حرکت فضاپیمای نیوهورایزنز به سوی هدف اسرارآمیز بعدی

به گزارش سرویس علمی ایسنا به نقل از ناسا، پس از جمع‌آوری مقادیر بی شماری از اطلاعات پیرامون  پلوتو ، ناسا اکنون فضاپیمای نیوهورایزنز را به سوی جسم 2014 MU69 در کمربند کویپر هدایت کرده که به تصور دانشمندان، از زمان تولد منظومه شمسی در 4.6 میلیارد سال پیش تاکنون اساسا بدون تغییر باقی مانده است.
دانشمندان از همان دوربین‌ها و تجهیزاتی استفاده خواهند کرد که تصاویر خارق‌العاده پلوتو را در سال گذشته به تصویر کشیدند و امید است که بتوانند در درک بهتر این جسم عجیب کمک کرده و برخی از اسرار مرتبط با منشاء منظومه شمسی یا حتی جهان را در این فرآیند آشکار کنند.
اگرچه نیوهورایزنز تا ژانویه سال 2019 به این جسم نخواهد رسید. این یک فرصت نادر برای دانشمندان به منظور مشاهده یک جسم دور خواهد بود. حتی بزرگترین و قدرتمندترین تلسکوپ‌ها نیز نمی‌توانند اجسامی مانند 2014 MU69 را به تصویر بکشند.
تصور می‌شود که این جسم به دلیل جایگاهش در اعماق کمربند کویپر تحت تاثیر هیچ گونه اثر گرانشی از سوی اجسام دیگر در منظومه شمسی قرار نگرفته است.

سن دشت یخی شگفت‌انگیز پلوتو 10 میلیون سال برآورد شد

دانشمندان در پژوهشی جدید و برای نخستین بار، سن دشت یخی پلوتو را 10 میلیون سال برآورد کردند.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، تصویربردار اکتشافی دوربرد فضاپیمای نیوهورایزنز ناسا تصاویری از پلوتو و یکی از بزرگترین شگفتی‌های آن به نام دشت یخی اسپاتنیک ارائه کرده است.
نبود دهانه‌های برخوردی در سطح این دشت یخی، آن را به یک منطقه منحصر به فرد در پلوتو و یک نقطه نادر در منظومه شمسی تبدیل کرده است. از همین نشانه‌ها می‌توان فهمید که در واقع این دشت بسیار جوان است.
دیوید تریلینگ، استادیار فیزیک و نجوم دانشگاه شمالی آریزونا اظهار کرد: عکسهای گرفته شده از این دشت بسیار شگفت‌انگیز است و سن سطح اسپاتنیک بر اساس محیط مداری پلوتو و میزان تاثیر آن محاسبه می‌شود.
وی افزود: منابع متعددی جنبه‌های مختلف اسپاتنیک را شرح داده‌اند اما این اولین بار است که سن این دشت یخی 10 میلیون سال یا جوانتر برآورد می‌شود.
تریلینگ اشاره می‌کند که پلوتو در یک منطقه پر از اجسامی کوچکتر از کمربند کویپر است و هر از گاهی این اجسام با پلوتو برخورد می‌کنند. محاسبات ریاضی تریلینگ نشان می‌دهد که این اتفاق تقریبا هر 10 میلیون سال رخ می‌دهد و این امر دلیل جوان بودن اسپاتنیک را شرح می‌دهد.
تحقیقات تریلینگ بیشتر روی سیارک‌های نزدیک به زمین متمرکز شده اما دلیل توجه وی به پلوتو نه تنها به خاطر تصاویر حیرت انگیز آن بلکه به دلیل عدم وجود دهانه‌های برخوردی در آن است. او همچنین امیدوار است که تصویربردار اکتشافی دوربرد نیوهورایزنز موفق به کشف یک کمربند کویپر دیگر تا حدود سال 2018 شود.
اگر این اتفاق بیفتد، تریلینگ به بررسی بیشتر قسمتهای فاقد دهانه برخوردی خواهد پرداخت تا اطلاعات بیشتری در مورد تکامل منظومه شمسی بدست آورد.

پلوتو دارای یک دم پلاسمایی بزرگ است

کاوشگر افق های نو ناسا به تازگی ناحیه ای مملو از گازهای سرد و یونیده شده را تا فاصله ای هزاران کیلومتری پلوتو شناسایی کرده است که همان جو خود پولوتوست که در فضا پراکنده شده است .در طی فرایندی که یک ساعت و نیم پس از عبور افق های نو از نزدیکترین فاصله اش با پلوتو آغاز شد دستگاه ویژه سنجش بادهای خورشیدی SWAP  نصب شده روی این کاوشگر حفره از بادهای خورشیدی را به ثبت رساند که از ۷۷ هزار کیلومتری تا ۱۰۹ هزار کیلومتری پلوتو در جهت خلاف تابش خورشید کشیده شده بود .

