موشک برقی خورشیدی جدید برای انتقال انسان به مریخ

یک شرکت هوافضای آمریکایی موفق به کسب قرارداد 67 میلیون دلاری ناسا برای طراحی سیستم پیش‌رانش فضایی نسل آینده با انرژی خورشید شد.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، سیستم جدید شرکت Aerojet Rocketdyne یک نسخه اصلاح شده از فناوری مورد استفاده از دهه 1950 تاکنون است و ناسا اظهار کرده که می‌تواند به عنوان بخشی از ماموریت‌ها از جمله کاوش مریخ به کار گرفته شود.
سیستم‌های پیش‌رانش الکتریکی با شتاب دادن ذراتی مانند یون‌ها و تولید یک نور آبی رنگ متمایز کار می‌کنند. آن‌ها بخش اصلی اکتشافات فضایی توسعه‌ یافته هستند زیرا با وجود اینکه نیروی محرکه کمتری نسبت به موشک‌های شیمیایی منتقل کننده فضاپیماها به مدار تولید می‌کنند اما به سوخت کمتری نیاز دارند.
برای ماموریت‌های فضایی طولانی مدت در خارج از گرانش سیاره‌ای، این بهره‌وری از اهمیت بیشتری نسبت به انرژی خام برخوردار است. پیش‌رانش الکتریکی در چند ماموریت اکتشافی رباتیک فضای عمیق از جمله ماموریت داون به مقصد سرس بکار گرفته شده است.
به گفته ناسا، سیستم جدید باید 10 برابر کارآمدتر از یک موشک شیمیایی و دو برابر قدرتمندتر از سیستم‌های الکتریکی موجود باشد. یک کاربرد بالقوه برای این سیستم بروزرسانی شده می‌تواند در ماموریت تغییر مسیر سیارک (ARM) باشد که قصد دارد یک سیارک نزدیک زمین را گرفته و آن را به مداری در اطراف ماه برای تحقیق، تغییر مسیر دهد.
شرکت Aerojet Rocketdyne ممکن است به بزرگی شرکت های اسپیس‌ایکس الون ماسک یا بلواوریجین جف بزوس نباشد، اما یک بازیکن مهم و قدیمی در خدمات و مهندسی فضایی خصوصی محسوب می‌شود این شرکت موتور شاتل فضایی را ساخته است. موتور AR1 آن قرار است در کنار یک موتور شرکت بلواوریجین به عنوان جایگزین موتور RD-180 روسیه در موشک‌های حامل و ماموریت‌های اکتشافی استفاده شود.
مهندسان Aerojet Rocketdyne 360 ماه وقت دارند که موتور جدید را آماده کنند و به گفته ناسا، این موتور در ترکیب با سیستم‌های ارتقا یافته تولید انرژی خورشیدی کار خواهد کرد.

سکونت در فضا باعث کچلی می‌شود!

زندگی در فضای خارجی چالش‌های بسیاری را به همراه دارد که از نگرانی برای دسترسی و آب و هوای کافی گرفته تا تغذیه مداوم با مواد غذایی خشک و شیرین، حیات فضانوردان را سخت می‌کند.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، اکنون تحقیقات جدید دانشمندان ژاپنی از نگرانی جدیدی رونمایی کرده که نشان می‌دهد زندگی در محیط گرانش صفر بر رشد فولیکول‌های موی فضانوردان تاثیر می‌گذارد.
بررسی 10 فضانوردی که در ایستگاه فضایی بین‌المللی سکونت داشتند، نشان داد ژنهای مسدود کننده رشد مو در سفرهای فضایی فعالتر می‌شوند؛ از این رو در مدار زمین، رشد موی سر کندتر شده یا کاملا متوقف می‌شود.
اگرچه این تحقیق همچنین نشان داد که فولیکول‌های موی مردان و زنان ممکن است واکنش متفاوتی در محیط فضا نشان دهند. برای مثال محققان دریافتند که فعالیت‌های برخی ژنهای دخیل در رشد مو در فضانوردان زن باثبات‌تر از همکاران مردشان بود.
این تحقیق نشان می‌دهد که شاید انسان‌ها با زندگی کردن در فضا، به گونه‌های کچل تبدیل شوند و توانایی تجدید مو پس از ریزش آن را از دست بدهند.
محققان فولیکول‌های موی 10 فضانورد را که حدود شش ماه در ایستگاه فضایی بین‌المللی سکونت داشتند، بررسی کردند. این فولیکول‌ها در زمان‌های مختلف حضور این فضانوردان در فضا از جمله قبل از پرواز و پس از بازگشت آن‌ها جمع‌آوری شد.
از هر فضانورد شش فولیکول مو دریافت و در دمای منفی 80 درجه سانتیگراد نگهداری شد. در ایستگاه فضایی، فضانوردان از ماشین‌های اصلاح موی خاصی برخوردارند که مو را در زمان اصلاح بسرعت پاکسازی می‌کند تا موی اضافه در آزمایشگاه شناور نماند.
سال گذشته کریس هدفیلد، فضانورد کانادایی موهای خود را در فضا کوتاه کرد اما تحقیق جدید نشان داده که این کار احتمالا غیرضروری بوده زیرا موی وی آنچنان رشدی نداشته است.
محققان همچنین چندین ژن دیگر را در فولیکول‌های مو شناسایی کردند که در زمان اقامت فضانوردان در فضا تحت تاثیر قرار گرفته بودند. این ژن‌ها سرنخهای جدید در مورد تاثیرگذاری فضا بر این تغییرات ارائه می‌کند. برای مثال ژن PCDH8 در فضا افزایش می‌یابد که این افزایش همچنین در مغز افرادی که کوکائین مصرف می‌کنند نیز دیده شده است. از این رو محققان معتقدند که سکونت در فضا ممکن است تغییرات عصبی‌ شیمیایی نیز به همراه داشته باشد.
این تحقیق در مجله Public Library of Science One منتشر شده است.

