آزمایش فناوری ساعت نوری در فضا

تیمی از دانشمندان آمریکایی، آلمانی و سوئدی با موفقیت توانستند فناوری ساعت نوری را برای نخستین بار در فضا آزمایش کنند.
به گزارش ایسنا به نقل از ساینس‌دیلی، این آزمایش به نمایش قابلیت دوام این فناوری در شرایط پرتاب موشک و عملکرد درست آن در فضا پرداخته که راه را برای استفاده از آن در ماهواره‌ها هموار می‌کند.
ساعت‌های نوری از فرکانس‌های اتم‌ها یا یون‌های در حال نوسان به عنوان معیاری برای سنجش زمان استفاده می‌کنند. فرکانس‌های سریع‌تر به این ساعت‌ها اجازه می‌دهد تا زمان را دقیق‌تر از ساعت‌های ریزموج اتمی اندازه‌گیری کنند. از سوی دیگر، یک ساعت دقیق‌تر به ابزارهای جی‌پی‌اس در ارائه سنجش‌های دقیق‌تر کمک خواهد کرد.
ساعت‌های نوری به مولفه‌ای دنده مانند موسوم به شانه فرکانس برای سنجش فرکانس‌های نوری پر سرعت نیاز دارند که برخلاف ساعت‌های اتمی مبتنی بر ریزموج است. شانه‌های فرکانس کنونی بسیار بزرگ بوده به مقادیر زیادی انرژی نیاز دارند.
محققان یک شانه فرکانس بسیار کوچک‌تر را از فیبرهای نوری ساختند که اندازه کوچک و انرژی مصرفی کم آن باعث شده گزینه‌ای ایده‌آل برای استفاده در ماهواره‌های فضایی در نظر گرفته شود.
این ساعت سال گذشته توسط یک موشک در پرواز سهمی‌وار شش دقیقه‌ای به فضا ارسال شد و محققان توانستند قابلیت این فناوری را برای مقاومت در شرایط پرتاب و همچنین عملکرد آن را در محیط ریزگرانش بررسی کنند.
جزئیات این فناوری در مجله Optica منتشر شده است.

جدایی "سیگنوس" از ایستگاه فضایی بین‌المللی

فضاپیمای سیگنوس شرکت اوربیتال ATK امروز(دوشنبه) با محموله‌ای از آزمایشات و تجربیات علمی از ایستگاه فضایی بین‌المللی جدا شده و به زمین بازخواهد گشت.
به گزارش ایسنا به نقل از اسپیس، این فضاپیما در روز 16 اکتبر با همراه محموله‌ای 2300 کیلوگرمی از غذا، تدارکات و تجهیزات علمی به ایستگاه فضایی ملحق شده بود.
طی این پرواز،  موشک آنتارس شرکت اوربیتال برای اولین بار پس از دو سال مورد استفاده قرار گرفت که پس از انفجار نسخه قبلی در سال 2014 در حال اصلاح بود.
فضاپیمای سیگنوس امروز در ساعت 13:20 به وقت گرینویچ از سمت رو به زمین ایستگاه فضایی با استفاده از بازوی رباتیک کانادارم 2 جدا خواهد شد. کنترلگرهای رباتیک این فضاپیما را در محل مناسب قرار داده و سپس شین کیمبورو از ناسا و توماس پسکت از آژانس فضایی اروپا در ایستگاه، فرمان آزادسازی فضاپیما را صادر خواهند کرد.
آزمایشات حاضر در فضاپیمای سیگنوس شامل تجربیات ناسا و سایر بررسی‌های تحقیقاتی انجام شده در طول ماموریت‌های اکسپدیشن 49 و 50 از جمله تحقیقات در زمینه زیست‌شناسی، بیوفناوری، علوم فیزیکی و علوم زمین هستند.
پنج ساعت پس از جدا شدن از ایستگاه، "تجربه سفیر 2" بطور عمدی یک آتش را در داخل کپسول روشن خواهد کرد که دومین آزمایش از مجموع سه تجربه برنامه‌ریزی شده برای بررسی آتش واقعی در فضا است.
تجهیزات درون فضاپیما به بررسی گسترش آتش، استفاده از اکسیژن و موارد دیگر خواهند پرداخت.
همچنین سیگنوس چهار ماهوار کیوب‌ست LEMUR را در روز جمعه (پنجم آذر) در فضا آزاد کرده و آنها را برای پیوستن به یک مجموعه ماهواره حسگر از راه‌دور اعزام حواهد کرد که به ارائه ردیابی کشتی‌ها در سراسر جهان و نظارت بر آب‌وهوا می‌پردازند.
این فضاپیما تا هفته آینده در مدار باقی خواهد ماند و پس از آن مجددا موتورهایش را روشن کرده و به سمت جو زمین خواهد راند تا در اقیانوس آرام فرود بیاید.

آماده‌سازی قدرتمندترین تلسکوپ فضایی جهان برای پرتاب

ناسا در روز چهارشنبه اعلام کرد که ساخت بزرگترین تلسکوپ فضایی جهان، «تلسکوپ فضایی جیمز وب»، پس از گذشت تقریبا دو دهه به پایان رسید.
به گزارش ایسنا به نقل از زی‌نیوز، ناسا اعلام کرد «تلسکوپ فضایی جیمز وب» در اکتبر 2018 بر روی موشک آریان 5 از گویان فرانسه راه‌اندازی خواهد شد.
«تلسکوپ فضایی جیمز وب» قدرتمندترین تلسکوپ فضایی است که تاکنون ساخته شده و به نظر می‌رسد که می‌تواند جانشینی برای تلسکوپ فضایی 26 ساله ناسا یعنی «هابل» باشد.
مهندسین و تکنسین‌های ناسا کار بر روی «تلسکوپ جیمز وب» را با اولین اندازه‌گیری نوری مهم آینه‌ها و گرفتن تست انحنا از آنها با موفقیت به پایان رساندند.
آنها در این تست پرتوهای نور را روی سطح آیینه‌های این تلسکوپ تابانده و بعد از انعکاس پرتوهای تابانده شده، آنها را گرفته و با پرتوهای ساطع شده از یک هولوگرام رایانه‌ای مقایسه کردند.
این تلسکوپ متشکل از 18 آینه شش ضلعی است که محققان آنها را تحت یکسری از آزمایشات دقیق صدا و ارتعاشات در محیط‌های خشونت آمیز در داخل موشک یا در فضا قرار دادند.
این تلسکوپ در زمانی کاملا آماده خواهد شد که از تمامی آزمایشات با موفقیت گذر کند.
این پروژه 8.7 میلیارد دلاری به رهبری ناسا و با کمک آژانس فضایی اروپا و آژانس فضایی کانادا پشتیبانی می‌شود.
«تلسکوپ جیمز وب» 100 برابر قوی‌تر از «هابل» بوده که از اولین کهکشان‌های تشکیل‌شده تصویربرداری خواهد کرد و سیارات اطراف ستاره‌های دوردست را کشف می‌کند.