این چنین ساختار های پلاسمایی در زهره و مریخ نیز دیده شده اند . در پلوتو که دارای جوی عمدتا نیتروژنی است این دم پلاسمایی از مولکول های نیتروژنی یونیزه شده توسط اشعه فرابنفش خورشید تشکیل شده است و توسط نیروی بادهای خورشیدی در جهت خلاف تابش خورشید در فضا کشیده شده است . به نظر می رسد پلوتو با سرعت چشم گیری در حال از دست دادن اتمسفر خود است و شکل گیری این دم پلاسمایی حاصل برهم کنش جو پلوتو با بادهای خورشیدی ست .

فرن بجنال پژوهشگر دستیار نیوهورایزنز از دانشگاه بولدر کلرادو می گوید : این تنها نخستین نگاه وسوسه انگیز ما به محیط پلاسمای پلوتو است. در ماه آگوست ( شهریور) داده های بیشتری از افق های نو دریافت خواهیم کرد که با اضافه کردن سنجش های جوی دستگاه های آلیس Alice و رکس Rex می توانیم سرعت از دست رفتن جو پلوتو را محاسبه کنیم .

NASA NEWS

در باره پلوتو بیشتر بخوانید :

- همچنان منتظر سورپرایز های افق های نو بمانید

- تازه های کاوشگر افق های نو , شارون قمری جوان و پویا

- جدیدترین تصویر کلوز آپ از پلوتو

همچنان منتظر سورپرایز های افق های نو بمانید

به گزارش ایسنا , این کاوشگربدون سرنشین  که با انرژی هسته‌ای نیرودهی می‌شود، 13 ساعت و پنج دقیقه پس از عبور تاریخی خود از مقابل پلوتو، با شبکه اعماق فضای ناسا DEEP SPACE NETWORK ارتباط برقرار کرد.
این به معنای تکمیل موفقیت‌آمیز کنکاش پلوتو توسط نیوهورایزنز است و چنین دستاورد فضایی اطلاعات جدیدی در اختیار دانشمندان می‌گذارد؛ این اطلاعات همچنین دیدگاه‌های نوینی درباره منشأ منظومه شمسی ارائه می‌دهد.
تأخیر طولانی بین این عبور و تایید وضعیت نیوهورایزنز به دلیل فواصل طولانی بین زمین و این فضاپیما بود. چون پلوتو هم‌اکنون در فاصله 4.77 میلیارد کیلومتری از زمین قرار دارد، چهار ساعت و 25 دقیقه زمان می‌برد تا سیگنال‌های رادیویی نیوهورایزنز به زمین برسد. علاوه بر این، در طول این عبور آنتن‌های اصلی فضاپیما برای مخابره اطلاعات دریافتی از هفت ابزار نیوهورایزنز به زمین در جهت مناسبی قرار نگرفته بودند.
یکی از جوانب مشکل‌آفرین در برقراری دوباره ارتباط با زمین این است که گنجینه‌ای از اطلاعات دریافتی توسط نیوهورایزنز هنوز در بانک حافظه این فضاپیما قفل شده است.
چون دانلود داده از نیوهورایزنز محدود به دو کیلوبیت در ثانیه است، ناسا بر روی بازگرداندن این میزان اطلاعات به تیم ماموریت، متمرکز شده است. با این حال، یک مقام این آژانس اعلام کرده تصاویر جدید با تفکیک‌پذیری بالا را می‌توان امروز دریافت کرد.
بر اساس اعلام ناسا، حدود 16 ماه طول می‌کشد تا تمامی داده‌های جمع‌آوری‌شده نیوهورایزنز در طول این عبور به زمین مخابره شود. علی‌رغم این موضوع، داده‌هایی که پیش از عبور نیوهورایزنز از مقابل پلوتو، ارائه شده اطلاعات مهمی در اختیار دانشمندان می‌گذارد.
با استفاده از تصاویری که در ساعاتی پیش از رسیدن نیوهورایزنز به پلوتو مخابره شد، دانشمندان این ماموریت توانسته‌اند به مناظره 85 ساله در مورد میزان بزرگی پلوتو پایان دهند.
با استفاده از داده‌های تصویرگر شناسایی طیف طولانی (LORRI) این فضاپیما، امکان تعیین قطر این سیاره کوتوله به میزان 2370 کیلومتر ممکن شد. این نتایج نشان می‌دهد اندازه پلوتو بزرگ‌تر از تخمین‌های پیشین است.
همچنین تصویری با بالاترین تفکیک‌پذیری که 16 ساعت پیش از این عبور مخابره شد، دیدگاه‌های جدیدی درباره تاریخ پلوتو ارائه می‌دهد. در این تصویر، یک ویژگی‌ موسوم به "قلب" که با نواحی استوایی تاریک‌تر هم‌مرز است، کشف شد که عرض آن 1600 کیلومتر است.
علاوه بر این، نواحی مملو از دهانه‌های برخورد دنباله‌دار که میلیاردها سال قدمت دارند، قلب پلوتو را احاطه کرده‌اند.
ناسا دو مکان احتمالی در کمربند کویپر ارائه داده که نیوهورایزنز ممکن است ظرف چهار سال آینده با آن‌ها ملاقات کند. اما این موضوع به بودجه این پروژه و مهم‌تر از آن سوخت باقی‌مانده نیوهورایزنز بستگی دارد.
نیوهورایزنز در ژانویه سال 2006 از مجموعه پرتاب 41 در ایستگاه نیروی هوایی کیپ کاناورال فلوریدا و بر روی موشک Atlas V-551 متعلق به شرکت لاکهید مارتین به فضا پرتاب شد.
این سامانه سریع‌ترین فضاپیمایی است که تاکنون پرتاب شده و پس از دریافت گرانش کمکی از سیاره مشتری در سال 2007، به سرعت 83 هزار و 600 کیلومتر در ساعت نسبت به خورشید رسید.
در تاریخ 23 تیر، پس از 9 سال و نیم سفر در اعماق فضا، این فضاپیما از فاصله 12 هزار و 500 کیلومتری و با سرعت 14 کیلومتر در ثانیه از مقابل پلوتو عبور کرد.
استفان هاوکینگ، فیزیکدان برجسته، باراک اوباما و هیلاری کلینتون هر یک به نوبه خود عبور تاریخی کاوشگر نیوهورایزنز از مقابل پلوتو را تبریک گفتند.