دانمارک به دنبال سفر به فضا از میان آب

یک شرکت دانمارکی به دنبال ساخت سفینه فضایی کوچک و ارزان‌قیمتی برای ارسال انسان به فضا و بازگشت ایمن به زمین است.
به گزارش سرویس علمی ایسنا منطقه خراسان، شرکت دانمارکی Copenhagen Suborbitals با نام اختصاری CS در وبسایت اختصاصی‌ خود، پروژه جدید ارسال انسان به فضا را معرفی کرد.
مسئولان شرکت دانمارکی CS معتقدند که ارسال انسان به فضا نیازمند تجهیزات گران‌قیمت فرامداری دولتی نیست، بلکه سیستم جدید قادر است تا به صورت بسیار ارزان‌قیمت‌تر نسبت به پروژه‌های دولتی، افراد را به فضا ارسال کند.
آنها در مورد برنامه‌های فضایی مدنظر خود اظهارکردند: شرکت در ابتدا قصد دارد تا چند پرواز آزمایشی را انجام دهد و پس از موفقیت‌ پرتاب‌های آزمایشی از گروهی از داوطلبان برای پرواز سرنشین‌دار دعوت به عمل آورد.
محققان شرکت در مورد سیستم موشک موردنظر افزودند: با توجه به محدودیت‌های کشور دانمارک در زمینه فضایی، استفاده از جایگاه‌های زمینی امکان‌پذیر نیست. همچنین در بررسی‌های انجام شده مشخص شد که استفاده از تجهیزات نظامی پرتاب موشک نیز امکان‌پذیر نیست چرا که سیستم‌های پرتابگر نظامی برای پرتاب سرنشین‌دار کوچک هستند.
آنها پس از مطالعات بسیار بهترین گزینه موجود را پرتاب موشک از روی دریا اعلام کردند. در این سیستم، یک سازه فلزی 12 تنی در آب ساخته خواهد شد که به کمک آن می‌توان عملیات انتقال و پرتاب را انجام داد.
مسئولان شرکت دانمارکی در مورد جزئیات برنامه پرتاب افزودند: هنگامی که مجموعه پلت‌فرم پرتاب و موشک به فاصله 231 کیلومتری از ساحل رسیدند، عملیات پرتاب از برج کنترل نظارت و انجام می‌شود.
طبق اعلام شرکت فضایی CS، نخستین عملیات آزمایشی پرتاب مشوک 9.3 متری با مشکلاتی همراه شد، به طوری‌که در ثانیه‌های اول پرتاب، موشک به طور ناخواسته‌ای زاویه 30 درجه گرفت که مسئولان برج کنترل مجبور به خاموش کردن موتورها شدند. این حادثه درست 15 ثانیه پس از پرتاب به وقوع پیوست.
محققان شرکت در مورد جزئیات این حادثه افزودند: فشار بالای حاصل از سقوط موشک باعث پاره شدن چتر شد و موشک و متعلقات آن با سرعت 200 کیلومتر در ساعت به آب برخوردکرد که این حادثه خسارات سنگینی به کپسول و متعلقات آن وارد کرد.
مسئولان شرکت فضایی CS در مورد این حادثه اظهار کردند: با اینکه اولین عملیات پرتاب با حادثه همراه شد، اما به طور یقین اولین پرتاب آزمایشی شرکت موفقیت‌هایی را نیز به همراه داشت.
اولین دستاورد دانشمندان فضایی شرکت CS موفقیت در پرتاب موشک 1630 کیلوگرمی از روی سکوی پرتاب شناور روی آب است.
دومین موفقیت بزرگ شرکت نیز ساخت موشک یک مرحله‌ای است که با موفقیت از دریای بالتیک و با سیستم کنترل جدید به فضا پرتاب شد.
مسئولان شرکت در مورد برنامه‌های آینده این شرکت افزودند: دومین پرتاب آزمایشی این شرکت توسط موشک اختصاصی Nexø I & II با تجهیزات جدید مثل موتور هیبریدی و بالچه‌های هدایت موتور گرافیتی ارتقایافته به فضا ارسال خواهد شد.
آنها در مورد سفینه و کپسول ارسال انسان به فضا عنوان کردند: نخستین سفینه و کپسول موشکی با نام Spica در دست طراحی و ساخت است که به زودی قادر به ارسال انسان به فضا خواهیم بود.
پروژه سفینه‌ فضایی سرنشین‌دار Spica به حداکثر سرعت 3600 کیلومتر در ساعت نیازمند است تا به فاصله 100 کیلومتر از زمین برسد.
به گفته مسئولان شرکت فضایی CS، اولین نسل از سفینه‌های فضایی سرنشین دار Spica در سال 2017 به فضا پرتاب خواهد شد.

ارسال باکتری‌ها به فضا برای بررسی شانس بقا در خارج زمین

دانشمندان سازمان فضایی اروپا، نخستین نمونه از باکتری‌های زمینی برای شناسایی شانس زنده ماندن انواع مختلف حیات را در سال گذشته به فضا ارسال کردند.
به گزارش سرویس علمی ایسنا منطقه خراسان، نخستین محموله حاوی میکروارگانیسم‌های زمینی مثل میکروب کامبوچا - مخمر تولید ماءالشعیر - و برخی دیگر از گونه‌های قدیمی زمین در سال گذشته به فضا ارسال شده بود که اکنون نتیجه اولیه این مطالعات به زمین رسیده است.
در پژوهش‌های گذشته سازمان فضایی اروپا مشخص شده بود که تعداد قابل توجهی از میکروارگانیسم‌های زمینی در شرایط سخت و نامساعد خارج از زمین زنده و فعال باقی می‌مانند.
محموله موسوم به Expose-R2 که حاوی بیش از 758 نمونه از میکروارگانیسم‌های زمینی بود، حدود 18 ماه قبل به ایستگاه بین‌فضایی‌ بین‌المللی ارسال شد تا در شرایط سخت فضا مورد آزمایش قرار گیرد.
فضانوردان حاضر در ایستگاه فضایی با قرار دادن این محموله در فضای خارج ایستگاه فضایی مقاومت این میکروارگانیسم‌ها را در شرایط بدون جاذبه، مملو از مواد رادیواکتیو و اختلاف دمای شدید شب ‌و روز مورد آزمایش قرار دادند.
در این مطالعات مشخص شد که کلونی‌های کامبوچا با مکانیسم شگفت‌انگیزی در شرایط دمای خارج از جو از خود محافظت می‌کنند. در واقع کلونی‌های کامبوچا با تولید نوعی ساختار سلولزی در دیواره سلولی از اختلاف دمای شدید و شرایط رادیواکتیو از خود محافظت می‌کنند.
دانشمندان ایستگاه فضایی ضمن ابراز شگفتی از این واکنش اظهارکردند: مقاومت میکروب‌های کامبوچا به قدری زیاد است که دیواره سلولزی موجود در آنها بدون میکروسکوپ نیز دیده می‌شود.
محققان معتقدند که در شرایط بدون جاذبه و نور شدید خورشید اکثر میکروارگانیسم‌های مقاوم زمینی به حیات خود با شرایط جدید ادامه می‌دهند که در صورت پیوسته بودن این شرایط گونه‌های جدیدی در فضا تولید خواهد شد که قادر به زندگی در شرایط زمینی نیستند.
نتیجه کامل این مطالعات هنگام بازگشت این محموله در سال آینده مشخص خواهد شد.

هزاران کرم‌ به فضا می‌روند

دانشمندان قصد دارند هزاران کرم میکروسکوپی را برای درک بهتر کاهش عضلات فضانوردان در سفرهای فضایی به ایستگاه فضایی بین‌المللی بفرستند.
به گزارش سرویس علمی ایسنا منطقه خراسان، کاهش عضلات فضانوردان در فضا از مشکلاتی است که آنها با آن روبرو هستند که این بررسی برای کشف روش‌های درمانی بیماری‌های زمینی هم موثر است.
طی فراخوان بین‌المللی برای ارسال تجربیات علوم زیستی جدید به ایستگاه فضایی با همکاری ناسا، آژانس فضایی اروپا و سازمان‌های فضایی ژاپن و کانادا، سه آزمایش جدید به رهبری تیم‌های تحقیقاتی انگلیسی برای بررسی بیشتر انتخاب شده‌اند.
یکی از این آزمایشات، توسط دکتر تیموتی اتریج از بخش علوم بهداشتی و ورزشی دانشگاه اکستر هدایت می‌شود که به بررسی کاهش عضلات در فضا و روش‌های مقابله با آن می‌پردازد.
تیم اتریج از گونه کرمهای نماتود موسوم به Cae norhabditis elegans استفاده خواهد کرد که برای بررسی تغییرات درازمدت در فیزیولوژی انسان بسیار کاربرد دارند. دلیل این امر آن است که این کرمها نیز تحت شرایط مشابه با انسان دچار کاهش عضلات می‌شوند.
اتریج اظهار کرد: آژانس‌های فضایی دنیا، ماموریت‌های بلند پروازانه‌ای برنامه‌ریزی کرده‌اند، به طوری‌که فضانوردان پس از 180 روز، با کاهش 40 درصدی توده عضلانی مواجه می‌شوند.
این کرم‌ها با چشم غیرمسلح دیده نمی‌شوند و در کیسه‌های کوچکی از غذای مایع قرار ‌گرفته، به فضا ‎رفته و پنج روز در فضا زندگی می‌کنند و سپس منجمد شده و برای بررسی وضعیت عضلانی به زمین بازگردانده می‌شوند.
لازم به ذکر است که نتایج این آزمایش، برای ارائه روش‌های نوین کمک به افراد مبتلا به دیستروفی عضلانی و دیابت مفید است. دانشمندان این آزمایش را در بین سال‌های 2017 تا 2020 انجام خواهند داد.
بررسی‌ها نشان داده است، عضلات نقش مهمی در فرایند متابولیک بدن دارند و اخلال در عملکرد آنها منجر به ابتلا به بیماری‌هایی مثل دیابت نوع دو، بیماری‌های قلبی عروقی و چاقی می‌شود.
انجام این آزمایش‌ها در ظاهر به منظور درک دلیل کاهش از دست دادن عضلات فضانوردان در فضاست، اما در واقع کمک به درمان بیماری‌ها و مشکلات ناشی از آن است.