ثبت لحظه تولد یک سیستم 3 ستاره‌ای

ستاره‌شناسان با استفاده از یک آرایه بزرگ میلی‌متری/زیرمیلی‌متری آتاکاما(آلما) و تلسکوپ آرایه بسیار بزرگ کارل جانسکی موفق به ثبت یک سیستم سه‌ستاره‌ای در میانه تولدشان شدند.
به گزارش ایسنا به نقل از اسپیس، این سیستم که L1448 IRS3B نام دارد، در یک سحابی در صورت‌فلکی برساوش واقع در 750 سال نوری زمین به تصویر کشیده شده است. فاصله ستاره درخشان اصلی از دو همراه خود به ترتیب 61 و 81 برابر فاصله زمین تا خورشید است.
تصاویر ثبت شده توسط تلسکوپ آلما به نمایش شکل‌گیری دو ستاره جوان در مارپیچی در اطراف یک ستاره پیرتر در مرکز سیستم پرداخته و نظریه شکل‌گیری ستارگان در نزدیکی یکدیگر را تائید کرده است.
بر اساس این نظریه، ستارگان اضافی می‌توانند در دیسک پیش‌سیاره‌ای یک ستاره دیگر ایجاد شوند. این دیسک‌ها محصول جانبی ابرهای گاز و غبار هستند که ستارگان جدید را به وجود می‌آورند.
ممکن است یک ابر عظیم  در خود متلاشی شده و مواد بیشتری را درون خود می‌کشد که منجر به متراکم‌تر و داغ‌تر شدن هسته و در نتیجه، ایجاد واکنش هسته و تولد ستاره می‌شود.
تحقیقات پیشین نشان داده بود که احتمالا اعضای سیستم‌های چند ستاره‌ای یا در فاصله نسبتا نزدیک و یا خیلی دور از هم قرار گرفته‌اند. ستاره‌شناسان بر این باورند که تفاوت در فاصله در نتیجه مکانیزم‌های شکل گیری متفاوت ایجاد می‌شود. فاصله ستاره درخشان اصلی این سیستم از دو همراه خود به ترتیب 61 و 81 برابر فاصله زمین تا خورشید است.
ستارگان دور از هم زمانی شکل می‌گیرند که ابرهای بزرگتر در اثر تلاطم به چندین قطعه تجزیه می‌شوند. اما در مقابل، سیستم‌های نزدیک‌تر احتمالا نتیجه تکه تکه شدن دیسک‌های کوچکتر در اطراف یک پیش‌ستاره هستند.
این یافته‌ها در مجله نیچر منتشر شده است.

جهان های موازی چه هستند

اگر نمی دانید جهان های موازی چه هستند تماشای این ویدئو را از دست ندهید .

جهان موازی یا واقعیت جایگزین فرضیه‌ای در بارهٔ وجود واقعیت‌های جداگانه در کنار واقعیت کنونی است. گروه خاصی از جهان‌های موازی مولتی‌ورس نامیده می‌شود، اگرچه این اصطلاح نیز می‌تواند برای توصیف جهان‌های موازی که واقعیت را تشکیل می‌دهند مورد استفاده قرار گیرد. با وجود اینکه عبارت‌های جهان موازی و واقعیت جایگزین را می‌توان بیشتر جاها به جای هم به کار برد، گاهی اوقات واقعیت جایگزین به مفهوم ضمنی دیگری نیز اشاره دارد که حاکی از آن است که واقعیت بدیل دیگری از خود ماست. اصطلاح جهان‌های موازی عمومی‌تر است و معنای ضمنی رابطه یا عدم رابطه با جهان خود ما را در بر ندارد. جهان‌هایی که در آن‌ها بسیاری از قوانین طبیعت متفاوت هستند - برای مثال در آن هیچ محدودیت نسبیتی وجود ندارد و سرعت نور را می‌توان پشت سر گذاشت - را می‌توان در شمار جهان‌های موازی به حساب آورد ولی این‌ها واقعیت جایگزین نیستند. تعریف درست جهان‌های موازی در مکانیک کوانتومی به صورت «جهان‌هایی است که از یکدیگر تنها توسط یک رویداد کوانتومی جدا می‌شوند».

منبع ویدئو : vidoal.com

اگزومارس؛ مدارگرد در مدار مریخ و زمین در انتظار سیگنالی از اسکیاپارلی

با گذشت چند ساعت هنوز هیچ سیگنالی از سطح نشین اسکیاپارلی مبنی بر این که آیا فرودش بر سطح سیاره سرخ موفقیت آمیز بوده یا نه، دریافت نشده است.
سطح نشین اسکیاپارلی برای فرود از ارتفاع ۱۲۱ کیلومتری مریخ با فوق-سرعت ۲۱ هزار کیلومتر در ساعت و تا زمانی که سرعتش به حداقل ۱۰کیلومتر برسد وارد جو مریخ شده و در این مدت حرارت ۱۷۰۰ درجه سانتیگرادی را تحمل کرده است.
عملیات فرود تقریبا ۶ دقیقه ای اسکیاپارلی این طور برنامه ریزی شده بود که در ۳ و نیم دقیقه اول چترها باز می شدند تا از سرعت اسکیاپارلی کاسته شود سپس، سپرها جدا می شدند و رادار موقعیت یاب آن به کار می افتاد.
حدود ۱.۱ کیلومتر مانده به سطح مریخ نُه راکتِ سرعت گیر برای غلبه بر نیروی جاذبه و کاهش سرعت اسکیاپارلی به کار می افتادند و تنها ۲ متر مانده به سطح مریخ خاموش می شدند تا اسکیاپارلی وارد حساس ترین مرحله فرود شود؛ سقوط حساس و آزاد ۲ متری.
اصلی ترین ماموریت اسکیاپارلی در قالب پروژۀ «اگزومارس» آژانس فضایی اروپا و نیز روسیه، آزمایش فناوری و سیستم سرعت گیر برای ماموریتی دیگر و فرود کاوشگری مهمتر و پیشرفته تر با مته حفاری ۲ متری بر روی مریخ، در سال ۲۰۲۰ میلادی است.
جان وارنر، مدیر کل آژانس فضایی اروپا در مرکز کنترل و عملیات این سازمان در شهر دورموشتات آلمان می گوید:«مریخ زمانی نزدیکترین سیاره شبیه به زمین بوده است، جایی که شرایط احتمالا مستعد حیات است. زمانی اتمسفر و دمای آن مساعدتر و آب مایع وجود داشته است. اگر ورای زمین در منظومه شمسی ما حیاتی وجود داشته باشد، مریخ از این نظر جالبترین سیاره هاست.»
سطح نشین اسکیاپارلی در سطح مریخ بیشتر به مانند یک ایستگاه هوایی کوچک عمل خواهد کرد تا یک کاوشگر واقعی و تنها ۱۵ تصویر آن هم به هنگام فرود بر مریخ به زمین ارسال می کند.
این سطح نشین عکسی از سطح مریخ نمی گیرد و به مدد باطری هایش بیش از چند روزبر روی مریخ فعال نمی ماند.
اما سفینه مادر یا مدارگرد گازیاب که حامل سطح نشین اسکیاپارلی بود با موفقیت در مدار سیاره مریخ قرار گرفته است.
ماموریت سفینه مادر یا مدارگرد گازیاب رصد مریخ از بالا، بوکشیدن اتمسفر مریخ و عکس برداری و انتقال داده ها با هدف تعیین حجم، تراکم و پراکنش جغرافیایی گازهای مریخ خصوصا گاز متان است و خصوصا یافتن پاسخ این سوال که آیا گاز متان در جو مریخ نتیجه فعالیت های میکروبی و بیولوژیکی در کره مریخ بوده است یا حاصل فعالیت های سیاره ای و خاک و جو مریخ؟
خبرنگار یورونیوز از مرکز کنترل و عملیات آژانس فضایی اروپا در دورموشتات آلمان می گوید:«بی تردید در مرکز آژانس فضایی اروپا در آلمان حس این که کار ناتمام مانده حاکم است. اما خبر خوب هم داریم و آن قرار گرفتن مدارگرد گازیاب در مدار سیاره سرخ است، مدارگردی که سالیان سال در خدمت علم خواهد بود.»
آژانس فضایی اروپا پروژه «اگزومارس» را با بودجه ۱.۳ میلیارد دلاری در سال ۲۰۰۱ میلادی بست.

