمان‌های مختلف حضور این فضانوردان در فضا از جمله قبل از پرواز و پس از بازگشت آن‌ها جمع‌آوری شد.
از هر فضانورد شش فولیکول مو دریافت و در دمای منفی 80 درجه سانتیگراد نگهداری شد. در ایستگاه فضایی، فضانوردان از ماشین‌های اصلاح موی خاصی برخوردارند که مو را در زمان اصلاح بسرعت پاکسازی می‌کند تا موی اضافه در آزمایشگاه شناور نماند.
سال گذشته کریس هدفیلد، فضانورد کانادایی موهای خود را در فضا کوتاه کرد اما تحقیق جدید نشان داده که این کار احتمالا غیرضروری بوده زیرا موی وی آنچنان رشدی نداشته است.
محققان همچنین چندین ژن دیگر را در فولیکول‌های مو شناسایی کردند که در زمان اقامت فضانوردان در فضا تحت تاثیر قرار گرفته بودند. این ژن‌ها سرنخهای جدید در مورد تاثیرگذاری فضا بر این تغییرات ارائه می‌کند. برای مثال ژن PCDH8 در فضا افزایش می‌یابد که این افزایش همچنین در مغز افرادی که کوکائین مصرف می‌کنند نیز دیده شده است. از این رو محققان معتقدند که سکونت در فضا ممکن است تغییرات عصبی‌ شیمیایی نیز به همراه داشته باشد.
این تحقیق در مجله Public Library of Science One منتشر شده است.

فناوری جدید ناسا برای سنجش بهتر جهت‌گیری زمین

سازمان فضایی ناسا یک فناوری پیشرفته برای سنجش جهت‌گیری و چرخش زمین طراحی کرده که اطلاعات آن می‌تواند به ارائه پایه‌ای برای ناوبری همه ماموریت‌های فضایی و پژوهش‌های ژئوفیزیک زمین کمک کند.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، این فناوری شامل نوع جدیدی از آنتن رادیویی و دستگاههای الکترونیکی است که قابلیت‌های باند پهن را برای روش تداخل خط پایه بسیار طولانی (VLBI) ارائه می‌کند.
برای پاسخگویی به تقاضا برای سنجش‌های دقیقتر، شبکه جهانی جدیدی از ایستگاهها موسوم به سیستم‌های رصد جهانی (VGOS) به عنوان جایگزینی برای شبکه قدیمی به اجرا درآمده است.
ناسا اخیرا کار نصب یک ایستگاه VGOS را که پروژه مشترک ناسا و رصدخانه نیروی دریایی آمریکا است، در هاوایی به پایان رسانده است.
این سازمان دو ایستگاه تکاملی VGOS را در مرکز پرواز فضایی گودارد در مریلند و در رصدخانه هایستک موسسه فناوری ماساچوست اجرایی کرده است. مناطق بیشتری در آینده برای ارائه پوشش یکنواخت‌تر در سراسر جهان افزوده خواهد شد.