آزمایش موفقیت‌آمیز موتور موشکی برودتی هند

هند با موفقیت نوعی موتور موشکی برودتی با فشار بالا را بر روی زمین آزمایش کرد.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، سازمان تحقیقات فضایی این کشور اعلام کرد این موتور نخستین موتور موشکی طراحی‌شده از این نوع در هند است و در 16 ژوئیه (25 تیر) مقاومت آن برای 800 ثانیه بر روی زمین آزمایش شد.
قرار است از این موتور برای نیرودهی سنگین‌ترین موشک در دست ساخت هند به نام «وسیله‌نقلیه پرتاب ماهواره زمین‌ ثابت Mk-III» استفاده شود. این موشک ماهواره‌هایی با وزن چهار تن را در مدار قرار می‌دهد.
موتور برودتی آزمایش‌شده از محرک‌های با دمای پایین هیدروژن مایع و اکسیژن مایع بهره می‌برد.
عملکرد این موتور موشکی با پیش‌بینی‌های انجام‌شده توسط نرم‌افزار شبیه‌سازی و مدلبندی ریاضیاتی از موتور مطابقت داشت.
قرار است آزمایشات بیشتر بر روی این موتور موشکی در شرایط مرتفع و در پیکربندی کامل موتور/استیج انجام شود.

طراحی لباس‌های راحت‌تر برای فضانوردان

ناسا در حال طراحی و ساخت لباس‌های منعطف برای فضانوردان است.
به گزارش سرویس علمی ایسنا منطقه خراسان، در سال‌های آینده، انسان به مکان‌های دور منظومه‌شمسی، سیارک‌ها، ماه و مریخ سفر می‌کند که این سفرهای فضایی نیازمند لباس‌های منعطف برای فضانوردی است و محققان در حال طراحی و ساخت این لباس‌ها هستند.
امی راس، سرپرست این مطالعه از مرکز فضایی جانسون ناسا(JSC) در هوستون اظهار کرد: لباس‌های امروزی انعطافی برای پیاده‌روی در فضا ندارند و به همین منظور محققان در حال طراحی و ساخت لباسی متفاوت هستند تا پیاده‌روی فضایی را راحت‌تر کند.
لباس‌های فعلی برای وضعیت میکروگرانشی طراحی شده‌اند که راه رفتن با آن مشکل است، زیرا نیم‌تنه پایین این لباس‌ها برای تحرک سخت بوده و خم شدن را دشوار می‌کند.
محققان ناسا در حال انجام تغییرات بر روی لباس‌های امروزی هستند تا لباس‌هایی برای فضانوردان آینده طراحی کنند که راحت‌تر استفاده شوند.

بوئینگ نخستین قرارداد ماموریت سرنشین‌دار فضایی ناسا را دریافت کرد

شرکت بوئینگ نخستین قرارداد انجام ماموریت‌های فضایی سرنشین‌دار برای ناسا را دریافت کرده است.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، این قرارداد بدین معناست که ناسا بخشی از ماموریت‌های سرنشین‌دار خود را به فضاپیمای CST-100 واگذار کرده و این سامانه قرار است فضانوردان را برای شش ماموریت به ایستگاه بین المللی ببرد.
این قرارداد به عنوان بخشی از قرارداد «توانایی انتقال تجاری خدمه» (CCtCap) به ارزش 4.2 میلیارد دلار با بوئینگ اعلام شده است.
فضاپیمای CST-100 در سال 2014 به همراه کپسول «دراگون سرنشین‌دار» (Crew Dragon) شرکت اسپیس‌ایکس انتخاب شدند تا ناسا از این فضاپیماهای خصوصی و عملیاتی برای بازیابی پروازهای سرنشین‌دار فضایی امریکا از سال 2017 به بعد استفاده کند.
هدف از این پروازها تحویل‌دادن چهار فضانورد ناسا و 100 کیلوگرم محموله به ایستگاه بین‌المللی فضایی اعلام شده و پس از آن‌ فضاپیما به مدت 210 روز در ایستگاه باقی خواهد ماند. در آنجا این سامانه به عنوان قایق نجات در مواقع اضطراری عمل خواهد کرد.
ناسا اعلام کرده اسپیس‌ایکس قرارداد پرواز خود را اواخر سال جاری میلادی دریافت خواهد کرد.
اولین پرواز سرنشین‌دار به فضا برای سال 2017 برنامه‌ریزی شده، اما این موضوع به کسب گواهی پرواز سرنشین‌دار توسط فضاپیماهای دراگون سرنشین‌دار یا CST-100 بوئینگ و همچنین دریافت بودجه لازم از سوی کنگره متکی است.
فضاپیمای CST-100 برای حمل تا هفت مسافر یا ترکیبی از مسافر و محموله به مدار پایین زمین طراحی شده است.
ماه سپتامبر 2014 (شهریور 93) دو شرکت خصوصی بوئینگ و اسپیس‌ایکس به عنوان برندگان نهایی قرارداد تاکسی فضایی ناسا انتخاب شدند.
با پایان یافتن برنامه شاتل فضایی ناسا در سال 2011، ناسا برای انتقال فضانوردان خود به ایستگاه فضایی مجبور به استفاده از کپسول فضایی سایوز روسیه شد؛ هزینه هر صندلی در این فضاپیما بالغ بر 70 میلیون دلار است.

بوئینگ در قالب قراردادی به ارزش 4.2 میلیارد دلار و با استفاده از فضاپیمای CST-100 و همچنین اسپیس‌ایکس با قرارداد 2.6 میلیارد دلاری و استفاده از نسخه سرنشین‌دار کپسول دراگون، فضانوردان را به ایستگاه فضایی منتقل خواهند کرد.
انتخاب این دو شرکت با اعتراض شرکت سیرا نوادا مواجه شد اما این اعتراض از سوی دولت امریکا رد شد.
بر اساس اعلام ناسا، بوئینگ به عنوان نخستین شرکت خصوصی، ماموریت انتقال فضانوردان به ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) را آغاز خواهد کرد.
یک فضانورد ناسا به همراه خلبان آزمایشی بوئینگ بعنوان نخستین خدمه در پرواز آزمایشی فضاپیمای CST-100 در ژوئیه 2017 حضور خواهند داشت و در صورت موفقیت این پرواز آزمایشی، نخستین گروه فضانوردان در دسامبر 2017 توسط این فضاپیما راهی فضا خواهند شد؛ این فضاپیما تا 10 بار قابلیت استفاده مجدد دارد.
پرواز آزمایشی کپسول بدون سرنشین دراگون (Dragon V2) نیز برای سال 2016 برنامه‌ریزی شده و در صورت موفقیت، پرواز سرنشین‌دار آن در سال 2017 انجام خواهد شد.
«چالز بولدن» مدیر ناسا چندی پیش ابراز امیدواری کرده بود که از سال 2017 چک جدیدی برای آژانس فضایی فدرال روسیه – روس‌کاسموس – به منظور انتقال فضانوردان به ایستگاه فضایی صادر نکند.