اولین تصویر ثبت شده از خورشید

خورشید در مرکز منظومه شمسی واقع شده و نور و گرمای آن به ادامه حیات در زمین کمک کرده است اما نخستین بار چه کسانی شکل اصلی آن را شناسایی کردند؟
به گزارش ایسنا به نقل از اسلیت، نخستین تصویر خورشید در آوریل 1845 توسط هیپولیت فیزو و لئون فوکو، فیزیکدانان فرانسوی ثبت شده بود.
این دانشمندان از یک داگروتایپ استفاده کردند که نخستین شکل از عکاسی بود. در این دستگاه از یک صفحه فلزی استفاده می‌شد که با مواد شیمیایی به منظور حساس ساختن آن به نور درمان شده بود و در برابر صحنه قرار داده می‌شد و در مرحله بعدی مواد شیمیایی مختلف به آن اعمال می‌شد تا نوردهی متوقف شود.
این تصویر به نمایش خورشید با لبه‌های نسبتا واضح پرداخته و چند لکه خورشیدی نیز روی آن دیده می شود. این لکه‌ها نسبتا بزرگ و به وسعت سیاره مشتری هستند.

برندگان نوبل فیزیک 2016

صد و دهمین جایزه نوبل فیزیک به طور اشتراکی به دیوید تولس، دونکان هالدین و مایکل کاستلریتز برای کشف نظری انتقال فاز توپولوژیک و مراحل توپولوژیک ماده اختصاص یافت.
به گزارش ایسنا، این جایزه برای کار این دانشمندان در زمینه فیزیک ماده چگال اعطا شد. جایزه نوبل فیزیک امسال در دو قسمت به دیوید تولس از دانشگاه واشنگتن و بطور اشتراکی به دونکان هالدین از دانشگاه پرینستون و مایکل کاستلریتز از دانشگاه براون اعطا خواهد شد.
این دانشمندان توانستند رفتار کاملا غیرمنتظره‌ای از مواد جامد را کشف کنند و از چارچوب متاماده برای توضیح این ویژگی‌های عجیب استفاده کردند. این کشف، راه را برای طراحی مواد جدید با انواع ویژگی‌های بدیع هموار کرد.
برندگان امسال درک جدیدی از جهانی ناشناخته ارائه کردند که در آن ماده می‌تواند حالت‌ها عجیب بگیرد. آن‌ها از روش‌های پیشرفته ریاضیاتی برای بررسی فازها یا حالت‌های غیرعادی ماده مانند ابرخازن‌ها، ابرسیالات یا فیلم‌های مغناطیسی نازک استفاده کردند.
هر سه دانشمند از مفاهیم توپولوژیکی در فیزیک استفاده کردند. توپولوژی شاخه از ریاضیات است که ویژگیهایی را توصیف می‌کند که فقط به شکل گام به گام تغییر می‌کنند. آن‌ها با استفاده از توپولوژی به عنوان یک ابزار توانستند دستاورد شگفت‌انگیزی را به دنیا نمایش دهند.
جایزه نوبل فیزیک سالانه توسط آکادمی سلطنتی علوم سوئد برای افرادی که برجسته‌ترین مشارکت را برای بشریت در حوزه فیزیک داشته‌اند، اهدا می‌شود. سال گذشته «تاکاگی کاجیتا» از دانشگاه توکیو در ژاپن و «آرتور بی مک‌دونالد» از دانشگاه کوئینز در کانادا برای کشف نوسانات نوترینو که نشان می‌دهد نوترینو دارای جرم است، توانستند جایزه نوبل فیزیک 2015 را دریافت کنند.
نخستین نوبل فیزیک که بر اساس وصیتنامه آلفرد نوبل، شیمیدان سوئدی به بالاترین دستاورد این حوزه تعلق می‌گیرد، به «ویلهلم کوتارد رونتگن»، فیزیکدان آلمانی برای خدمات خارق‌العاده‌ای که با کشف پرتوهای ایکس ارائه کرده بود، اهدا شد.
این جایزه توسط بنیاد نوبل اداره شده و بطور عمومی به عنوان معتبرترین جایزه‌ای که یک دانشمند می‌تواند در حوزه فیزیک دریافت کند، محسوب می‌شود. این جایزه در مراسمی در روز 10 دسامبر (19 آذر) – سالگرد فوت آلفرد نوبل - در استکهلم به همراه یک مدال طلا و دیپلم افتخار به برنده یا برندگان اعطا می‌شود.
از مشهورترین برندگان  جایزه نوبل در حوزه فیزیک می‌توان به آلبرت اینشتین، نیلز بور، ماری کوری، جیمز چادویک، جوزف جان تامسون، اروین شرودینگر، رابرت میلیکان، مکس پلانک و ورنر هایزنبرگ اشاره کرد که سهم بسیار مهمی در درک علم فیزیک داشته‌اند.
موسسه تامسون رویترز که هر ساله پیش‌بینی‌های خود را از برندگان احتمالی جوایز نوبل اعلام می‌کند، امسال "سلسو گریبوگی"، دانشمند برزیلی دانشگاه آبردین و از نظریه‌پردازان فرضیه هرج‌ومرج را به همراه دو دانشمند دیگر از دانشگاه مریلند برای کار در زمینه کنترل سیستم‌های هرج‌ومرج، از جمله شانس‌های برندگان نوبل فیزیک معرفی کرده است.
این موسسه از سال 2002 تاکنون 39 برنده نوبل را با موفقیت پیش‌بینی کرده است. البته همه برندگان در همان سال پیش‌بینی شده توسط تامسون رویترز جایزه خود را دریافت نکرده بود. سال گذشته نیز این سازمان دو تن از برندگان نوبل را به درستی پیش‌بینی کرده بود که یکی از آن‌ها "آرتور مک‌دونالد" از دانشگاه کوئینز کانادا بود که جایزه  نوبل فیزیک 2015 را با تاکاکی کاگیتا برای کشف نوسانات نوترینو بدست بیاورد.
البته موسسات دیگر نیز پیش‌بینی‌های خود را اعلام کرده‌اند که مهمترین آن‌ها، کشف امواج گرانشی توسط "رونالد درور"، "کیپ ترون" و "راینر وایز" است.
"ورا رابینز" نیز می‌تواند شانس دیگر نوبل فیزیک 2016 در حوزه ماده تاریک باشد. "ویلیام بروکی" نیز می‌تواند برای طراحی تلسکوپ فضایی کپلر منتظر دریافت نوبل فیزیک باشد.
نوبل فیزیک دومین جایزه نوبل در هفته فیزیک است. جایزه نوبل پزشکی 2016 روز گذشته (دوشنبه) به "یوشینوری اوسومی" از ژاپن برای کار در زمینه اتوفاژی (مکانیسم خودخواری اجزاء سلول) اعطا شد.
جایزه نوبل شیمی 2016 نیز فردا (چهارشنبه) اعلام خواهد شد.
از سال 1901 تاکنون 109 جایزه نوبل فیزیک اعطا شده است که از این میان، تنها 47 نوبل برنده انفرادی داشته و سایر آن‌ها مشترک بوده‌اند. جان باردین هم تنها دانشمندی است که دو بار موفق به کسب جایزه نوبل فیزیک شده است. همچنین دو زن در تاریخ توانسته‌اند این جایزه پرافتخار را از آن خود کنند که یکی ماری کوری و دیگری ماریا ژئوپرت مایر هستند.
جوانترین برنده نوبل فیزیک، لاورنس برگ 25 سال بوده که در سال 1915 به همراه پدرش این جایزه را دریافت کرد. میانگین سنی برندگان نوبل فیزیک در سال‌های گذشته 55 سال بوده است.