پرتاب نخستین ماژول فضایی قابل تورم جهان به ایستگاه فضایی بین‌المللی

ناسا اخیرا تائید کرده که نخستین ماژول فضایی قابل تورم جهان در روز هشتم آوریل (بیستم فروردین) به ایستگاه فضایی بین‌المللی پرتاب خواهد شد. این فضاپیما قرار است به مدت دو سال توسط فضانوردان آزمایشگاه مداری مورد بررسی قرار بگیرد.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، شرکت اسپیس‌ایکس این فضاپیمای قابل تورم را طی یک سفر دو روزه به همراه تجهیزات علمی خاصی به ایستگاه فضایی حمل خواهد کرد.
این ماژول فضایی خارق‌العاده توسط شرکت فناوری فضایی Bigelow Aerospace ساخته شده که هدف آن ساخت ایستگاههای فضایی قابل سکونت مقرون‌بصرفه است.
به گفته ناسا،‌ یک موشک فالکون 9 اسپیس‌ایکس در روز بیستم فروردین از پایگاه نیروی هوایی کیپ کارناوال به فضا پرتاب خواهد شد و فضاپیمای باری دراگون نیز آن را دنبال خواهد کرد. این فضاپیما پس از ورود به فضا، آرایه‌های خورشیدی خود را مستقر کرده و کار احتراق موتور را اجرا خواهد کرد.
این فضاپیما که نام رسمی آن ماژول فعالیت قابل گسترش بیگلو است، برای آزمایش به ایستگاه فضایی متصل خواهد شد.
پس از اینکه فضانوردان هوا را به درون این فضاپیمای قابل تورم تزریق کنند، از یک جسم با عرض 2.5 متر به محفظه‌ای به بزرگی پارکینگی با قابلیت سکنی دادن یک خودرو تبدیل خواهد شد.
دور روز پس از پرتاب فضاپیما، بازوی رباتیک ایستگاه فضایی، فضاپیمای دراگون را گرفته و به آرامی آن را به سمت پورت الحاق ایستگاه در سمت ماژول Tranquility خواهد برد که در آنجا به مدارگرد متصل خواهد شد.
اگرچه شش سکنه ایستگاه تنها به انجام آزمایشاتی بر روی این ماژول قابل تورم پرداخته و در آن زندگی نخواهند کرد، اما کارشناسان معتقدند که حضور این ماژول در ایستگاه فضایی یک نقطه عطف چشمگیر است.
فضاپیمای دراگون در ماه مه به زمین بازخواهد گشت و به همراه خود نمونه‌های زیستی فضانوردان را نیز خواهد آورد. در سال 2014 ماژول قابل گسترش بیگلو در فضا آزاد شده و طی فرآیند فروپاشی مداری به سمت جو زمین کشیده خواهد شد.

استفاده ناسا از نتایج پژوهش دو دانشمند ایرانی

در خبرنامه رسمی سازمان ملی هوانوردی و فضایی آمریکا (ناسا) بر استفاده کاربردی از نتایج تحقیقات دو تن از اساتید دانشگاه علوم پزشکی شهیدبهشتی تاکید شده است.
مقاله دکتر محمدحسن حیدری، استاد گروه بیولوژی و علوم تشریحی و دکتر ابوالفضل موفق، استاد گروه ژنتیک پزشکی و نایب رییس انجمن ژنتیک پزشکی ایران از اساتید دانشگاه علوم پزشکی شهیدبهشتی در مجله رادیواکتیویتی محیطی بین‌المللی انتشار یافت و خبرنامه سازمان ناسا با استناد به این مقاله بر استفاده کاربردی از نتایج تحقیقات مذکور تاکید کرد.
در این مقاله که درخصوص بررسی تاثیر تشعشعات کهکشانی بر روی مردم منطقه رامسر ایران بود، گزارش شده است که میزان تشعشعات کهکشانی در این منطقه 80 برابر سطح نرمال جهانی است. در حالی که تحقیقات نشان داده مردم این شهر زیبای توریستی نسبت به میانگین جهانی کمتر به سرطان مبتلا می‌شوند.
نتایج تحقیقات علمی دانشمندان ایرانی در این خصوص حاکی از آن است که ژن تولیدکننده سلول‌های ایمنی در سیستم دفاعی بدن مردم این منطقه کم جمعیت بیشتر است. بنابراین ساکنان منطقه مذکور نسبت به صدمات و خطرات تشعشعات مصونیت و سازگاری بیشتری نسبت به سایر مردم جهان دارند.
بر اساس تحقیقات مذکور، مردم این منطقه می‌توانند بهترین گزینه برای فضانوردی و سفر به مریخ و ماه باشند تا متقاضیان فضانوردی از کشور آمریکا.
بر اساس این گزارش، یکی از بزرگترین چالش‌های فرستادن افراد به فضا و سیاره مریخ، مساله تشعشع‌هایی است که از اشعه‌های کیهانی نظیر خورشید و سایر ستارگان در کهکشان ساطع می‌شوند. فضای کره زمین و میدان‌های مغناطیسی بدترین اشعه‌های موجود را منحرف می‌کند؛ اما سیاره مریخ میدان مغناطیسی ندارد و این مساله باعث شده بخش اعظمی از فضای این سیاره به دلیل فقدان میدان مغناطیسی طی میلیون‌ها سال از بین برود. طبق فرضیه‌ای که ناسا پیش از این مطرح کرده بود، مریخ ابتدا دارای میدان مغناطیسی بوده، اما میلیاردها سال پیش در اثر سرد شدن آن را از دست داد و باعث شد یون‌های موجود در اتمسفرش تا حدود زیادی از آن جدا شوند. یکی از خطرهایی که فضانوردان را تهدید می‌کند، قرار گرفتن در برابر این تشعشعات کیهانی است و کسانی که بدن‌های قوی‌تری دارند، برای فرستادن به فضا افرادی مناسب‌ترند.