فضاپیمای خورشیدی با موفقیت به فضا پرتاب شد

یک فضاپیمای کوچک که برای آزمایش فناوری بادبان خورشیدی در مدار زمین طراحی شده، با موفقیت به فضا پرتاب شد.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، خودرو LightSail که توسط سازمان Planetary Societyطراحی شده، روز چهارشنبه (29 اردیبهشت) در ساعت 16:05 به وقت گرینویچ بر روی موشک اطلس 5 به همراه هواپیمای فضایی مرموز X-37B از کیپ کارناوال به فضا ارسال شد.
این فناوری اگر با موفقیت عمل کند، می‌تواند دستاورد بزرگی در پیشرانش فضایی باشد و به خودروهای فضایی اجازه دهد تا مسافت‌های دور مانند ماه و سیاره مریخ را با هزینه بسیار پایین‌تر طی کنند.
این فضاپیما در هسته خود از سه کیوب‌ست ساخته شده است. وزن کلی این فضاپیما 10 کیلوگرم، طول آن 30 سانتیمتر و عرض آن 10 سانتی‌متر است.
بادبان 32 متر مربعی این فضاپیما از یک ماده به شدت بازتابنده موسوم به مایلار ساخته شده است. ضخامت این ماده تنها 4.5 میکرون بوده که یک چهارم ضخامت پلاستیک است.
پس از باز شدن این بادبان ، فوتون‌های خورشید به آن برخورد کرده و آن را به جلو می‌رانند. این رانش بسیار جزئی است؛ اما تصور می‌شود که با گذشت زمان این فشار بتواند به سرعت نور برسد. دلیل این امر آن است که نیروی خورشید مداوم بوده و هیچ مقاومت هوا یا اصطکاکی برای نگهداشتن فضاپیما وجود ندارد، از این رو همیشه سرعت خواهد گرفت.
البته در این ماموریت، LightSail در مدار بسیار پایینی پرواز کرده و نمی‌تواند از سلطه زمین فرار کند و در نهایت در جو زمین خواهد سوخت. اما این پرواز یک آزمایش کلیدی برای اثبات عملکرد فیزیک قایقرانی خورشیدی به شکل فرض شده است و همچنین می‌تواند با موفقیت در فضا بادبانش را باز کند. دوربین‌های آنبرد نیز می‌توانند این لحظه را به تصویر بکشند.
تلاش‌های پیشین برای آزمایش فناوری بادبان خورشیدی مانند NanoSail-D2 ناسا در سال 2010 از موفقیت کمتری نسبت به این ماموریت برخوردار بودند. در تلاش ناسا، بادبان بطور کامل باز نشد و در نیروی محرکه آن مانع ایجاد کرد.
در صورت موفقیت این ماموریت، فضاپیمای دوم LightSail با اولین پرتاب موشک فالکون سنگین شرکت اسپیس‌ایکس در سال آینده به فضا ارسال خواهد شد. این فضاپیما در ارتفاع بسیار بالاتر (270 کیلومتری زمین) قرار خواهد گرفت و می‌تواند از چنگ نیروی گرانش زمین فرار کند.
در ماموریت دوم، یک فضاپیمای دیگر موسوم به Prox-1 از آن عکسبرداری خواهد کرد. این امر به LightSail دوم اجازه خواهد داد تا از نیروی خورشید برای سفر در منظومه شمسی استفاده کند.
علاوه بر سفر در اعماق کیهان، کارایی دیگر فناوری بادبان خورشیدی می‌تواند عدم حرکت آن و ثابت ماندنش باشد. می‌توان یک فضاپیما را با استفاده از بادبان خورشیدی در مدار بین زمین و خورشید قرار داد تا با استفاده از نیروی دریافت شده از خورشید، در جای خود باقی بماند.
چنین فضاپیمایی می‌تواند برای مشاهده دقیق خورشید یا بررسی زمین و پیگیری سیارکهای اطراف آن بکار گرفته شود.

طراحی پرچم بین‌المللی زمین برای استفاده در ماموریت‌های فضایی

یک طراح گرافیکی سوئدی پرچمی را طراحی کرده که امیدوار است در مأموریت‌های آینده به فضا به عنوان نشان زمین مورد استفاده قرار بگیرد.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، این پروژه با عنوان پرچم بین‌المللی سیاره زمین توسط اسکار پرتفلدت از دانشکده طراحی بکمانز در استکهلم سوئد طراحی شده و از طرح هفت حلقه بهم پیوسته با زمینه آبی‌رنگ بهره برده است.
زمینه آبی این پرچم نشانگر آب و جزء اصلی حیات در زمین بوده و طراحی حلقه‌ها به معنی آن است که همه انسان‌ها بدون در نظر گرفتن مرزهای ملی، در سیاره زمین سهیم هستند.
پرتفلدت همچنین در تصاویری، امکان استفاده از این پرچم را در مأموریت‌های احتمالی به فضا و مریخ به تصویر کشیده است.
اندازه این پرچم مشابه بسیاری از پرچم‌های کشورهای دیگر با نسبت دو در سه است. طراحی شکل حلقه‌ها بر روی پرچم نیز شبیه گل است که نشانگر مرتبط بودن مستقیم یا غیرمستقیم همه چیز بر روی کره زمین است.
پرتفلدت، در این ایده ، از یک تمایل برای نمایش محل زندگی انسان در زمین در زمان کاوش جهان در آینده الهام گرفته است. اگرچه به گفته وی، هفت حلقه لزوما نشانگر قاره‌های زمین نیستند.
وی اظهار کرد: من این پرچم را طراحی کرده‌ام تا هزاران سال باقی بماند و در آن زمان نیز مناسب باشد. برای مثال این پرچم بر روی فضاپیمای وویجر 1 که 40 هزار سال بعد به ستاره دیگر خواهد رسید، عالی می‌شد، اما ممکن است ما در آن زمان تصمیم بگیریم دیگر قاره نداشته باشیم یا چند قاره با اهم ادغام شوند.
همچنین در یک تصویر، فضانوردی بر روی مریخ به نمایش درآمده که پرچم زمین را روی مریخ می‌گذارد. پیش از این ناسا در سفر سرنشین‌دار خود به ماه، از پرچم آمریکا استفاده کرده بود. اما پرتفلدت معتقد است که در سفرهای آینده، پرچم بین‌المللی زمین می‌تواند متناسب‌تر باشد.
برای اطلاعات بیشتر به سایت space مراجعه کنید .