ماموریت سفینه روزتا پس از برخورد با سطح دنباله‌دار پی۶۷ به پایان رسید

ماموریت سفینه روزتا پس از برخورد با سطح دنباله‌دار پی۶۷ به پایان رسید
ماموریت سفینه روزتا در آخرین مرحله از ماموریت گردآوری اطلاعات از دنباله‌دار ۶۷پی پس از برخورد با سطح آن به پایان رسید.
این سفینه که روز ماه مارس سال ۲۰۰۴ به فضا پرتاب شد، و امروز جمعه، ۹ مهر (۳۰ سپتامبر)، قبل از برخورد با سطح دنباله‌دار، اطلاعاتی را در مورد آن به زمین مخابره کرد.
ماموریت روزتا دنبال کردن و رسیدن به دنباله‌دار ۶۷پی/چوریوموف-گراسیمنکو بود که در سال ۱۹۶۹ توسط دو اخترشناس به نام های کلیم ایوانوویچ چورویوموف و ایوانوا گراسیمنکو کشف شده بود. هزینه طرح ساخت و پرتاب روزتا را کشورهای اروپایی تامین کردند با این هدف که برای اولین بار، از نزدیک بتوانند خصوصیات یک دنباله‌دار را مطالعه کند.
سفینه روزتا سرانجام در ماه اوت سال ۲۰۱۴ پس از طی مسافتی نزدیک به شش میلیارد کیلومتر به مدار دنباله‌دار ۶۷پی رسید و در ماه نوامبر، کاوشگر "فیله" را به سوی سطح دنباله‌دار رها کرد. این کاوشگر به سلامت بر سطح دنباله‌دار فرود آمد اما باطری‌های خورشیدی آن پس از سه روز تمام و فعالیت آن متوقف شد. کارشناسان مرکز کنترل آژانس فضایی اروپا گفتند که سفینه در سایه قرار گرفته و به خاطر نبودن نور خورشید، قادر به فعالیت نیست. در ماه ژوئن سال ۲۰۱۵ که دنباله‌دار ۶۷پی به خورشید نزدیکتر شده بود، باطری‌های کاوشگر برای مدتی کوتاه به کار افتاد.
با وجود اینکه ماموریت کاوشگر آنطور که انتظار می‌رفت انجام نگرفت اما در همان مدت کوتاهی که فعال بود، توانست اطلاعات سودمندی را از سطح دنباله‌دار به زمین ارسال کند. اوایل ماه سپتامبر سال جاری، سفینه روزتا برای مدتی کوتاه تصاویری از "فیله" را که در شکاف یک صخره قرار داشت به زمین فرستاد.
با اعزام سفینه‌ای به سوی یک دنباله دار، پژوهشگران انتظار داشتند بتوانند به اطلاعاتی دست یابند که به شناخت چگونگی شکل‌گیری منظومه شمسی و شاید نحوه پدید آمدن حیات بر کره زمین کمک کند. به گفته کارشناسان، دنباله‌دارها حاوی مواد اولیه ساخت منظومه شمسی هستند و سابقه تشکیل آنها به زمانی باز می‌گردد که خورشید هنوز توده‌ای مدور از غبار و گاز بود.
دنباله‌دارها عمدتا از یخ، غبار و ذرات سنگ ساخته شده‌اند و نظر بر این است که شاید با برخورد با سطح زمین، برای اولین بار آب را به این سیاره آورده و امکان پدید آمدن حیات را ایجاد کرده باشند. همچنین، به گفته پژوهشگران، آن بخش از اطلاعات دریافتی از روزتا و فیله که تا کنون تجزیه و تحلیل شده حاکی از آن است که ممکن است برخورد دنباله‌دارها با زمین، اسیدهای آمینه را هم که مواد لازم برای ایجاد موجودات زنده است، به زمین آورده باشد.

استقبال ناسا از نظرات و پیشنهادات جدید و متفاوت

ناسا طی فراخوانی از گروه‌های مختلف غیر رسمی درخواست کرد تا طرح‌ها و پیشنهادات خود را در مورد ماموریت‌های فضایی آینده ارائه کنند.
به گزارش ایسنا به نقل از انگجت، ناسا برنامه‌ای به نام NASA iTech را راه‌اندازی کرده که این برنامه ایده‌های مردم، بخش‌های دولتی، دانشگاه‌ها و صنعت هوافضا را جمع آوری می کند که می‌توان از آنها در سفرهای آینده فضایی کمک گرفت.
این سازمان فضایی همچنین طرح‌های مختلفی را برای حفاظت در برابر اشعه‌های مختلف، سیستم‌های مرتبط با سلامت و زندگی انسان، سلامت فضانورد، نیروی محرکه در فضا و ابزارهای اندازه‌گیری گازهای گلخانه‌ای با وضوح بالا خواستار شده است.
قطعا ناسا برای انجام ماموریت‌های فضایی، برنامه‌های خود را دارد؛ اما هدف از راه‌اندازی این پروژه استفاده از ایده‌های جدید و متفاوت منابع غیر رسمی است.
متاسفانه زمان اجرای این طرح محدود بوده و ناسا تنها تا 17 اکتبر این پیشنهادات و طرح‌ها را دریافت خواهد کرد.
در طول چند ماه آینده 10 فینالیست انتخاب خواهند شد و پیشنهادات خود را در ناسا ارائه خواهند کرد.
از این 10 فینالیست، 3 طرح برتر انتخاب شده و مقامات ناسا به بررسی، پیگیری و اجرای آن‌ها خواهند پرداخت.