اسکات کلی پس از یک سال زندگی در فضا، قدبلندتر و جوان‌ تر شده است

اسکات کلی که پس از یک سال زندگی در فضا به زمین بازگشته، علاوه بر اینکه جوان‌تر شده، افزایش قد ۵ سانتی متری نیز داشته است.اسکات کلی یک سال پیش توسط ناسا به ایستگاه بین المللی فضایی فرستاده شد تا تاثیرات زندگی یک ساله در فضا روی بدنش مورد بررسی قرار گیرد. از آنجا که وی برادر دوقلوی همسانی دارد برای تحقیقات ناسا اهمیت داشت تا بتوانند تاثیر فضا را با دقت بیشتری روی اسکات مورد بررسی قرار دهند.
برای تحقیقات اولیه روی جسم اسکات کلی که پس از یک سال زندگی در فضا به زمین بازگشته نشان می‌دهد که او جوان‌تر شده و قدش نیز افزایش داشته است.
البته تمرکز  ناسا روی استخوان‌ها، ماهیچه‌ها و قدرت دفاعی بدن کلی است. ناسا بر روی تبدیل مایعات در بدن کلی و تاثیر آن بر حجم عضله و استخوان وی تحقیق می‌کند.
همچنین سفر یک‌ساله‌ی کلی به ایستگاه فضایی باعث افزایش قد ۵ سانتی‌متر وی شده است. با توجه به اینکه در فضا جاذبه‌ای بر روی بدن تاثیر نمی‌گذارد، یک سال زندگی در فضا می‌تواند باعث افزایش قد تا ۸ سانتی‌متر بشود. این افزایش قد در مقایسه با برادر دوقلوی همسان کلی، مارک، مشهودتر خواهد بود. البته باید توجه داشت که قد کنونی وی مقطعی بوده و جاذبه‌ی زمین در نهایت وی را به قد قبلی بازخواهد گرداند.
همچنین کلی در مقایسه با یک سال زندگی در زمین، یک صدم ثانیه جوان‌تر مانده است. توضیح این موضوع کمی دشوار بوده و در ارتباط با نظریه‌ی نسبیت عام اینیشتین است. اگر دو جسم با سرعتی متفاوت حرکت کنند، زمان برای جسمی که با سرعت کمتر حرکت می‌کند سریع‌تر خواهد گذشت.
کلی در فضا سریع‌تر از زمین در حرکت بوده و بنابر محاسبات انجام شده و با توجه به مدت زمان ۳۴۰ روزی سفر وی، باید او ۸.۶ میلی‌ثانیه از برادر دوقلوی خود جوان‌تر می‌بود.
این تغییرات بسیار شگفت‌انگیز هستند و می‌توانند راه جدیدی را پیش‌روی بشر بگذراند.

سکونت در اعماق فضا

فرمانده خدمه یک شبیه ساز مریخی متعلق به ناسا Angelo Vermeulen می گوید '' ما به زودی پروژه سکونت در فضا را آغاز خواهیم کرد . این ممکن است حدود پنجاه سال طول بکشد و یا حتی پانصد سال . اما آنچه روشن است این است که حتما اتفاق خواهد افتاد '' .
در این سخنرانی جذاب کارشناس ارشد TED به توصیف پاره ای از اقدامات علمی ناسا می پردازد تا این اطمینان را به ما بدهد که انسانها برای سکونت در اعماق فضا آماده هستند . این سخنرانی جذاب و دیدنی را با زیر نویس فارسی تماشا کنید .