جدیدترین تصویر کلوز آپ از پلوتو

جدیدترین تصویر کلوز آپ از پلوتو که در ماموریت افق های نو بدست آمده حاکی از آن است که در بالای سطح یخی پلوتو کوه ها و تپه هایی وجود دارد که ارتفاع بعضی از آن ها به 3500 متر می رسد.
به گفته دانشمندان، این یکی از جوانترین سطوحی است که در منظومه شمسی دیده شده است.
برخلاف قمرهای یخی سیارات بزرگ، پلوتو نمی تواند با فعل و انفعالات گرانشی ناشی از جرم سیارات بزرگتر، گرم شده باشد. فرایند دیگری باید مناظر کوهپایه ای و تپه ها را بوجود آورده باشد.
کوه های روی پلوتو احتمالا کمتر از 100 میلیون سال پیش بوجود آمده اند.

NASA NEWS

تازه های کاوشگر افق های نو , شارون قمری جوان و پویا

در این تصویر می توانید جزییات تازه ای از بزرگترین قمر پلوتو یعنی شارون را  ببینید .این تصویر توسط دوربین دوربرد LORRI نصب شده روی کاوشگر افق های نو در سیزدهم جولای ۲۰۱۵ و از فاصله ۴۶۶,۰۰۰ کیلومتری از شارون گرفته شده است .
نواری از صخره ها و فرورفتگی هایی به طول حدود هزار کیلومتر از چپ به راست نشان می دهد که پوسته شارون به دلیل فعالیت های درونی دچار شکستگی های فراوانی شده است . در سمت بالا , شمال این وجه شارون , دره ای با عمق تخمینی ۷ تا ۹ کیلومتر دیده می شود .فقدان دهانه و چاله های برخوردی دانشمندان ماموریت افق های نو را شگفت زده کرده است . در جنوب خط استوای شارون سطح قمر توسط تابش مایل خورشید روشن است که با ایجاد سایه تشخیص توپوگرافیک را آسانتر می نماید , با این حال حتی در این منطقه هم تنها چند دهانه قابل شناسایی هستند .این نشان می دهد شارون دارای سطح جوانی ست که توسط فعالیت های زمین شناسی شکل گرفته است .
کماکان همگان منتظر رسیدن تصاویر با وضوح بالاتری هستند . این تصویر طی فرآیند کاهش حجم فایل فشرده شده است .در اینجا کوچکترین جزییات قابل تشخیص حدود ۵ کیلومتر طول دارند .برخی از جزییات تصویر در فرآیند فشرده سازی حذف می شوند .اما نسخه فشرده نشده این فایل هنوز در کامپیوتر افق های نو موجود است و در روزهای آینده به زمین ارسال خواهد شد .

NASA NEWS
Image Credit: NASA-JHUAPL-SwRI

عبور بدون مشکل افق های نو از نزدیک ترین فاصله پلوتو تایید شد

بنا بر اعلام ناسا، سازمان فضایی ملی ایالات متحدهٔ آمریکا کاوشگر نيوهوريزونز یا افق های نو توانست روز ۱۴ ژوئیه به نزدیکترین فاصله خود از سیاره پلوتون برسد.
این کاوشگر که در حال جمع آوری داده ها درباره سیاره پلوتون است تا این مرحله از ماموریتش را با موفقیت به انجام رسانده است.
سیگنالهای رادیویی که از این کاوشگر به زمین ارسال می شود پس از چهار ساعت و با طی مسافت ۵ میلیارد کیلومتری میان پلوتون و زمین، به مرکز تحقیقات ناسا می رسد.
حدود ۹۹ درصد از داده های جمع آوری شده توسط این کاوشگر هنوز به زمین منتقل نشده و به همین دلیل دانشمندان امیدوارند طی روزهای آتی بتدریج به کشفیات ارزشمندی دست یابند.
مرحله بعدی ماموریت کاوشگر «نيوهوريزونز» سفر به منطقه ناشناخته «کمربند کویپر» است.