آخرین گام های ناسا برای تایید عملکرد فضاپیمای اوریون

بررسی کلی عملکرد بزرگترین موشک جهان که در آینده می‌تواند انسان را به مریخ برساند توسط  ناسا آغاز شده است.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، موشک سیستم پرتاب فضایی  ناسا (SLS) قوی‌ترین سامانه پرتابی ساخته شده تاکنون است.
بررسی انتقادی طرح این موشک که شامل بازبینی همه قطعات آن خواهد بود، از روز 11 مه (21 اردیبهشت) آغاز شده است.
در این بررسی ، همه بخش‌های این موشک بازبینی خواهد شد و طی آن، هزاران مدرک و ماه‌ها زمان برای اطمینان یافتن از ایمن و پایدار بودن طراحی برای انجام ماموریت‌های ناسا به فضا مورد مطالعه قرار خواهد گرفت.
هر جزء این موشک از جمله تقویت‌کننده‌ها، موتورها و مراحل پرتابی مورد بازبینی قرار خواهد گرفت.
اولین پرواز موشک SLS با قابلیت بالا بردن 77 تن محموله و انتقال فضاپیمای بدون سرنشین اوریون به ورای مدار پایین زمین به منظور آزمایش عملکرد سیستم یکپارچه برنامه‌ریزی خواهد شد.
با تکامل یافتن طراحی، SLS به قدرتمندترین موشک ساخته شده در جهان تبدیل خواهد شد که می‌تواند تا 143 تن محموله را حمل کرده و ماموریت‌های دورتر در منظومه شمسی را امکان‌پذیر کند.
چهار موتور غول‌پیکر RS-25 که پیش از این به عنوان موتور اصلی شاتل‌های فضایی کاربرد داشتند، روی این موشک قرار گرفته و آزمایشات آن‌ها نیز آغاز شده است.
دانشمندان امیدوارند که این موتورها بتوانند مأموریت‌های آینده به سیارک‌ها یا حتی مریخ را برای انسان امکان‌پذیر سازند.
ناسا اصلاحات زیادی را بر روی موتورهای شاتل برای نقش جدیدشان انجام داده است. این موتورها با دماهای بسیار سردتر اکسیژن مایع نسبت به شاتل مواجه خواهند بود، همچنین فشار درونی بسیار بیشتری را به دلیل مخزن اکسیژن مایع بلندتر مرحله هسته‌ای و شتاب بالاتر خودرو تحمل کرده و حرارت نازل آن نیز به دلیل پیکربندی چهار موتوره و موقعیت آن‌ها در داخل موشک با اگزوز‌های نازل تقویت‌کننده، بالاتر خواهد بود.
آزمایشات از ماه آوریل پس از تکمیل بروزرسانی‌ها در سیستم آب صنعتی پرفشار که آب سرد را برای تاسیسات آزمایشی در زمان آزمایش موتور تامین می‌کند، از سر گرفته شده‌ است.

 موتور غول‌پیکر RS-25

هشت آزمایش با زمان کلی 3500 ثانیه برای موتور فعلی برنامه‌ریزی شده است که نخستین مورد آن در ماه ژانویه انجام شد. پس از آن، 10 آزمایش دیگر بر روی موتور دوم با زمان آزمایش کلی 4500 ثانیه آغاز خواهد شد که آزمایشات کنترلگرهای پرواز جدید نیز طی آن‌ها انجام خواهد شد.
این موتور برای 500 ثانیه در آزمایش اولیه A-1 روشن ماند و اطلاعات مهمی را در مورد واحد کنترلگر موتور و شرایط فشار ورودی در اختیار مهندسان ناسا قرار داد.
این نخستین بار است که موتور RS-25 پس از آزمایش موتور اصلی شاتل فضایی ناسا در سال 2009، مجددا آزمایش می‌شود.
موشک SLS که نخستین پرواز آزمایشی آن برای سال 2017 برنامه‌ریزی شده است، به شکل انعطاف‌پذیر و قابل شمولی طراحی شده که بتواند نیازهای گوناگون ماموریت‌های سرنشین‌دار یا باری را برآورده کند.
پیکربندی پرواز آزمایشی اولیه به ارائه یک ظرفیت 7 تنی خواهد پرداخت و پیکربندی دومرحله‌ای تکامل‌یافته نهایی ظرفیت بیش از 143 تن را ارائه خواهد کرد.
این موشک برای ارسال فضانوردان به ایستگاه فضایی بین‌المللی و کمک به کاوش مناطق دور از دسترس منظومه شمسی بکار گرفته خواهد شد.
ناسا یک قرارداد 2.8 میلیارد دلاری را برای ساخت این موشک غول‌پیکر با شرکت بوئینگ امضا کرده است.
این نخستین بررسی انتقادی طرح برای یک خودروی پرتابی کاوش انسانی ناسا پس از سال 1961 است که در آن زمان، موشک ساترن 5 این سازمان در پس تلاش آمریکا برای فرود یک فضانورد بر روی ماه، مورد بررسی انتقادی قرار گرفت.

فضاپیمای اوریون

در این رابطه بیشتر بخوانید :
اوریون فضاپیمای سرنشین‌دار جدید ناسا، در مسیر تکمیل

تکنولوژی باور نکردنی عنکبوتی , رباط سازنده ی سازه های غول پیکر فضایی

بشر به زودی می تواند سازه های بزرگ فضایی را به صورت واحد پیرامون زمین بسازد , راه کار این موفقیت "روبات عنکبوتی " است که می تواند روی شبکه ای همانند تارهای عنکبوت حرکت کند .
شرکتی به نام Tethers Unlimited در حال توسعه یک سامانه سازنده فضایی  موسوم به کارخانه عنکبوتی است که با مونتاژ قطعات  در کنار هم قادر به ساخت یک سازه در مدار زمین و یا فراتر از آن خواهد بود .
Rob Hoyt مدیر عامل  و دانشمند ارشد شرکت Tethers Unlimited در این باره می گوید : کارخانه عنکبوتی می تواند به ساخت آنتن های بزرگ رادیویی , بوم های فضاپیما و ارایه های خورشیدی در دهه آینده کمک کند .
اما  دید بسیار وسیع  تری  نسبت به  این طرح و پروژه های مرتبطی که در شرکت Tethers Unlimited دنبال می شوند در دراز مدت وجود دارد.
او  طی  یک سخنرانی که با همکاری گروه کاری (NASA's Future In-Space Operations (FISO در ۴ مارس انجام گرفت اضافه کرد : در حقیقت هدف بلند مدت ما از این سامانه این است که در نهایت  قادر خواهیم بود از منابع  مورد نیاز برای ساخت و گسترش  زیرساخت های  فضایی  به صورت در جا  درتمام نقاط منظومه شمسی که مایل به ساخت سازه هستیم  , استفاده کنیم .

Hoyt معتقد است که مدل کنونی ساخت فضاپیماها که در آن روی زمین همه بخش ها ساخته و مونتاژ شده و سپس به صورت یک  بخش واحد به فضا پرتاب می شود یک فرایند بسیار گران و وقت گیر است .همچنین برای اندازه و ابعاد فضاپیما محدودیت های بسیاری به همراه دارد .کارخانه عنکبوتی تلاشی در جهت کاهش هزینه ها و افزایش بازدهی ماموریت های فضایی ست .
در این طرح مواد خام اولیه مثل فیبرهای کربنی لازم در ساخت فضاپیما به صورت خام به فضا ارسال می شوند . روبات عنکبوتی می تواند از این مواد برای ساخت خر پا استفاده کند و سپس با مونتاژ این قطعات سازه های بزرگ تری را پدید آورد .