تصویری از یک سیاه‌چاله خشمگین!

ناسا برای اولین بار موفق به ثبت تصاویری از یک سیاه چاله فوق‌العاده عظیم شده که مانند یک جانور درنده خو و با استفاده از نیروی جاذبه بسیار زیاد خود همه چیز را می‌بلعد.
به گزارش ایسنا به نقل از زی‌نیوز، این سیاه چاله غول‌پیکر هر چیزی که فاصله بیش از حد نزدیکی با آن داشته باشد از جمله ستارگان را در کام خود فرو می‌برد.دانشمندان ناسا برای اولین بار موفق شدند تمام فرآیند انتشار تابش از این سیاه‌چاله‌ها را با استفاده از میدان گسترده کاوشگر مادون قرمز (WISE) خود مشاهده کنند.
در این فرآیند که “اختلال جزر و مد ستاره‌ای” نام دارد، سیاه چاله ستاره را تخریب کرده، مقدار زیادی انرژی آزاد می‌کند و محیط اطراف را روشن می‌کند.محققان در دو پژوهش جدید با اندازه‌گیری پژواک نور و گرد و غبار منتشر شده از  اختلال جزر و مد ستاره ای، به بررسی بیشتر این فرآیند پرداختند.این رویکرد به دانشمندان اجازه اندازه گیری انرژی متصاعد شده از این فرآیند را به صورت دقیق‌تری نسبت به قبل می‌دهد.

سفر مجازی به مریخ با هولو لنز مایکروسافت

سفر به مریخ حداقل 55 میلیون کیلومتر طول می‌کشد و اکنون ناسا قصد دارد این تجربه را در قالب یک آزمایش واقعیت مجازی امکان‌پذیر سازد.
به گزارش ایسنا به نقل از گیزمگ، مجتمع بازدید مرکز فضایی کندی قرار است برنامه "مقصد: مریخ" را با استفاده از هدست "هولو لنز" مایکروسافت اجرا کند که میهمانان را در قالب یک تور به مناطق مختلف مریخ می‌برد.
این تجربه توسط پروژه OnSight انجام می‌شود که یک ابزار نرم‌افزاری مشارکتی بین مایکروسافت و آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا است.
این پروژه ابتدا در ژانویه 2015 برای کاوش سه‌بعدی سیاره سرخ توسط دانشمندان اعلام شد که که با استفاده از هدست مایکروسافت امکان‌پذیر است. از این برنامه بعدها به عنوان پایه‌ای برای اپلیکیشن واقعیت مجازی مارس2030 برای پلت‌فرم مقوای گوگل (Google Cardboard)، هدست Gear VR سامسونگ و اوکیلوس ریفت استفاده شد.
برنامه "مقصد: مریخ" با استفاده از تصاویر و داده‌های ثبت شده توسط کاوشگر کنجکاوی، مناظر خود را ساخته و آن‌ها را در محل ایستادن کاربر قرار می‌دهد. بازدیدکنندگان مجازی سیاره مریخ توسط هولوگرامی از باز آلدرین،‌دومین نفری که به ماه پای گذاشت و اریسا هاینز،‌ دانشمند مسئول هدایت کاوشگر کنجکاوی به مناطق اصلی و محل اکتشافات هدایت می‌شوند.

این برنامه تا اول ژانویه 2017 ادامه خواهد داشت و هزینه ورودی آن 50 دلار است.

نزدیکترین سیاره فراخورشیدی به منظومه شمسی

نگارهٔ هنری از سطح پروکسیما قنطورس بی.

پروکسیما قنطورس بی (همچنین به نام پروکسیما بی شناخته می‌شود) یک سیاره فراخورشیدی در مدار ستاره کوتوله سرخ پروکسیما قنطورس نزدیکترین ستاره به خورشید است. این سیاره در فاصله حدود ۴٫۲ سال نوری (۱٫۳ پارسک، ۴۰ تریلیون کیلومتر، ۲۵ تریلیون مایل) از زمین و در صورت فلکی قنطورس قرار دارد.
در اوت سال ۲۰۱۶ رصدخانه جنوبی اروپا کشف پروکسیما بی را اعلام کرد. پروکسیما بی، یک سیاره زمین مانند است که در حال چرخش بدور ستاره‌اش در منطقه قابل سکونت می‌باشد. این سیاره در مداری در حدود ۰٫۰۵ واحد نجومی (۷٫۰۰۰٫۰۰۰ کیلومتر، ۵٫۰۰۰٫۰۰۰ مایل) به دور ستاره خود در حال چرخش است. دمای پروکسیما قنطورس بی در میزانی تخمین زده می‌شود که وجود آب بصورت مایع و بر روی سطح سیاره امکان‌پذیر می‌باشد.
این سیاره نزدیک‌ترین سیاره فراخورشیدی به منظومه شمسی است و همچنین به عنوان نزدیک‌ترین سیاره فراخورشیدی شناخته می‌شود که بطور بالقوه قابل زیستن است. این سیاره با استفاده از روش سرعت شعاعی کشف شد که در آن حرکات دوره‌ای داپلر خطوط طیفی بر روی نور ستاره میزبان نشان دهنده وجود سیاره‌ای در نزدیکی ستاره می‌باشد. با استفاده از این روش مشخص شد که سرعت این سیاره نسبت به زمین در حدود ۵ کیلومتر/ساعت (۳ مایل در ساعت) است.
تمایل ظاهری مدار پروکسیما قنطورس بی هنوز اندازه‌گیری نشده‌است. حداقل جرم زمینی پروکسیما بی ۱٫۲۷ M⊕ است (نشان ⊕ نماد استاندارد نجومی برای سیارهٔ زمین است)، با فرض بر این که مدار آن در لبهٔ دید از زمین خوانده شده باشد، که در آن صورت اثر داپلر حداکثر دیده می‌شود. هنگامی که انحراف مداری آن شناخته شود، جرم آن قابل محاسبه خواهد بود. ۹۰ درصد از تمایل جهت‌های ممکن حاکی ازِ آن است که جرم زمینی در زیر ۳ M⊕ قرار دارد. اگر این سیاره دارای یک ترکیب سنگی و متراکم زمین‌سان باشد، شعاع آن حداقل ۱٫۱ R⊕ است. اگر چگالی آن کمتر از زمین باشد، سیارهٔ بزرگ‌تری خواهد بود و یا جرمی بالاتر از حداقل جرم خواهد داشت. این سیاره دارای دمای تعادل ۲۳۴ K.. (-39 °C؛۳۸ °F) است. این دما نمایان‌گر آنست که سیاره در منطقهٔ قابل سکونت ستارهٔ مادر خویش است.
پروکسیما قنطورس بی هر ۱۱٫۱۸۶ روز یک بار به دور ستارهٔ میزبان خود در فاصله نیم‌قطر بزرگ حدود ۰٫۰۵ واحد نجومی (۷۰۰۰۰۰۰ کیلومتر؛ ۵۰۰۰۰۰۰ مایل) می‌گردد، که این به معنی فاصلهٔ سیاره به ستارهٔ میزبان خود برابر با یک بیستم فاصلهٔ زمین با ستارهٔ میزبان خود، خورشید است. در مقایسه، عطارد، که نزدیکترین سیاره به خورشید است، فاصله محور نیمه اصلی از ۰٫۳۹ واحد نجومی است. پروکسیما قنطورس بی نزدیک به ۶۵٪ مقدار شار تابشی که زمین از خورشید دریافت می‌کند، از ستارهٔ مادر دریافت می‌کند. با این حال، به دلیل مدار تنگاتنگ‌تر آن با ستاره، پروکسیما قنطورس بی حدود ۴۰۰ برابر شار پرتو ایکس بیشتر از زمین دریافت می‌کند.