تبریک اسکات کلی به تیم افق های نو

توییت اسکات کلی NASA Astronaut Scott Kelly در ستایش تیم ماموریت کاوشگر افق های نو , ما همگی به شما افتخار می کنیم برای تمام آنچه که انجام می دهید !
- در این تصویر جزیره کوچکی به شکل قلب میبینید که توسط خود اسکات کلی از ایستگاه فضایی بین المللی تهیه شده و در اینجا کنایه ای زیبایی به ناهمواری قلب گونه ای است که توسط افق های نو در پلوتو کشف شده است . اسکات کلی فضانورد اهل کشور ایالات متحده آمریکا است که در ۲۱ فوریهٔ ۱۹۶۴ میلادی در اورنج، نیوجرسی زاده شد. وی در مأموریت اس‌تی‌اس-۱۰۳، اس‌تی‌اس-۱۱۸، اکسپدییشن ۲۵، ۲۶، سایوز تی‌ام‌ای-۰۱ام حضور داشته است.

پلوتو در طول سال های گذشته

همان طور که میدانید انتظار نه ساله دانشمندان و دوستداران ستاره شناسی امروز به سر آمد و کاوشگرافق های نو ناسا توانست با موفقیت از کنار پلوتو بگذرد و اطلاعات زیادی را جمع آوری کند .تمام این داده ها به تدریج به زمین ارسال خواهند شد بنابرین تنها کاری که از دستمان بر می آید انتظار کشیدن است . اما این ویدئوی بسیار کوتاه و زیبا سیر تحولی ما در تصویر برداری از پلوتو را به زیبایی به نمایش می گذارد. تصاویری که بزرگترین تلسکوپ های بشر , کاوشگران قدیمی , تلسکوپ هابل و البته کاوشگر افق های نو از پلوتو تهیه کرده اند . برای درک ابعاد این موفقیت بزرگ این ویدئو را حتما تماشا کنید .
افق های نو فضاپیمای روباتیکِ ناسا است که در حال حاضر به سوی پلوتو حرکت می‌کند. این کاوشگر فضایی نخستین فضاپیمایی است که به سوی پلوتو پرواز می‌کند و به مطالعه دربارهٔ این سیاره کوتوله و سه ماه آن، چارون، نیکس، و هیدرا می‌پردازد.
افق‌های‌نو قرار است ویژگی‌های سیاره‌شناختی پلوتو و ماه‌های آن را بررسی و داده‌برداری نماید , اما سفر طولانی این فضاپیما قرار نیست با رسیدن به پلوتون خاتمه یابد بلکه طبق برنامه‌ریزی‌های انجام شده کاوشگر فضایی افق‌های نو پس از گذر از کنار پلوتو به سراغ کمربند کویپر خواهد رفت تا دست کم با یکی از اجرام این کمربند نیز ملاقات کند .

کاوش گر افق های نو از نزدیکترین فاصله با پلوتو گذشت

این بهترین تصویری ست که در طول تاریخ از پلوتو به ثبت رسیده است 

فضاپیمای نیوهورایزنز امروز (سه شنبه ۲۳ تیر، ۱۴ ژوئیه) به نزدیکترین فاصله از پلوتو رسید تا پرده از رازهای دنیای یخ زده این سیاره کوتوله بردارد. ماموریتی بلندپروازانه که بیش از نه سال پیش آغاز شد و حالا به مهمترین مرحله رسیده است.
همچنان که نیوهورایزنز به پلوتو نزدیک می‌شود و یافته‌ها کم کم به زمین می‌رسند، دانش بشر از پلوتو هم کامل‌تر می‌شود، سطحی از دانش که بدون ماموریت نیوهورایزنز قابل تصور هم نبود.
بر اساس تازه‌ترین یافته‌های این فضاپیما، قطر پلوتو ۲۳۷۰ کیلومتر است، این یعنی پایانی بر سال‌ها گمانه زنی درباره اندازه دقیق این سیاره کوتوله. به این ترتیب تایید شد که پلوتو بزرگترین جرم ورای مدار نپتون و بزرگترین جرم مدار کویپر است. تا پیش از این بر اساس بعضی تخمین‌ها به نظر می‌آمد اریس – یکی دیگر از سیاره‌های کوتوله – از پلوتو بزرگتر است.
علاوه بر این روشن شده چگالی آن هم از آنچه تصور می‌شد کمتر است.
یافته های تازه این ماموریت به همین‌ها خلاصه نمی‌شود در روزها و ماههای آینده مرتب از دستاوردهای این ماموریت خواهید شنید.
تام کرس از رصدخانه گرینویچ می‌گوید بررسی یافته‌های نیوهورایزنز ماهها طول می‌کشد و هدف اصلی ماموریت، به دست آوردن اطلاعات درباره جو پلوتو و بزرگترین قمرش است و اینکه این اجرام دقیقا از چه موادی تشکیل شده‌اند.
پلوتو در اوایل سال ۱۹۳۰ میلادی کشف شد. این سیاره کوتوله که در فاصله ۷.۵ میلیارد کیلومتری از زمین قرار دارد تا سالها نهمین سیاره منظومه به حساب می‌آمد.
اما اوایل قرن بیست و یکم منجمان دریافتند که پلوتو در مجموعه آنچه بعدا مجموعه سیارات فرا نپوتونی نام گرفت تنها نیست. این مجموعه به سیارات و اجرامی گفته می‌شود که ورای نپتون به دور خورشید می‌گردند.
وقتی پلوتو کشف شد اولین جرم از این مجموعه بود که شناسایی می شد. تام کرس از رصدخانه گرینویچ می‌گوید منجمان تصمیم گرفتند جرمی را سیاره بنامند که مدار منظمی به دور خورشید داشته باشد در حالی که مدار پلوتو متفاوت است، بنابراین پلوتو در دسته دیگری به نام سیارات کوتوله قرار گرفت.
در این باره بیشتر بخوانید :
- فضاپیمای افق های نو در سلامت کامل به سر می‌برد
- ثبت اولین تصویر رنگی از سیاره پلوتو
- کاوشگر افق‌های نوی ناسا نپتون را پشت سر گذشت
- کاوشگر فضایی افق‌های نو