در این فیلم می توانید شبیه سازی عملکرد این روبات و مراحل اجرای این طرح را ببینید




برای اطلاعات بیشتر می توانید به لینک  زیر رجوع کنید :

http://goo.gl/W7yUPw

طرح زیبای فضاپیمای شرکت فراری

مدیر طراحی شرکت فراری یک فضاپیمای مفهومی را با الهام از کتاب‌ها و فیلم‌های علمی‌تخیلی طراحی کرده است.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، فلاویو مانزونی، مدیر طراحی شرکت ایتالیایی خودروسازی فراری که از طرفداران داستان‌های علمی‌تخیلی است، این پروژه را جالب خوانده و نتایج آن را بسیار زیبا توصیف کرده است.
طراحی این فضاپیمای مفهومی که ابتدا از چند طرح ساده آغاز و سپس به شکل یک فضاپیما با ظاهر واقعی تبدیل شده، شامل سبک‌های برخی از چشمگیرترین خوردوهای فراری در کنار یک فلش قرمز است.
مانزونی ابتدا این مفهوم را طراحی کرد، سپس گیوم واسیر یک مدل سه‌بعدی از آن را ساخته و در نهایت، گویلمو گالیانو یک رندرینگ و مدل پس‌تولید از آن را ساخت.
نتیجه بدست آمده شامل یک طرح براق و ساده اما تهاجمی است و با وجود این که خبری از چرخ و نشان اسب فراری روی آن نیست، اما ظاهر آن بسیار شبیه خودروهای این شرکت است.
باله عقب (Spoiler) این فضاپیما شبیه به خودروی فرمول یک فراری بوده و باله‌های کج و شکل دم آن شبیه به مدلهای LaFerrari و FXX K است.
بدنه فضاپیما به دو بخش تقسیم شده و یک رنگ قرمز در وسط بدنه فلزی براق آن کشیده شده است.
بال‌های این طرح به سمت بخش پایینی کشیده شده و ظاهر آن شبیه سفره‌ماهی است.
این طراحی همچنین به دلیل بدنه ساده و فلزی آن، یادآور فیلم «پرواز مسیریاب» شرکت دیزنی است.
مانزونی آغاز شفیتگی خود به داستان‌های علمی‌تخیلی را از دوران کودکی عنوان کرده و اینکه همیشه تصور می‌کرده که یک بشقاب‌پرنده روی سقف خانه‌شان فرود خواهد آمد.
وی اظهار کرد: من طرحهایی را تصور کردم که در آینده به پرواز در‌می‌آیند، زیرا به زودی فضای کمی بر روی زمین باقی خواهد ماند. همچنین بر فضاپیمای کوچکی تمرکز کردم که از رویای کودکی‌ام متفاوت بود.
مانزونی همچنین به وجود آدمهای فضایی اعتقاد داشته و بر این تصور است که موجودات دیگر نیز در جهان زندگی می‌کنند.

تشعشعات کیهانی سیستم اعصاب فضانودان را مختل می کند

مطالعه جدید دانشمندان دانشگاه کالیفرنیا در ایروین نشان می‌دهد قرار گرفتن در معرض ذرات باردار پرانرژی مانند ذرات موجود در پرتوهای کهکشانی، موجب بروز نارسایی شناختی در فضانوردان برای همیشه می‌شود.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، این ذرات فضانوردان را در طول پروازهای فضایی طولانی بمباران می‌کنند و چنین موضوعی، آسیب مهمی به سیستم عصبی مرکزی می‌زند و منجر به نارسایی‌های شناختی می‌شود.
تحقیقات چارلز لیمولی و همکارانش برای فضانوردان عازم سفر دو تا سه ساله به مریخ، خبر خوشی نیست. نقص در عملکرد، نقص حافظه و از دست‌دادن هوشیاری و تمرکز در طول پروازهای فضایی ممکن است بر فعالیت‌های حیاتی در طول ماموریت اثر بگذارد. قرارگرفتن در معرض تشعشعات کیهانی همچنین ممکن است دارای پیامدهای ناخوشایندی برای توانایی شناختی فضانوردان در طول زندگی‌شان باشد.
در مطالعه انجام‌شده توسط تیم لیمولی، گروهی از موش‌ها در «آزمایشگاه تشعشع فضایی» ناسا واقع در لابراتوار ملی بروکهاون، در معرض تشعشع ذرات باردار (اکسیژن و تیتانیم کاملا یونیزه‌شده) قرار گرفتند.
دانشمندان دریافتند قرارگرفتن در معرض این ذرات منجر به التهاب مغزی شد و این موضوع خود، انتقال سیگنال‌ها در میان نورون‌ها را مختل کرد.
تصویربرداری‌های انجام‌شده نشان داد چگونه شبکه ارتباطاتی مغز به دلیل کاهش ساختار سلول‌های عصبی موسوم به دندریت‌ها دچار نقص شد. تغییرات سیناپتیکی بیشتر به همراه تغییرات ساختاری، در قابلیت‌ سلول‌های عصبی برای مخابره کارآمد سیگنال‌های الکتروشیمیایی اختلال ایجاد کرد.
به گفته محققان حاضر در این مطالعه، نارسایی‌های شناختی در فضانوردان ماه‌ها طول می‌کشد که بروز کند و زمان لازم برای سفر به مریخ برای ظهور چنین نارسایی‌هایی کافی است.
با این حال، افرادی که در ایستگاه بین‌المللی فضایی کار می‌کنند، با همین میزان پرتوهای کیهانی کهکشانی روبرو نیستند زیرا آن‌ها همچنان در درون مگنتوسفر حفاظتی زمین قرار دارند.
گفته می‌شود ذرات تشکیل‌دهنده این پرتوهای کیهانی کهکشانی، بقایای اصلی رخدادهای ابرنواختری در گذشته هستند.
جزئیات این دستاورد علمی در مجله Science Advances ارائه شده است.

برداشت انرژی خورشیدی از فضا

دانشمندان اسکاتلندی به دنبال ساخت ماهواره‌ فضایی هستند که با جذب انرژی خورشیدی و تبدیل آن به پرتوهای انرژی‌زا نیاز روزافزون بشر به انرژی را تامین کند.
به گزارش سرویس فناوری ایسنا، منطقه خراسان، محققان دانشگاه داندی اسکاتلند به دنبال تبدیل نور خورشید به پرتوهای پرانرژی لیزر هستند. «آدرین کوآرترمن» متخصص لیزر و سرپرست تیم تحقیقاتی در مورد جزئیات این پروژه تأکید کرد: این فناوری از ماهواره‌های پوشیده شده از پنل‌های خورشیدی تشکیل شده که پس از دریافت نور و تبدیل آن به پرتوهای پرقدرت لیزر، بوسیله لنز‌های مخصوص و با هدف‌گیری به سمت گیرنده‌های زمینی، انرژی را به زمین منتقل می‌کند.
دانشمندان دانشگاه داندی اسکاتلند امیدوارند با توسعه این فناوری بتوانند اولین ایستگاه جذب انرژی را در این کشور راه‌اندازی کنند.
برخی از صاحب‌نظران معتقدند که استفاده از این سیستم چه در جهت پاکسازی فضا از زباله‌ها و یا تولید انرژی برای ساکنان زمینی باید در جهت اهداف بشر دوستانه انجام شود، چرا که احتمال استفاده از این تجهیزات به عنوان تجهیزات نظامی و در جهت تهدید جان انسان‌ها نیز وجود دارد.