انتشار نقشه‌ای از 1 میلیارد ستاره

ستاره‌شناسان به تازگی نخستین کاتالوگ از بیش از یک میلیارد ستاره را منتشر کرده‌اند که توسط ماهواره گایا طی بزرگترین تحلیل اجسام کل آسمان رصد شده بودند.
به گزارش ایسنا به نقل از بی.بی.سی، ماهواره گایا در راه خود برای مونتاژ دقیق‌ترین نقشه سه‌بعدی از کهکشان راه شیری، موقعیت دقیق و درخشش یک میلیارد و 142 میلیون ستاره را مشخص کرده است.
این ماهواره سازمان فضایی اروپا در دسامبر 2013 به فضا پرتاب شد و از آن زمان با گردش در مدار خورشید، با استفاده از دوربین میلیارد پیکسلی خود از سایر کهکشان تصویربرداری می‌کند.
این دوربین که بزرگترین نمونه در نوع خود به شمار می‌رود می‌تواند یک تار موی انسان را از فاصله 1000 کیلومتری مشاهده کند.
اکنون دانشمندان سازمان فضایی اروپا از این تصاویر استفاده کرده و یک نقشه سه‌بعدی از کهکشان راه شیری را ایجاد کرده‌اند. این نقشه مساحتی در حدود 100 هزار سال نوری را پوشش می‌دهد و شامل بیش از یک میلیارد ستاره است. این نقشه 100 برابر کامل‌تر از همه نقشه‌های موجود از راه شیری است.
در این نقشه،‌ موقعیت و حرکت هر ستاره ترسیم شده که به ستاره‌شناسان اجازه می‌دهد فواصل آن‌ها را از زمین تعیین کنند. داده‌هایی در مورد دما، درخشش و ترکیبات شیمیایی حدود دو میلیون نمونه از درخشان ترین ستاره‌ها نیز در این نقشه آمده است.
البته با وجود این سطح از دقت،‌ نقشه مذکور تنها یک درصد از تعداد برآورد شده کل ستارگان کهکشان راه شیری را دربرگرفته است. از این رو ماهواره گایا همچنان تا دو سال دیگر به کار خود برای رصد کهکشان ادامه خواهد داد.
اطلاعات بدست آمده از این ماموریت برای درک منشا و تکامل کهکشان راه شیری، کشف هزاران جهان جدید، تشخیص سیارک های تهدیدآمیز برای زمین، یادگیری در مورد توزیع ماده تاریک و حتی آزمایش نظریه نسبیت عام آلبرت اینشتین استفاده خواهد شد.

آخرین گردش "کاسینی" دور سیاره زحل

فضاپیمای کاسینی ناسا پس از بیش از 12 سال مطالعه زحل، حلقه‌ها و قمرها آن به سال آخر ماموریت خود رسیده که قرار است نزدیکترین رصدها را از سیاره داشته باشد.
به گزارش ایسنا به نقل از اسپیس، پایان این ماموریت علمی تاریخی برای سپتامبر سال آینده برنامه‌ریزی شده، اما پیش از آن کاسینی یک گردش دو مرحله‌ای شجاعانه را در اطراف سیاره اجرا خواهد کرد.
این فضاپیما در روز 30 نوامبر از لبه خارجی حلقه‌های اصلی زحل عبور خواهد کرد. این مدارها که مجموعه‌ای 20 تایی هستند، مدارهای حلقه F نام دارند.
کاسینی در جریان این مدارهای هفتگی به فاصله 7800 کیلومتری مرکز حلقه نازک F نزدیک خواهد شد که از ساختاری با پیچ و بافت عجیب برخوردار است.
آخرین باری که کاسینی تا این حد به زحل نزدیک شده بود، زمان ورود آن در سال 2004 بود.
مرحل پایانی ماموریت این فضاپیما که "پایان بزرگ" نام گرفته، احتمالا آوریل سال آینده آغاز خواهد شد. عبور کاسینی از نزدیکی قمر تیتان باعث خواهد شد که مدار فضاپیما تغییر کرده و از شکاف بین زحل و حلقه‌های آن با عرض 2400 کیلومتر عبور کند. کاسینی در این زمان از نزدیک به رصد منظومه زحل پرداخته، میدان‌های مغناطیسی و گرانشی سیاره را نقشه‌برداری کرده و نماهای بازگشتی از جو را ثبت می‌کند.
محققان همچنین بطور مستقیم به بررسی ذرات غبار مانند در حلقه‌های اصلی سیاره پرداخته و جو بیرونی زحل نمونه‌برداری خواهند کرد.
در نهایت، این فضاپیمای ناسا در جو زحل شیرجه زده و تا زمان مرگ، اطلاعاتی در مورد ترکیبات شیمیایی سیاره را به زمین ارسال خواهد کرد.

پرتاب موفق موشک رباتیک سایوز به مقصد ایستگاه فضایی بین‌المللی

یک موشک رباتیک سایوز روسیه به همراه فضاپیمای باری پروگرس MS-03 با موفقیت به سمت ایستگاه فضایی بین‌المللی در مدار زمین پرتاب شد.
به گزارش ایسنا به نقل از آسوشیتدپرس، این پرتاب شب گذشته (شنبه) در ساعت 21:41 به وقت گرینویچ از پایگاه فضایی بایکونور در قزاقستان انجام شد.
فضاپیمای پروگرس پس از پنج دقیقه در فضا از موشک سایوز جدا شد و با باز کردن آرایه‌های خورشیدی و آنتن جهت‌یاب خود، سفر دو روزه را به ایستگاه فضایی آغاز کرد. این فضاپیما در مسیر خود، 34 بار دور زمین خواهد چرخید.
پروگرس MS قرار است بامداد روز دوشنبه (28 تیر) به ماژول Pirs ایستگاه ملحق شود. این فضاپیما برای بیش از شش ماه در آزمایشگاه مداری باقی مانده و سپس در اواسط ژانویه از آن جدا خواهد شد و در جو زمین خواهد سوخت.
این پرتاب در ابتدا برای روز 30 آوریل برنامه‌ریزی شده بود اما بعد به دلیل به تاخیر افتادن ماموریت سرنشین‌دار سایوز MS-01 تا هفته پیش، روز شنبه اجرا شد.
فضاپیمای پروگرس MS-03 با خود حدود 2.5 تن محموله شامل 1.6 تن سوخت، 47 کیلوگرم هوای فشرده، 420 کیلوگرم آب، 374 کیلوگرم مواد غذایی، پوشاک، تجهیزات پزشکی و وسایل بهداشت شخصی را به همراه تجهیزات علمی به ایستگاه فضایی منتقل خواهد کرد.
پرواز روز گذشته شانزدهمین ماموریت مداری روسیه و هشتمین ارسال از پایگاه بایکونور در سال جاری بود. پرواز بعدی روسیه برای اواخر ماه اوت برنامه‌ریزی شده که طی آن یک موشک پروتون M با خود ماهواره ارتباطی اکواستار 21 را به مدار خواهد برد.
پروگرس در ایستگاه تنها نخواهد ماند چرا که شرکت اسپیس قرار است فردا (دوشنبه) ماموریت CRS-9 را بر روی موشک فالکون 9 از پایگاه فضایی کیپ کارناول به آزمایشگاه مدارگرد ارسال کند.