فردا شمارش معکوس به پایان می رسد

سرانجام فردا انتظار ۹ ساله دوستداران نجوم و فضا به سر می رسد و فضاپیمای افق های نو ناسا پس از طی بیش از پنج میلیارد کیلومتر از فاصله ۱۲,۵۰۰ کیلومتری پلوتو خواهد گذشت و اطلاعات و تصاویر بسیاری به زمین خواهد فرستاد . حجم عظیمی از داده که ارسال آن به زمین حتی بیش از یکسال از گذر افق های نو از پلوتو به طول خواهد انجامید .این تصویر حاصل پردازش با داده های رنگی , شانزدهم تیر ماه پلوتو را در فاصله ۵ میلیون کیلومتری نشان میدهد .در این تصویر یک منطقه روشن به شکل قلب و یک منطقه بزرگ تیره و کشیده حوالی استوای پلوتو دیده میشوند .همچنین تصویر پردازش شده کارن بزرگ ترین قمر پلوتو نیز در تصویر کنار پلوتو اضافه شده است . کاوشگر افق‌های نو در ساعت16:19:59 ثانیه به وقت تهران به نزدیک‌ترین فاصله از پلوتو خواهد رسید.
افق های نو فضاپیمای روباتیکِ ناسا است که در حال حاضر به سوی پلوتو حرکت می‌کند. این کاوشگر فضایی نخستین فضاپیمایی است که به سوی پلوتو پرواز می‌کند و به مطالعه دربارهٔ این سیاره کوتوله و سه ماه آن، چارون، نیکس، و هیدرا می‌پردازد.
افق‌های‌نو قرار است ویژگی‌های سیاره‌شناختی پلوتو و ماه‌های آن را بررسی و داده‌برداری نماید , اما سفر طولانی این فضاپیما قرار نیست با رسیدن به پلوتون خاتمه یابد بلکه طبق برنامه‌ریزی‌های انجام شده کاوشگر فضایی افق‌های نو پس از گذر از کنار پلوتو به سراغ کمربند کویپر خواهد رفت تا دست کم با یکی از اجرام این کمربند نیز ملاقات کند .

فضاپیمای افق های نو در سلامت کامل به سر می‌برد

فضاپیمای نیوهورایزنز که به تازگی ارتباطش با زمین قطع شده بود، در وضعیت سالم به سر می‌برد و در مسیر خود به سمت پلوتو قرار دارد.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، دانشمندان اعلام کرده‌اند این سامانه مطابق برنامه روز 14 ژوئیه (23 تیر) از مقابل پلوتو عبور خواهد کرد.
بررسی‌های تیم کنترل زمینی نشان می‌دهد هیچ نقص سخت‌افزاری یا نرم‌افزاری موجب این قطع تماس نشده بود. در واقع، عامل اصلی قطع ارتباط، نوعی خطا در زمانبندی بود که در طول عملیات فضاپیما برای آماده‌شدن جهت نزدیک‌شدن به پلوتو رخ داده بود.
این موضوع موجب شد نیوهورایزنز به رایانه پشتیبان و نه رایانه اصلی متکی شود و چنین موضوعی موجب وقفه 81 دقیقه‌ای در مخابره ارتباط رادیویی این فضاپیما به کنترلرهای زمینی شد.
فضاپیمای نیوهورایزنز روز چهارم ژوئیه (13 تیر) دچار مشکل شد و ارتباط آن با زمین قطع شد. با این حال، با تلاش‌های انجام‌شده، ارتباط این سامانه با زمین دوباره برقرار شد.
مرکز عملیات این ماموریت در آزمایشگاه علوم کاربردی دانشگاه جانزهاپکینز در مریلند، 10 روز مانده به رسیدن این فضاپیما به پلوتو، ارتباطش با فضاپیما قطع شد. با این حال، تیم کنترل از طریق سامانه «شبکه اعماق فضای» ناسا دوباره با این فضاپیما ارتباط برقرار کرد.
خلبان خودکار فضاپیما متوجه بروز مشکل در فضاپیما شد و از حالت استفاده از رایانه اصلی به صورت بهره‌گیری از رایانه پشتیبان در آمد. این خلبان، فضاپیما را در حالت ایمن قرار داد و به رایانه پشتیبان دستور داد ارتباط خود با زمین را برقرار کند.
نیوهورایزنز سپس شروع به مخابره اطلاعات دورسنجی جهت کمک به مهندسان برای تشخیص‌دادن مشکل کرد.
نیوهورایزنز تقریبا سه میلیارد مایل از زمین فاصله دارد و در این فاصله، سیگنال‌هایی رادیویی حتی چنانچه با سرعت نور حرکت کنند، برای رسیدن به زمین 4.5 ساعت زمان لازم دارند. در حال حاضر 9 ساعت طول می‌کشد که این امواج به زمین برسند.
درست ساعاتی پس از عبور نیوهورایزنز از کنار پلوتو، این فضاپیما شاهد عبور نور خورشید از میان جو این سیاره خواهد بود و چنین موضوعی به دانشمندان در تعیین ترکیبات جوی پلوتو کمک خواهد کرد.