افزایش سه برابری مشتاقان سفر به مریخ در فراخوان جدید ناسا

سازمان فضایی ناسا از دریافت نزدیک به 18 هزار و 300 رزومه از افرادی که مشتاق فضانورد شدن و سفر به مریخ هستند، خبر داد.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، تعداد درخواست برای سفر در برنامه 2017 ناسا تقریبا سه برابر تعدادی است که در آخرین فراخوان استخدامی برای گروه 2012 ثبت‌نام کرده بودند. همچنین این تعداد رکورد 8000 نفر در سال 1987 را نیز پشت سر گذاشته است.
چارلز بولدن، مدیر ناسا در بیانیه‌ای اظهار کرد: من اصلا شگفت‌زده نشده‌ام که بسیاری از آمریکایی‌ها با پیشینه‌های مختلف قصد دارند به شخصه در سفر ما به مریخ مشارکت داشته باشند؛ اگرچه تنها تعداد محدودی می‌توانند از این فرصت بهرمند شوند.
طی یک سال و نیم آینده، یک گروه منتخب از میان درخواست‌کنندگان برگزیده شده و تنها نامزدهایی با شایستگی بالا برای مصاحبه در مرکز فضایی جانسون در هوستون دعوت خواهند شد.
در نهایت حدود هشت تا 14 فرد به انجام تمرینات لازم خواهند پرداخت. انتظار می‌رود که ناسا گروه جدید خود را در اواسط سال 2017 اعلام کند.
بازه زمانی برای ثبت‌نام از 14 دسامبر (23 آذر) آغاز شده و در روز پنج‌شنبه (29 بهمن) به پایان رسید و ناسا سپس رسانه‌ها را در جریان این برنامه قرار داد.
تمرینات نامزدهای منتخب شامل تمرکز بر راهپیمایی فضایی و کار گروهی و همچنین فرمان‌هایی به زبان روسی است.
افرادی که این تمرینات را به خوبی انجام دهند، به کارهای فنی در اداره فضانوردی جانسون گمارده خواهند شد. آن‌ها سپس برای سفر به ایستگاه فضایی بین‌المللی، سفر در فضاپیمای اوریون برای کاوش فضای عمیق یا یکی از دو فضاپیمای سرنشین‌دار در حال تولید – کپسول دراگون اسپیس‌ایکس یا فضاپیمای CST-100 Starliner بوئینگ – معرفی خواهند شد.
با بازنشسته شدن شاتل‌های فضایی ناسا، نیروهای فعال کنونی شامل 47 نفر است که در مقایسه این میزان در سال 2000 و در زمان اوج برنامه شاتل 149 نفر بود.
ناسا در درخواست استخدامی خود، خلبانان، مهندسان و سایر دانشمندان را به ثبت‌نام تشویق کرده است.
نامزدهای واجد شرایط باید ساکن آمریکا بوده و دارای حداقل مدرک کارشناسی در رشته‌های مهندسی، علوم، علوم رایانه یا ریاضیات به همراه سه سال تجربه حرفه‌ای یا حداقل 1000 ساعت به عنوان خلبان فرمانده هواپیمای جت باشند.
آن‌ها همچنین باید دارای تناسب بدنی بوده و یک آزمایش فیزیک فضانورد طولانی‌مدت ناسا را بگذرانند.
از زمان انتخاب هفت نیروی اولیه ناسا در سال 1959 به عنوان پروژه مرکوری که انسان را به مدار اطراف زمین ارسال کرد، بیش از 300 نفر به عنوان فضانورد در ناسا استخدام شده‌اند.

انتشار اصوات موسیقایی عجیب ماموریت آپولو پس از 40 سال

سالها پیش، زمانی که خدمه یک ماموریت آپولو به ماه وارد شدند، از طریق گوشی‌های خود متوجه اصوات عجیب و غریبی شدند که مانند امواج رادیویی بود و شباهت زیادی به موسیقی داشت. این فضانوردان که شدیدا متحیر شده بودند نمیدانستند که باید این رخداد را به ناسا گزارش دهند یا خیر.
به گزارش سرویس علمی ایسنا در سال 1969 ، دو ماه قبل از اولین فرود تاریخی سرنشین دار آپولو 11 بر روی ماه و هنگامی که آپولو 10 وارد مدار ماه شد، ارتباط رادیویی تمامی خدمه حدود یک ساعت با زمین قطع شد و هیچ کس قادر به دیدن آنها و شنیدن صدایشان نبود.
آپولو 10 چهارمین سفر انسان به مدار کره ماه بود. در این سفر، ناسا قصد آزمایش گردش در مدار ماه و کسب آمادگی برای فرود در سفرهای بعدی را داشت.
در این سفر ناسا که در سال 1969 بوقوع پیوست، سه فضانورد به نامهای توماس استفورد، جان یانگ و یوجین سرنان حضور داشتند.
اکنون چهار دهه از آن زمان می‌گذرد و به تازگی آن صداهای عجیب و غریب که در حدود 40 سال قبل توسط سه فضانورد ماموریت آپولو ضبط شده بود منتشر شده و بیانگر تجربیاتی است که این فضانوردان در ماموریت خود با آن مواجه بودند.
به گزارش ناسا، این فایل‌های صوتی شامل اصوات موسیقایی عجیب وغریبی هستند که سه فضانورد آپولو در زمان قطع شدن ارتباطشان با زمین، از طریق گوشی‌های خود شنیده بودند.
مکالماتی که بین این سه فضانورد در آن زمان صورت گرفته نشان دهنده این است که آنها متوجه صداهایی شدند که قبلا هرگز نشنیده بودند.
آل وردن فضانورد آپولو 15 اظهار کرد: این فایل‌های صوتی تا سال 2008 بخشی از اطلاعات محرمانه طبقه بندی شده ناسا بودند و در آرشیو ناسا نگهداری می شدند اما اکنون آژانس این فایلها را با عنوان "فایلهای صوتی بدون شرح" با مردم به اشتراک گذاشته است.
تا به امروز هیچگونه دلیل و مدرک منطقی از شنیده های این فضانوردان در فضا وجود نداشته و دانشمندان در حال بررسی آن وقایع و این فایلهای صوتی موجود هستند.