مریخ‌ نورد جدید ناسا معرفی شد

سازمان فضایی آمریکا از آمادگی کاوشگر مارس 2020 خود برای مراحل پایانی طراحی و ساخت خبر داد و جدیدترین تصویر آن را نیز منتشر کرده است.
به گزارش ایسنا به نقل از سی‌ان‌ان، ناسا همچنین اعلام کرد که برنامه پرتاب این مریخ‌نورد برای اواخر تابستان سال 2020 تنظیم شده که در فوریه 2021 به سیاره سرخ خواهد رسید.
این کاوشگر پس از گذراندن مرحله بازبینی، اکنون آماده ورود به مرحله توسعه است که شامل طراحی و ساخت نهایی است و پس از آن می‌تواند وارد مرحله مونتاژ، آزمایش و پرتاب شود. احتمالا مرحله آخر در سال آینده آغاز شود.
مارس 2020 یک ماموریت در ادامه کاوشگر کنجکاوی خوانده شده است و با وجود شباهت‌های ظاهری، نمونه جدید به دنبال نشانه‌های حیات میکروبی در مریخ خواهد گشت. مریخ‌نورد 2020 همچنین به جمع‌آوری و ذخیره نمونه از سطح سیاره خواهد پرداخت که کنجکاوی از تجهیزات مخصوص آن برخوردار نبوده است. این نمونه‌ها ممکن است در آینده برای بررسی بیشتر به زمین بازگردانده شوند که البته هنوز برنامه‌ای برای آن طراحی نشده است.
هفت ابزار اصلی بر روی مارس 2020 وجود دارد که آن را مجهزتر از کاوشگر کنجکاوی برای بررسی اطرافش می‌کند. دوربین اصلی کاوشگر که مانند سر آن به نظر می رسد، ارتقا یافته و Mastcam-Z نام دارد. این دوربین می‌تواند همانند کنجکاوی تصاویر پاناروما و با بزرگنمایی بالا ثبت کند اما نقطه مثبت آن، قابلیت زوم بیشتر نسبت به نمونه قبلی است. در حقیقت همه دوربین‌های مارس 2020 از کنجکاوی بهتر برخوردار خواهند بود و این ربات همچنین به تجهیزاتی برای ثبت صدا و فیلم هم مجهز است.
ابزار "SuperCam" مارس 2020 نسخه قدرتمندتر ابزار ChemCam"" کنجکاوی است که یک لیزر را بر سنگهای مریخی تابانده و مواد معدنی آن را بررسی می‌کند تا درک بهتری از ترکیبات عنصری آن‌ها پیدا کند. این کار به دانشمندان در دستیابی به تصمیمات آگاهانه‌تر در مورد این سنگها خواهد داد.
ابزار دیگر این کاوشگر "MOXIE" نام دارد که دی‌اکسیدکربن موجود در جو مریخ را گرفته و از آن برای تولید اکسیژن خالص استفاده می‌کند. توانایی تولید اکسیژن خالص در مریخ از اهمیت زیادی برای ماموریت‌های آینده برخوردار است چرا که از آن می‌توان برای زنده نگهداشتن فضانوردان استفاده کرد یا آن را به سوخت موشک تبدیل کرد. ابزار دیگر مارس 2020، تحلیلگر "MEDA" است که آب‌وهوای مریخ را با سنجش دما و رطوبت آن بررسی می‌کند. این ابزار همچنین سنجش‌های جوی را نیز برای اطمینان یافتن از عملکرد مناسب ابزار MOXIE انجام خواهد داد.
رادار "RIFMAX" یکی دیگر از تجهیزان این کاوشگر است که قادر است تا 500 متر زیر سطح را با وضوح 5-20 سانتیمتر ببیند. این امر به دانشمندان اجازه خواهد داد برای نخستین بار محیط زیرسطحی مریخ را مشاهده کنند.
بازوی مارس 2020 نیز مجهز به ابزار مانند "PIXL" است که با پرتوی ایکس به مطالعه شیمی سنگهای مریخی پرداخته و به دانشمندان به منظور نقشه‌برداری از توزیع عناصر در آن‌ها کمک خواهد کرد. ابزار "SHERLOC" نیز تحقیقات معدن‌شناسی را در مقیاس کوچک انجام خواهد داد و همچنین قادر است مواد آلی را شناسایی کند.
به گفته مقامات ناسا، فرود این کاوشگر نیز با کنجکاوی قابل مقایسه نخواهد بود که دلیل آن، اطلاعات جمع‌آوری شده توسط دوربین‌ها و میکروفون‌ها در فرود قبلی است. اگرچه در ماموریت کنجکاوی از میکروفون برای فرود استفاده شد، اما آن‌ها هیچگاه بر روی سطح به کار گرفته نشدند.