انتشار نخستین عکس خانوادگی از پلوتو و قمرهایش

فضاپیمای نیوهورایزنز ناسا نخستین عکس خانوادگی از سیستم کوتوله‌سیاره پلوتو و پنج قمر شناخته‌شده آن را ارائه داده است.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، نیوهورایزنز که قرار است 14 جولای (23 تیر) عبور تاریخی خود از کنار پلوتو را تجربه کند، مجموعه‌ای از تصاویر از این جرم کیهانی را با استفاده از دوربین «تصویرگر شناسایی طیف طولانی» (LORRI) خود رصد کرده‌ است.
نخستین بار است که این سامانه فضایی توانسته از قمرهای بی‌نهایت کم‌نور کربروس و استیکس پلوتو تصویربرداری کند. شناسایی این قمرهای ریز از فاصله بیش از 88.5 میلیون کیلومتری برای جامعه علمی هیجان‌انگیز است.
قمرهای شناخته‌شده پلوتو، شارون، هیدرا، نیکس، کربروس و استیکس نام دارند. شارون که قطری به اندازه 1043 کیلومتر دارد، نصف خود پلوتو است اما قمرهای دیگر این شیء کیهانی ریز هستند؛ به طور مثال، عرض کربروس و استیکس به ترتیب هفت تا 21 کیلومتر و 10 تا 32 کیلومتر عنوان شده است.
کربروس و استیکس در سال‌های 2011 و 2012 توسط تلسکوپ فضایی هابل شناسایی شدند.
در تصاویر جدید، چهار قمر ریز پلوتو قابل‌مشاهده‌ هستند در حالی که شارون در مرکز مدارهای قمرهای دیگر با پلوتو در آمیخته است.
ماموریت 700 میلیون دلاری نیوهورایزنز در ژانویه سال 2006 به فضا اوج گرفت تا نخستین شناسایی نزدیک از پلوتو و قمرهایش را انجام دهد.
پلوتو از زمان رصدشدنش در سال 1930 هنوز هم مرموز است زیرا نسبتا کوچک بوده و فاصله زیادی از خورشید دارد؛ حتی بهترین تصاویر هابل این جرم کیهانی را در ابهامی از پیکسل‌ها نشان می‌دهد.

بهترین تصویر از سیاره کوتوله پلوتو تا کنون

کاوشگر ناسا که به سمت پلوتو در حال حرکت است، اخیرا بهترین تصویر خود را از این سیاره کوتوله منتشر کرده و ویژگی های سطحی آن را که مشابه کلاهک قطبی است، به نمایش گذاشته است.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، این تصاویر در اواسط ماه آوریل توسط فضاپیمای نیوهورایزنز ناسا ثبت شده‌اند که قرار است برای نخستین بار در روز 14 ژوئیه (23 تیر) به این سیاره دوردست برسد.
تصاویر جدید با هم ترکیب و به یک فیلم تبدیل شده‌اند که تکه‌های درخشان و تاریک را روی سطح پلوتو به نمایش گذاشته و نشان می‌دهkد که این سیاره کوتوله از سطح متغیر و پیچیده‌ای برخوردار است .
یکی از ویژگیهای قابل مشاهده در تصاویر جدید پلوتو و شارون، قمر آن که توسط دوربین تصویربردار شناسایی دوربرد نیوهورایزنز از فاصله نزدیک به 113 میلیون کیلومتری و بین روزهای 12 تا 18 آوریل (23-29 فروردین) شکار شده‌اند، یک تکه سفید بزرگ در نزدیکی قطبهای پلوتو است که به تصور دانشمندان، ممکن است نوعی کلاهک قطبی باشد.
تصاویر اخیر نیوهورایزنز با تصایر ثبت شده توسط تلسکوپ فضایی هابل ناسا که تکه‌های بزرگ با درخشش‌های متفاوت را در سطح پلوتو رصد کرده، تطابق دارند.
تیم کاوشگر نیوهورایزنز هنوز نمی‌داند دلیل درخشش‌های متفاوت در سطح پلوتو چیست؟ اما بر این باور است که فضاپیمایش از قابلیت حل این گونه معماها با نزدیکتر شدن به سیاره کوتوله برخوردار است.
ماموریت 700 میلیون دلاری نیوهورایزنز در ژانویه 2006 به سمت پلوتو پرتاب شد که پس از کشف در سال 1930 همچنان اسرارآمیز باقی مانده است. تصاویر کاوشگر از پلوتو طی ماه‌های آینده و با نزدیکتر شدن آن تا فاصله 12 هزار و 500 کیلومتری به سیاره، بهتر و بهتر خواهد شد.