تمرینات آماده سازی جسمانی برای ماموریتهای فضایی

بدن انسان با سفر فضایی سازگاری چندانی ندارد و در نتیجه پیش از انجام این سفرها باید به تمرینات آماده سازی جسمانی پرداخت. یورونیوز با توما پسکه، فضانورد و آندره روزنبرگر، دانشمند ورزشی که به مربیگری فضانوردان می پردازد در باشگاه مجهز مرکز فضانورد اروپایی گفتگو کرده است.
آندره روزنبرگر توضیح می دهد که فضانوردان باید به تمرین عضلات خاصی بپردازند. او می گوید: باید بر روی عضلات خاصی کار کرد، به ویژه عضلات ضد جاذبه. برای تمرین قدرتی باید بر روی عضلات پا و عضلات پشت تمرکز کرد.
نیمی از برنامه تمرینی از تمرینات هوازی و نیمی دیگر از تمرینات قدرتی تشکیل شده است.
روزنبرگر می گوید: هدف ساختن عضله و یا حفظ حجم عضلانی و توده استخوانی است.
فضانوردان اغلب برنامه سنگینی دارند ولی باید وقتی را نیز به ورزش اختصاص دهند. توما پسکه می گوید: باید تا جایی که می توانید وقتی را به تمرین اختصاص دهید. شاید به دلیل سفر و مشغله کاری نتوانید هر روز ورزش کنید ولی باید حداقل هفته ای چهار بار تمریناتتان را انجام دهید.
دلیل انجام این تمرینات شرایط دشوار سفر فضایی است. توما پسکه در این مورد می گوید: بعد از شش ماه در فضا شما بخشی از حجم بدنتان را از دست می دهید. توده استخوانی از دست می دهید و بخشی از موازنه بدنتان را هم از دست می دهید. وقتی بر می گردید در وضع فوق العاده ای نیستید و بنابراین اگر ابتدا در سطح بالایی بوده باشید به سطحی متوسط افت می کنید و اگر در سطح متوسط بوده باشید به سطحی پایین افت می کنید. این دلیل اصلی تمرین ورزشی برای فضا است.

توما پسکه
او در نوامبر سال ۲۰۱۶ میلادی مامورتی شش ماهه در ایستگاه فضایی بین المللی خواهد داشت. توما پسکه متولد سال ۱۹۷۸ در شهر روان در فرانسه و دارای کمربند مشکی در جودو است. دوچرخه سواری در کوهستان، پرواز با کایت، اسکی و کوهنوردی از ورزشهای مورد علاقه اوست. او فارغ التحصیل مقطع کارشناسی ارشد در کنترل و طراحی فضاپیماها موسسه عالی هوانوردی و فضا است. او پیش از این برای آژانس فضایی فرانسه و شرکت مهندسی فضای تالس آلنیا اسپیس کار کرده است.
بر گرفته از یوو نیوز

رییس سازمان فضایی ایران: برنامه اعزام انسان به فضا پیگیری می شود

به رغم انتقاداتی که در ماه های اخیر نسبت به برنامه‌های گذشته سازمان فضایی به خصوص طرح اعزام انسان به فضا مطرح شده بود رییس جدید سازمان فضایی ایران در مراسم معارفه خود با تاکید بر این که هیچ پروژ‌ه‌ای در این سازمان متوقف نخواهد شد، گفت: پروژه فضاپیمای ملی و اعزام انسان به فضا از برنامه‌های این سازمان است که گام‌های اولیه برای توسعه فناوری‌های این طرح‌ها برداشته شده است.به گزارش خبرنگار فناوری خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، دکتر محسن بهرامی در حاشیه مراسم معارفه خود با اشاره به سیاستهای جدید این سازمان افزود: بررسی وضع موجود از اولویتهای فعالیت این سازمان خواهد بود و علاوه بر آن اقدام به تدوین برنامه یک ساله و چهار ساله برای این سازمان خواهیم کرد.
وی با اشاره به رونمایی ماکت فضاپیمای ملی یادآور شد: فعالیتهای این سازمان بر اساس بودجه‌هایی است که به این سازمان اختصاص داده می‌شود است و از این رو پروژه‌های فضایی که از جمله آنها ساخت فضاپیمای ملی است جزو برنامه‌های این سازمان قرار دارد. علاوه بر آن اولویتهایی برای فعالیت این سازمان در نظر گرفته می‌شود.
بهرامی با بیان این که طراحی و ساخت این فضاپیما طرحی پرهزینه است، اعزام فضانورد را از برنامه‌های کشور در حوزه فضا خواند که باید الزامات آن فراهم شود.
رییس جدید سازمان فضایی تصریح کرد: هدف کشورهایی که موفق به اعزام انسان به فضا شده اند صرفا اعزام انسان نبوده است بلکه تولید فناوری‌های آن نیز در دستور کار بوده است و در این راستا نیز سیاستهایی را مد نظر دارد.
وی با تاکید بر این که در این سازمان هیچ پروژه‌ای متوقف نمی‌شود اضافه کرد:‌ گام‌های اولیه برای اعزام فضانورد با اعزام موجود زنده به فضا برداشته شده است.
بهرامی در پاسخ به سوالی مبنی بر سقوط ماهواره فجر توضیح داد: در این زمینه لازم است تا عمر ماهواره‌ها نیز مد نظر قرار گیرد. سقوط این ماهواره نیز به دلیل عمری بوده که برای این ماهواره در نظر گرفته شده است.

نسل جدید ایستگاه های فضایی درمرحله طراحی

محققان یک شرکت آمریکایی به دنبال جایگزین کردن ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) با یک سازه غول‌پیکر به شکل قارچ هستند.
به گزارش سرویس فناوری ایسنا، منطقه خراسان، بسیاری از دانشمندان ناسا معتقدند که ایستگاه فضایی بین‌المللی به دلیل برخی کمبود‌ها نظیر عمر بالا و بروز اشکالات فنی باید در آینده نزدیک جایگزین شود.
از پروژه قارچ فضایی که توسط محققان شرکت United Space Structures ارائه شده است، بعنوان جایگزین احتمالی ایستگاه فضایی یاد می‌شود؛ بودجه پیش‌بینی شده برای این تکمیل پروژه بالغ بر 300 میلیارد دلار برآورد شده است.
قارچ فضایی علاوه بر مجهز بودن به امکانات بسیار بالا، مجهز به سامانه تولید جاذبه مصنوعی برای عملکرد بهتر فضانوردان است. این سازه متشکل از دو بخش مجزا شامل بدنه و کلاهک است که برای تولید جاذبه مصنوعی، هر دو بخش در جهت مخالف چهار بار در دقیقه می‌چرخند.
بسیاری از دانشمندان معتقدند که زندگی در شرایط بدون گرانش اثرات بسیار زیان‌باری بر ساختار بدن به ویژه استخوان‌ها و ماهیچه‌های فضانوردان دارد، به طوری‌که در چنین شرایطی بدن در پاسخ به بی‌وزنی، تراکم استخوان‌ها را کم کرده و توده ماهیچه را کاهش می‌دهد.
ساخت این سازه عظیم فضایی 30 سال زمان می‌برد که پس از تکمیل، حدود 400 متر طول و 100 متر قطر خواهد داشت.

تلاش مجدد اسپیس‌ایکس برای فرود سالم موشک در زمین

شرکت اسپیس‌ایکس قصد دارد مجددا روز دوشنبه (24 فروردین) در زمان پرتاب کپسول باری رباتیک خود به ایستگاه فضایی بین‌المللی، تاریخ‌ساز شود.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، این شرکت قصد دارد پس از ارسال فضاپیمای دراگون به ایستگاه فضایی، اولین مرحله موشک فالکون 9 خود را برای یک فرود نرم بر روی یک کشتی پهپاد در اقیانوس آتلانتیک به زمین بازگرداند.
این پرتاب برای روز دوشنبه ساعنت 20:33 به وقت گرینویچ از ایستگاه کیپ‌کاناورال در فلوریدا برنامه‌ریزی شده است.
اسپیس‌ایکس این مانور موشک قابل استفاده مجدد را یکبار دیگر در زمان پرتاب قبلی کپسول دراگون در ماه ژانویه انجام داده بودند که باوجود فرود موفق بر روی سکوی کشتی بدون سرنشین، به دلیل محکم بودن برخورد، منفجر شد.
به گفته الون ماسک، بنیان‌گذار شرکت اسپیس‌ایکس، مایع هیدرولیک مرحله اول موشک به پایان رسیده بود و از این رو فرود کاملی را انجام نداد.
وی اعلام کرده بود که رانشگر بعدی که قرار است بر روی سکوی یک کشتی پهپاد فرود بیاید، از سوخت هیدرولیکی بیشتری برخوردار خواهد بود.