برای شنیدن اصوات از دقیقه ۲۰۰ تماشا کنید

صد و نود و سومین پیاده‌روی فضایی فضانوردان انجام شد

پیاده‌روی دو فضانورد روس برای نصب سخت‌افزار و انجام آزمایشات علمی در خارج از ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) روز چهارشنبه با موفقیت انجام شد.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، ناسا اعلام کرد که یوری مالنچنکو و سرگئی ولکوف مهندسان کهنه‌کار پرواز، لباس فضایی خود را پوشیدند و روز چهارشنبه در حدود ساعت 13:10 به وقت گرینویچ از هوابند ایستگاه خارج شدند.
این دومین راهپیمایی فضایی در کمتر از یک ماه گذشته بوده است.
در تاریخ 15 ژانویه اولین فضانورد بریتانیایی که در فضا پیاده‌روی کرد و تیم کوپرا فضانورد آمریکایی، زمانی که متوجه نشت کلاه فضایی کوپرا شدند، به پیاده‌روی خود در فضا خاتمه دادند.
هدف آنها استقرار و بازیابی چندین بسته آزمایشی بر روی ماژول‌های Zvezda و Poisk و نصب دستگاه‌هایی به نام (gap spanners ) بر روی بدنه ایستگاه در جهت تسهیل حرکت خدمه در راهپیمایی فضایی آینده بود.
راهپیمایی این دو فضانورد که لباس فضایی اورلان روسی به تن داشتند، برای حدود 5 ساعت و 30 دقیقه برنامه‌ریزی شده بود که آنها 45 دقیقه زودتر به کار خود پایان دادند و چهار ساعت و 45 دقیقه در خارج از ایستگاه فضایی فعالیت کردند.
لباس فضایی اورلان دارای دو بخش اصلی است؛ شلوار و چکمه‌ها و بالا تنه آن دارای دریچه‌ای در پشت است که راه ورودی لباس به حساب می‌آید. در جلو آن ابزارهای کنترل (روی سینه) و پشت آن سیستم ایمنی را نصب می‌کنند. فضانورد برای پوشیدن این لباس دریچه پشتی را باز و پاهای خود را وارد شلوار می‌کند و سپس خود را به داخل لباس می‌کشد.
لباس فضایی از قطعات مختلف ساخته شده که می‌توان هر قطعه را در صورت فرسودگی برداشت و قطعه‌ای جدید را جایگزین کرد. در داخل کلاه ، جریان اکسیژن از روی صورت فضانورد عبور داده و مانع جمع شدن بخار هوا در آنجا می‌شود. در قسمت جلو کلاه یک نقاب شفاف پلاستیکی مجهز به سایبانی قابل تنظیم (برای محافظت چشم فضانورد در مقابل نور خورشید) کار گذاشته شده است. این نقاب محکم طوری ساخته شده است که صورت فضانورد را در مقابل برخورد خرده‌ریزه‌های خطرناک فضایی محافظت می‌کند. لوله‌ای نیز برای نوشیدن آب ، متصل به مخزن آب کوله پشتی ، در داخل کلاه وجود دارد.
جالب توجه است که این صد و نود و سومین پیاده‌روی فضایی برای تعمیر و نگهداری از ایستگاه فضایی بین‌المللی و ششمین راهپیمایی فضایی برای مالنچنکو و چهارمین راهپیمایی برای ولکوف بود.