ثبت اولین تصویر رنگی از سیاره پلوتو

در تازه‌ترین تصویر فضاپیمای  New Horizons  افق‌های نو ناسا که در حال سفر به سوی سیاره کوتوله منظومه شمسی است، پلوتو و بزرگترین قمر آن، شارون به شکل رنگی به نمایش درآمده‌اند.
به گزارش سرویس فناوری ایسنا، تصویر رنگی پلوتو و قمر شارون که در روز 9 آوریل (20 فروردین) توسط فضاپیمای نیوهورایزنز به ثبت رسیده، نخستین تصویر رنگی از سیستم پلوتو است که توسط این فضاپیما گرفته شده است. اگرچه این تصویر جدید از وضوح بالایی برخوردار نیست، اما نسبت به تصویر قبلی در ماه ژانویه که از فاصله بیش از 202.7 میلیون کیلومتری به ثبت رسیده بود، پیشرفت زیادی محسوب می‌شود.
این در حالیست که تصویر رنگی جدید از فاصله 114 میلیون کیلومتری گرفته شده است. اگرچه این فاصله بنظر زیاد است، اما با در نظر گرفتن فاصله 7.5 میلیارد کیلومتری پلوتو با زمین، مسافت زیادی نیست. فضاپیمای نیوهورایزنز که ناسا آن را سریعترین فضاپیمای پرتاب شده تاکنون توصیف می‌کند، در سال 2006 به فضا پرتاب شده و اکنون به سرعت در حال نزدیک شدن به سیاره کوتوله پلوتو است.
سیاره پلوتو قهرمان توسری خورده منظومه شمسی به شمار می‌رود که زمانی به عنوان یک سیاره کامل شناخته شده بود، اما سپس به عنوان یک سیاره کوتوله تقلیل یافت. با این‌حال این سیاره همچنان مورد توجه خاص دانشمندان و علاقمندان به نجوم قرار دارد.

تصویر قبلی در ماه ژانویه که از فاصله بیش از 202.7 میلیون کیلومتری به ثبت رسیده

با نزدیک شدن فضاپیمای نیوهورایزنز ناسا به نزدیکی پلوتو، بزودی محققان این سازمان خواهند توانست میزان بیشماری از اطلاعات جدید را در مورد این سیاره کوتوله دوردست بدست بیاورند. این فضاپیما قرار است در روز 14 ژوئیه (23 تیر) با پلوتو دیدار کند، اما تا آن زمان، به ثبت تصاویر واضح‌تر از آن خواهد پرداخت.
قمر شارون که بزرگترین قمر پلوتو محسوب می‌شود، از سطحی به مساحت ایالت تگزاس آمریکا برخوردار است. دانشمندان اکنون منتظر تصاویر بهتر هستند که ویژگی‌های سطحی پلوتو و قمرهایش را با وضوح بیشتری به نمایش بگذارد.

در این رابطه بیشتر بخوانید  : 