آزمایش روز دوشنبه بخشی از تلاش اسپیس‌ایکس برای تولید موشک‌های کاملا قابل استفاده مجدد است؛ چنین فناوری‌هایی می‌توانند هزینه‌های پرواز فضایی را تا 100 درصد کاهش داده و به باز شدن درهای جدید اکتشاف در فضا کمک کند.
اگرچه مأموریت اصلی روز دوشنبه، ارسال کپسول دراگون به همراه 2015 کیلوگرم مواد غذایی، تدارکات و تجربیات علمی به ایستگاه فضایی خواهد بود. این ششمین مأموریت باری شرکت اسپیس‌ایکس به ایستگاه فضایی تحت قرارداد 1.6 میلیارد دلاری با ناسا محسوب می‌شود.
اگر همه چیز طبق برنامه صورت بگیرد، دراگون روز چهارشنبه (26 فروردین) به ایستگاه فضایی خواهد رسید. این فضاپیما حدود پنج هفته به این مدارگرد 100 میلیارد دلاری متصل خواهد بود و سپس با 1370 کیلوگرم محموله از ابزار علمی، سخت‌افزار و زباله‌های ایستگاه، به زمین برخواهد گشت.
این کپسول در اقیانوس آرام فرود آمده و سپس توسط یک قایق بازیابی خواهد شد. دراگون در حال حاضر تنها فضاپیمایی است که می‌تواند محموله‌ها را به زمین بازگرداند؛ سایر فضاپیماها در حرارت جو زمین سوخته می‌شوند.

اگر فضانوردی در حین ماموریت جان خود راز از دست بدهد با جسد او چه می کنند ؟

از زمان اجرای مأموریت‌های سرنشین‌دار آپولو و با مطرح‌شدن بحث‌های جدی درباره ماموریت‌های فضایی بیشتر، این پرسش برای جامعه علمی مطرح است که چنانچه فضانوردی در فضا بمیرد، با جسد وی باید چه کار کرد؟

به گزارش سرویس علمی ایسنا، در حال حاضر فضانوردان در هر بار، فقط شش ماه را در ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) سپری می‌کنند و معاینات فشرده پزشکی را پیش از قرار گرفتن در فهرست نهایی پرواز فضایی پشت سر می‌گذرانند.

تاکنون کسی در ایستگاه بین‌المللی از دنیا نرفته و از گزارش‌های ناسا این گونه بر می‌آید که این آژانس در صورت جان‌باختن یک فضانورد در فضا، به دنبال ارائه راه چاره است. گرچه هنوز پروتکل رسمی درباره این موضوع ابلاغ نشده، اما فضانوردان تمریناتی را برای انجام اقدامات لازم در صورت از دنیارفتن یکی از همکارانشان انجام می‌دهند.

«کریس هادفیلد» در کتاب خود تحت عنوان «راهنمای یک فضانورد برای زندگی بر روی زمین»، از تمرینات نفس‌گیری موسوم به death sim که برای کمک به آماده‌کردن فضانوردان و این که در صورت مرگ یکی از همکارانشان چه کار کنند، می‌گوید. در این تمرینات، فضانوردان با نحوه واکنش نشان دادن به مرگ همکارشان آشنا می‌شوند.

ناسا طرح‌هایی را برای مأموریت‌های سرنشین‌دار به مریخ دارد و شرکت‌های خصوصی مانند مارس‌وان و اسپیس‌ایکس نیز پروژه‌هایی برای ساخت مستعمره‌های انسانی بر روی مریخ در ذهن دارند. تا تحقق‌بخشیدن به سفرهای سرنشین‌دار بر روی مریخ دهه‌هایی اندکی باقی است، اما آن‌ها حتمی به نظر می‌رسند.

بنابراین، سرانجام افرادی در فضا جانشان را از دست خواهند دارد، چه این رخداد بر روی مریخ باشد چه در سفر به سوی آن. در این میان، ساده‌ترین روش فرستادن جسد به خلا از طریق دریچه هوابند فضاپیماست. با این حال، به نظر می‌رسد یکی از قوانین بین‌المللی که بر حد و مرزهای کیهانی حکمرانی می‌کند، مانع از این کار می‌شود.

تفاهم‌نامه سازمان ملل نیز از واردکردن هر ماده اتلافی به فضا جلوگیری کرده و جسد نیز یکی از این مواد محسوب می‌شود. اجسادی که در فضا شناور می‌شوند، می‌توانند با فضاپیما یا حتی جسم شناور دیگر در سیارات بیگانه برخورد کنند و بقایای انسانی و هر باکتری و موجود زنده دیگری که در درون جسد زندگی می‌کنند، این سیارات را اشغال کنند.

همچنین، نمی‌توان جسد انسان را در طول مسافرت طولانی فضایی در فضاپیما نگه داشت، زیرا ممکن است که زندگی خدمه هم از لحاظ روانی و هم از لحاظ جسمانی به خطر بیافتد.

علاوه بر این، ساخت فضاپیماها بی‌نهایت هزینه‌بر هستند و افزودن یک مقبره به هر سامانه‌ای از این دست، چندین میلیون دلار هزینه‌ می‌برد.

بقایای جسد ولادیمر کمارف، نخستین قربانی فضا، در برابر افسران عا لی رتبه شوروی سابق

یکی از جالب‌ترین پیشنهادهایی که در این زمینه شده، همکاری بین شرکت کفن‌و‌دفن Promessa و ناسا است. این طرح شامل کیسه خواب تنگی است که جسد انسان در درون آن قرار می‌گیرد و سپس در معرض دماهای منجمدکننده فضای خارج قرار می‌گیرد.

جسد منجمد دوباره در داخل فضاپیما قرار می‌گیرد و در آنجا به شدت مرتعش می‌شود تا این که از هم متلاشی شود. در نتیجه، کیسه‌ای حاوی غباری خاکی از جسد انسانی بر جای می‌ماند که می‌توان آن را در خارج از فضاپیما آویزان کرد تا زمانی که فضاپیما به مقصد برسد.

با این حال، هنوز درباره این که زمانی که فردی پس از فرود بر روی مریخ بمیرد، پاسخی ارائه نشده است. طرح‌های ناسا و شرکت مارس‌وان شامل افرادی است که محصولات مورد نیاز خود را بر روی این سیاره پرورش می‌دهند. یکی از ایده‌های کنونی استفاده از جسد انسان برای استفاده به عنوان کود است، اما هنوز مشخص نیست که آیا اجساد انسانی می‌توانند برای استفاده به عنوان کود مورد استفاده قرار بگیرند یا خیر.

به گفته «پاول والپول»، اخلا‌ق‌شناس زیستی ارشد ناسا، تاکنون بر روی زمین از این ایده استفاده نشده است و جوامعی وجود دارند که به شدت به کود نیاز دارند، اما از اجساد مردگان در این راستا استفاده نمی‌کنند.

مرگ یک موضوع عمیق انسانی است، اما برای یک فضاپیمای با مأموریت طولانی‌مدت، باید با آن از دیدگاه عملی و هزینه‌ای برخورد شود.