پایان ساخت آینه اصلی تلسکوپ جیمز وب

مهندسان ناسا که به طور خستگی‌ناپذیری در چند ماه گذشته به کار بر روی مونتاژ آینه اصلی غول‌پیکر تلسکوپ جیمز وب مشغول بوده‌اند،‌ اخیرا توانسته‌اند کار نصب قطعه نهایی آن را به اتمام برسانند.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، نخستین قطعه این آینه 18 تکه‌ای در اواخر نوامبر 2015 در جای خود در اتاق پاک مرکز پرواز فضایی گودارد ناسا در مریلند قرار گرفت. از آن زمان تاکنون 17 قطعه دیگر با استفاده از یک بازوی رباتیک در جای خود قرار داده شده‌اند و ساخت‌و ساز آن با نصب قطعه آخر در روز سوم فوریه (14 بهمن) به پایان رسید.
هر صفحه از این آینه شش ضلعی تقریبا بیش از 1.3 متر مساحت و حدود 40 کیلوگرم وزن دارد. پس از استقرار، همه این 18 قطعه به عنوان یک آینه منفرد 6.5 متری عمل خواهند کرد که با آن،‌ فضاپیمای جانشین هابل به بررسی شکل‌گیری منظومه شمسی، تکامل آن و اسرار دیگر خواهد پرداخت.
اگرچه آینه اصلی تلسکوپ جیمز وب تکمیل شده اما کارهای بسیار زیاد دیگری پیش از پرتاب برنامه‌ریزی شده آن در سال 2018 از جمله ساخت آینه ثانویه و آزمایشات مختلف صوتی و ارتعاشی باید صورت پذیرد.

سن دشت یخی شگفت‌انگیز پلوتو 10 میلیون سال برآورد شد

دانشمندان در پژوهشی جدید و برای نخستین بار، سن دشت یخی پلوتو را 10 میلیون سال برآورد کردند.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، تصویربردار اکتشافی دوربرد فضاپیمای نیوهورایزنز ناسا تصاویری از پلوتو و یکی از بزرگترین شگفتی‌های آن به نام دشت یخی اسپاتنیک ارائه کرده است.
نبود دهانه‌های برخوردی در سطح این دشت یخی، آن را به یک منطقه منحصر به فرد در پلوتو و یک نقطه نادر در منظومه شمسی تبدیل کرده است. از همین نشانه‌ها می‌توان فهمید که در واقع این دشت بسیار جوان است.
دیوید تریلینگ، استادیار فیزیک و نجوم دانشگاه شمالی آریزونا اظهار کرد: عکسهای گرفته شده از این دشت بسیار شگفت‌انگیز است و سن سطح اسپاتنیک بر اساس محیط مداری پلوتو و میزان تاثیر آن محاسبه می‌شود.
وی افزود: منابع متعددی جنبه‌های مختلف اسپاتنیک را شرح داده‌اند اما این اولین بار است که سن این دشت یخی 10 میلیون سال یا جوانتر برآورد می‌شود.
تریلینگ اشاره می‌کند که پلوتو در یک منطقه پر از اجسامی کوچکتر از کمربند کویپر است و هر از گاهی این اجسام با پلوتو برخورد می‌کنند. محاسبات ریاضی تریلینگ نشان می‌دهد که این اتفاق تقریبا هر 10 میلیون سال رخ می‌دهد و این امر دلیل جوان بودن اسپاتنیک را شرح می‌دهد.
تحقیقات تریلینگ بیشتر روی سیارک‌های نزدیک به زمین متمرکز شده اما دلیل توجه وی به پلوتو نه تنها به خاطر تصاویر حیرت انگیز آن بلکه به دلیل عدم وجود دهانه‌های برخوردی در آن است. او همچنین امیدوار است که تصویربردار اکتشافی دوربرد نیوهورایزنز موفق به کشف یک کمربند کویپر دیگر تا حدود سال 2018 شود.
اگر این اتفاق بیفتد، تریلینگ به بررسی بیشتر قسمتهای فاقد دهانه برخوردی خواهد پرداخت تا اطلاعات بیشتری در مورد تکامل منظومه شمسی بدست آورد.