سقوط ایستگاه فضایی چین به زمین

ردیاب‌های ماهواره‌ای جهان بر این باورند که چین ارتباط خود را با نخستین ایستگاه فضایی خود از دست داده و ممکن است این ایستگاه با زمین برخورد کند.
به گزارش ایسنا به نقل از دیلی‌میل، تیانگونگ-1 که در سپتامبر 2011 به فضا پرتاب شده بود، نخستین ماژول چین برای یک ایستگاه فضایی پیچیده و بزرگتر در مدار است که ساخت آن برای سال 2020 برنامه‌ریزی شده است.
انتظارها بر این بود که این ماژول پس از پایان ماموریتش به طور ایمن در اقیانوس سقوط کند یا در جو بسوزد. اما گزارش‌های جدید حاکی از این است که کنترل آن از دست اپراتورها خارج شده، از این رو ممکن است تیانگوگ-1 با وزن هفت تن با جو زمین برخورد کرده و پس از انفجار، قطعات فلزی آن بر سر زمینی‌ها ببارد.
بازگرداندن یک فضاپیما به زمین کار سختی است که بیشترین دلیل آن، حرارت شدید تولید شده در زمان ورود مجدد کنترل نشده به جو است.
با وجود این ادعاها، مقامات چینی هنوز برنامه‌ای را برای سرنوشت این ماژول تایید نکرده‌اند و برخی کارشناسان تصور می‌کنند که شاید بتوان مجددا آن را به حالت کنترل شده بازگرداند.
تیانگونگ-1 به معنی "کاخ آسمانی" در سال 2011 با امید به ساخت یک ایستگاه فضایی بزرگتر در مدار زمین در سال 2020 پرتاب شد. این ماژول تاکنون مجموعه‌ای از تمرینات الحاق را انجام داده است. ماموریت بدون سرنشین شنژو-8 در سال 2011 و ماموریت سرنشین‌دار شنژو-10 در سال 2012 این تجربیات را انجام دادند.
تیانگونگ-1 از اجزای فضاپیمای چینی شنژو به علاوه ابزار رصد زمین و آشکارسازهای محیط فضا برخوردار است. این ماژول 10.4 متر ارتفاع داشته و قطر آن 3.35 متر است و می‌تواند 8506 کیلوگرم محموله را با خود حمل کند.
اوائل سال جاری مقامات چینی اعلام کرده بودند که ارتباط تله‌متری با این آزمایشگاه فضایی با مشکل مواجه شده، از این رو این فضاپیما بطور کنترل‌نشده‌ای وارد جو خواهد شد.
اگرچه برخی دیگر از متخصصان اطمینان داده‌اند که این احتمالات به این معنی نیستند که تیانگونگ-1 بطور کامل از کنترل خارج شده است.
دکتر توماس کلسو، محقق ارشد مرکز استاندارد و ابتکار فضایی، ارتفاع این ایستگاه فضایی در زمان حضور آن در مدار را ترسیم و اظهار کرد که ماژول مذکور به تازگی نسبتا تقویت شده است.
اگرچه این سنجش شامل ثبات فضاپیما نبود اما کاهش کند ارتفاع تیانگونگ-1 در سال‌های اخیر در اثر کشش کمتر موجود در ارتفاعات بالاست، نشان می‌دهد این ماژول در حالت خفته اما ثابت است.
دلیل بازنگرداندن این ماژول فضایی به زمین این است که سوخت آن بسیار کم بوده، از این رو چین منتظر فروپاشی طبیعی آن در یک مدار پایین‌تر هستند تا در نهایت آن را در جو بسوزانند.
گام بعدی این کشور، ارسال ایستگاه فضایی تیانگونگ-2 در سپتامبر 2016 است.

ماه و زمین کنار هم از منظر ماهواره DSCOVR ناسا

یکی از ماهواره‌های ناسا برای دومین بار توانسته تصویری از ماه را در زمان عبور از سمت روشن زمین ثبت کند.
به گزارش ایسنا به نقل از اسپیس،‌ ماهواره رصدخانه آب‌هوای فضای عمیق (DSCOVR) این صحنه را در روز پنجم ژوئیه (15 تیرماه) با همان وضوح فضایی مشابه تصویر سال گذشته به تصویر بکشد.
این ماهواره در ارتفاع 1.6 میلیون کیلومتری زمین گردش کرده و از جایگاه خود بین خورشید و سیاره بصورت بلادرنگ بر بادهای خورشیدی نظارت می‌کند و اطلاعات را برای سازمان ملی جوی و اقیانوسی آمریکا ارسال می‌کند.
این ماهواره یک نمای ثابت از سمت روشن زمین را با گردش به دور آن حفظ کرده و رصدهای علمی از ازون، پوشش گیاهی، ارتفاع ابرها و ایروسول جو ارائه می‌کند. همچنین دوربین آن مجموعه‌ای از تصاویر را فراهم کرده که بررسی تغییرات روزانه را در کل جهان ممکن می‌سازد.
در این تصویر، ماه در حال عبور از فراز اقیانوس‌های هند و آرام به نمایش در آمده و قطب شمال نیز در صدر تصویر قابل مشاهده است.
ماهواره DSCOVR در یک مدار پیچیده و غیرتکراری موسوم به مدار Lissajous دور نخستین نقطه لاگرانز زمین و خورشید می‌چرخد. این مدار از حالت بیضوی به کروی و بالعکس تغییر می‌کند و ماهواره‌ را بین چهار تا 12 درجه از خط زمین و خورشید قرار می‌دهد. این مدار چهار بار در سال مدار ماه را قطع می‌کند. بسته به مراحل مداری ماه و DSCOVR، یک یا دو بار در سال ماه بین ماهواره و زمین قرار می‌گیرد.
بار قبل که این اتفاق رصد شد، ژوئیه سال گذشته بود.

ورود فضانورد ناسا به سکونتگاه فضایی بادشونده

جف ویلیامز، فضانورد ناسا قرار است امروز به نخستین سکونتگاه بادشونده قابل استفاده توسط انسان که در فضا مستقر شده، وارد شود.
به گزارش سرویس علمی ایسنا به نقل از ناسا، این فناوری می‌تواند برای ماموریت‌های اکتشافی فضایی عمیق و کاربردهای تجاری در مدار زیر زمین مفید باشد.
هفته گذشته، ویلیامز در فضا به همراه ناسا و تیم شرکت بیگلو در مرکز کنترل ماموریت جانسون با موفقیت توانستند پس از هفت ساعت تلاش، ماژول فعالیت قابل انبساط بیگلو را در ایستگاه فضایی بین‌المللی به راه بیندازند.
سکونتگاه‌های قابل انبساط برای این طراحی شده‌اند که در زمان پرتاب، جای کمتری اشغال کرده و همچنین پس از استقرار در سیارات دیگر، حجم بیشتری برای سکونت و کار در اختیار فضانوردان بگذارند.
این نخستین آزمایش یک ماژول قابل انبساط است و به محققان اجازه خواهد داد تا عملکرد این سکونتگاه را بررسی و میزان محافظت آن در برابر تابش‌های خورشیدی، ضایعات فضایی و دمای شدید فضا را ارزیابی کنند.
ورود ویلیامز به داخل این ماژول نشانگر آغاز یک فرآیند دوساله گردآوری اطلاعات خواهد بود. وی در این ماموریت به نمونه‌گیری از هوا پرداخته، بر روی دریچه‌های مخزن صعود درپوش خواهد گذاشت، برای کمک به گردش هوا در ماژول به نصب سیستم مجرا خواهد پرداخت، حسگرهای استقرار را بازیابی کرده و بطور دستی مخازن مورد استفاده برای تنظیم فشار را به منظور اطمینان از آزاد شدن کل هوا باز خواهد کرد.
این فضانورد ناسا سپس حسگرهایی را طی دو روز بعد نصب خواهد کرد که برای وظیفه اصلی پروژه یعنی جمع‌آوری اطلاعات در مورد عملکرد این سکونتگاه استفاده خواهد شد.
طی دوره آزمایش ماژول بیگلو، این سکونتگاه به روی بقیه ایستگاه فضایی بسته خواهد ماند. فضانوردان هر سال سه تا چهار بار وارد این ماژول شده و به جمع‌آوری اطلاعات دما، فشار و تابش پرداخته و شرایط ساختاری آن را ارزیابی می‌کنند.

طبق برنامه کنونی، این سکونتگاه پس از یک دوره نظارتی دو ساله از ایستگاه فضایی جدا شده و با ورود مجدد به جو زمین خواهد سوخت.