کاوشگر افق‌های نوی ناسا نپتون را پشت سر گذشت

بشر در آستانه یافتن حیات فرازمینی

دانشمندان ارشد ناسا اعلام کرده‌اند که بشر در آستانه کشف حیات بیگانه قرار گرفته و احتمالا تا سال 2025، نشانه‌ای از این حیات کشف خواهد شد.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، «الن استوفان»، دانشمند ارشد ناسا، در طول بحثی که بر روی تلاش‌های آژانس فضایی آمریکا برای جستجوی کرات زیست‌پذیر و حیات بیگانه متمرکز بود، تأکید کرد: به نظرم ظرف یک دهه آینده، نشانه‌های قوی دال بر وجود حیات فرازمینی در دست خواهیم داشت و ظرف 20 تا 30 سال آینده، شواهد قطعی از این موضوع حاصل می‌شود.
وی ادامه داد: ما می‌دانیم به دنبال چه هستیم و این که چگونه به دنبال آن بگردیم؛ در بسیاری از جنبه‌ها، فناوری لازم را در اختیار داریم و در مسیر استفاده از آن‌ها هستیم، بنابراین مطمئنم قطعا در مسیر درست قرار گرفته‌ایم.
همچنین «جان گرونسفلد»، فضانورد اسبق و معاون برنامه مأموریت علمی ناسا نیز پیش‌بینی کرد که علائم حیات فرازمینی به زودی در منظومه شمسی و فراتر از آن پیدا خواهد شد. وی خاطر نشان کرد: به نظرم ما یک نسل با منظومه شمسی و حیات در آن فاصله داریم؛ چه مکان کشف آن یک قمر یخی، چه مریخ باشد.
کشفیات اخیر نشان می‌دهد، منظومه شمسی و کهکشان راه شیری دارای محیط‌هایی است که می‌توانند از حیات فرازمینی پشتیبانی کنند. به طور مثال، اقیانوس‌های آب مایع در زیر پوسته‌های یخی قمرهای اروپا و گانیمد مشتری و همچنین قمر انسلادوس زحل قرار دارند. اقیانوس‌ها بخش عظمیی از سطح مریخ را در دوران باستان پوشانده بودند؛ همچنین رگه‌های تاریک فصلی که بر روی سطح امروزی مریخ مشاهده شده‌اند، می‌توانند ناشی از آب مریخ شور باشد.
افزون بر این، کاوشگر کنجکاوی ناسا مولکول‌های آلی حاوی کربن و نیتروژن را بر روی مریخ کشف کرده که این عناصر برای وجود حیات زمین‌مانند بر روی سیاره سرخ ضروری هستند.
تلسکوپ فضایی کپلر ناسا نیز نشان می‌دهد، هر ستاره‌ای در آسمان میزبان سیاراتی است و بسیاری از این سیارات می‌توانند زیست‌پذیر باشند. در واقع، پروژه کپلر نشان داد، سیارات صخره‌ای مانند زمین و مریخ در سراسر کهکشان، احتمالا در مقایسه با سیارات گازی مانند زحل و مشتری بیشتر رایج هستند.
«پاول هرتز» مدیر بخش فیزیک نجومی ناسا اعلام کرد: ما می‌توانیم آب را در ابرهای بین‌ستاره‌ای مشاهده کنیم که سیستم‌های سیاره‌ای و ستاره‌ای از آن شکل می‌گیرند. ما می‌توانیم آب را در دیسک‌های پسماندی ببینیم که قرار است حول ستاره‌ها، به سیستم‌های سیاره‌ای تبدیل شوند. همچنین می‌توانیم آب را در دنباله‌دارهایی بیینیم که در منظومه‌های شمسی دیگر با بخارشدن ستارگانشان، در حال پراکنده‌شدن هستند.
استوفان و همکارانشان معتقدند، شکار شواهدی از حیات بیگانه در مقایسه با شناسایی محیط‌های زیست‌پذیر بالقوه، ماموریتی دشوارتر است، اما محققان به طور مستمر در تلاش برای تحقق‌بخشیدن به این هدف بلندپروازانه هستند.
به طور مثال، مریخ‌نورد بعدی ناسا که قرار است سال 2020 راهی سیاره سرخ شود، به دنبال علائمی از حیات گذشته و نمونه‌هایی از خاک مریخ برای بازگرداندن احتمالی آن به زمین برای بررسی دقیق‌تر است. ناسا همچنین به دنبال فرود آوردن فضانوردان بر روی مریخ در دهه 2030 است؛ گامی که استوفان آن را به عنوان کلیدی برای جستجوی حیات در مریخ عنوان می‌کند.

ناسا در عین حال به دنبال انجام مأموریت به قمر اروپا است که این هدف احتمالا در سال 2022 عملی خواهد شد؛ هدف اصلی این مأموریت 2.1 میلیارد دلاری، بررسی زیست‌پذیری بالقوه بر روی این قمر یخی و همچنین کشف شواهدی مناسب از حیات است. محققان به دنبال راه‌هایی برای نمونه‌گیری و بررسی انبوه بخار آبی هستند که ظاهرا از ناحیه قطب جنوب اروپا فوران می‌کند.
در حوزه فراسیارات، تلسکوپ فضایی 8.8 میلیارد دلاری جیمز وب ناسا در سال 2018 پرتاب می‌شود؛ این تلسکوپ، جو سیارات خارجی ابرزمینی را رصد کرده و به دنبال گازهایی خواهد بود که احتمالا خالق حیات بوده‌اند.

کاوشگر افق‌های نوی ناسا نپتون را پشت سر گذشت

و این‌گونه است که کاوشگر افق‌های نوی ناسا نپتون را پشت سر گذشت...پیش به سوی پلوتو

 افق‌های نو  فضاپیمایی روباتیک متعلق به ناسا است که در حال حاضر به سوی پلوتون حرکت می‌کند. این کاوشگر فضایی نخستین فضاپیمایی است که به سوی پلوتون پرواز می‌کند و به مطالعه دربارهٔ این سیاره کوتوله و سه ماه آن، چارون، نیکس، و هیدرا می‌پردازد.

افق‌های نو قرار است ویژگی‌های سیاره‌شناختی پلوتون و ماه‌های آن را بررسی و داده‌برداری نماید. اما سفر طولانی این فضاپیما قرار نیست با رسیدن به پلوتون خاتمه یابد بلکه طبق برنامه‌ریزی‌های انجام شده کاوشگر فضایی افق‌های نو پس از گذر از کنار پلوتون به سراغ کمربند کویپر خواهد رفت تا دست کم با یکی از اجرام این کمربند نیز ملاقات کند. امید می‌رود این کاوشگر در تابستان سال ۲۰۱۵ (تیر ماه ۱۳۹۴ خورشیدی)به پلوتون برسد.