سن دشت یخی شگفت‌انگیز پلوتو 10 میلیون سال برآورد شد

دانشمندان در پژوهشی جدید و برای نخستین بار، سن دشت یخی پلوتو را 10 میلیون سال برآورد کردند.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، تصویربردار اکتشافی دوربرد فضاپیمای نیوهورایزنز ناسا تصاویری از پلوتو و یکی از بزرگترین شگفتی‌های آن به نام دشت یخی اسپاتنیک ارائه کرده است.
نبود دهانه‌های برخوردی در سطح این دشت یخی، آن را به یک منطقه منحصر به فرد در پلوتو و یک نقطه نادر در منظومه شمسی تبدیل کرده است. از همین نشانه‌ها می‌توان فهمید که در واقع این دشت بسیار جوان است.
دیوید تریلینگ، استادیار فیزیک و نجوم دانشگاه شمالی آریزونا اظهار کرد: عکسهای گرفته شده از این دشت بسیار شگفت‌انگیز است و سن سطح اسپاتنیک بر اساس محیط مداری پلوتو و میزان تاثیر آن محاسبه می‌شود.
وی افزود: منابع متعددی جنبه‌های مختلف اسپاتنیک را شرح داده‌اند اما این اولین بار است که سن این دشت یخی 10 میلیون سال یا جوانتر برآورد می‌شود.
تریلینگ اشاره می‌کند که پلوتو در یک منطقه پر از اجسامی کوچکتر از کمربند کویپر است و هر از گاهی این اجسام با پلوتو برخورد می‌کنند. محاسبات ریاضی تریلینگ نشان می‌دهد که این اتفاق تقریبا هر 10 میلیون سال رخ می‌دهد و این امر دلیل جوان بودن اسپاتنیک را شرح می‌دهد.
تحقیقات تریلینگ بیشتر روی سیارک‌های نزدیک به زمین متمرکز شده اما دلیل توجه وی به پلوتو نه تنها به خاطر تصاویر حیرت انگیز آن بلکه به دلیل عدم وجود دهانه‌های برخوردی در آن است. او همچنین امیدوار است که تصویربردار اکتشافی دوربرد نیوهورایزنز موفق به کشف یک کمربند کویپر دیگر تا حدود سال 2018 شود.
اگر این اتفاق بیفتد، تریلینگ به بررسی بیشتر قسمتهای فاقد دهانه برخوردی خواهد پرداخت تا اطلاعات بیشتری در مورد تکامل منظومه شمسی بدست آورد.

شبیه‌سازی رنگی ناسا از آب‌و‌هوای سیستم پلوتو

ناسا به تازگی یک تصویر تجسمی رایانه‌ای منتشر کرده که آب‌وهوای سیستم پلوتو را بطور رنگی شبیه‌سازی کرده است.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، داده‌های مورد استفاده برای ساخت این تصویر رایانه‌ای با کمک یک مدل علمی موسوم به Enlil جمع‌آوری شدند. این داده‌ها طی ماموریت فضاپیمای نیوهورایزنز بدست آمده بودند.
در مقایسه با رویدادهای آب‌وهوایی زمین مانند باران‌های سیل‌آسا یا آسمان صاف، الگوهای آب‌وهوایی در فضا از پلاسمای منتشر شده توسط خورشید تشکیل شده که به گوشه‌های مختلفی از منظومه شمسی سفر می‌کنند.
در جدیدترین فیلم منتشر شده توسط ناسا که در استودیوی تصویرسازی علمی ناسا ساخته شده، دما در فضا با رنگ قرمز، تراکم با رنگ سبز و امواج شوکی که از میان میدان پلاسما گذر می‌کنند، به رنگ آبی نمایش داده شده‌اند.
مناطقی که بیش از یک ویژگی دارند، با ترکیب رنگی مانند بنفش نمایش داده شده‌اند که بخشهای با تراکم کم و امواج شوک داغ را نشان می‌دهند.
به گفته رابرت اسینبورگ، محقق مرکز پیش‌بینی آب‌وهوای فضا، آب‌وهوای فضا از ترکیب پلاسما، ذرات پر انرژی، باد و جرقه خورشیدی تشکیل شده است.
اسینبورگ از مدل علمی Enlil برای ارزیابی رفتار آب‌وهوای فضا به منظور پیش‌بینی رخدادهای مخرب مانند قطع رادیو که بشدت به ماهواره‌های درون مدار آسیب می زند، استفاده کرد.
محققان از این مدل برای تعیین تاثیر آب‌وهوای فضا بر زمین استفاده کردند؛ اما این مدل تنها تا بعد از سیاره مریخ دسترسی داشت و الگوهای آّ‌ب‌وهوایی پس از آن نقطه برای دانشمندان مبهم باقی مانده بود.
ماموریت نیوهورایزنز یک فرصت نادر را برای جمع‌آوری اطلاعات آب‌وهوای فضا از سیستم پلوتو در اختیار دانشمندان قرار داده است. محققان برای این پروژه، مدل Enlil را توسعه دادند تا سیستم سیاره‌ای را نیز برای شناسایی انواع آب‌وهوای موجود در منظومه شمسی در بر بگیرد.
تصویر دانشمندان ناسا، تخمینی از عملکرد فیزیک در سیستم سیاره‌ای است. هدف این تصور، تعیین این امر است که آیا این منطقه دارای رخدادهای آب‌وهوایی مشابه مناطق نزدیک به خورشید است یا خیر.
یکی از عوامل مورد نظر دانشمندان، درک چگونگی تعامل بادهای خورشیدی با ذرات هیدروژن در حال عبور از لبه منظومه شمسی است.
تاکنون شش تیم تحقیقاتی یافته‌های خود را با استفاده از مدل توسعه یافته Enlil منتشر کرده‌اند. برخی از آن‌ها از فیزیک متفاوتی استفاده کرده‌اند و برخی دیگر، عواملی همچون انفجار تاج خورشیدی را در تحقیقات خود در نظر گرفته‌اند. اما هنوز مشخص نیست که این عوامل تا چه حد بر مناطق بیرونی منظومه شمسی تاثیر می‌گذارند.
دانشمندان ناسا امیدوارند با دریافت داده‌های آب‌وهوایی از فضاپیمای نیوهورایزنز بتوانند صحت یافته‌های خود را برای تعیین بهترین مدل یا انجام تنظیمات مجدد بررسی کنند.

انتشار بهترین تصویر از بزرگترین قمر پلوتو

ناسا بهترین و با کیفیت‌ترین تصاویر رنگی که را تا بحال از بزرگترین قمر پلوتو گرفته شده است، منتشر کرد.
به گزارش سرویس علمی ایسنا منطقه خراسان، این تصاویر در ماه ژوئیه هنگامی که فضاپیمای نیوهورایزن از نزدیکی سیاره کوتوله در حال پرواز بود، گرفته شده است.
شارون با قطری بزرگتر از نصف سیاره پلوتو، بزرگترین قمر آن محسوب می‌شود؛ همچنین این تصاویر نشان‌ می‌دهد سطح این قمر از کوه‌ها، دشت‌ها و ناهمواری‌هایی پوشیده شده است.
دشت‌های این قمر با بیش از 1600 کیلومتر مساحت در بالای خط استوای آن قرار دارد. این دشت‌ها چهار برابر وسیعتر از دره گراند کانیون آمریکا بوده و در برخی نقاط دو برابر عمیق‌تر است. محققان بر این باورند که می‌توان از رصد این دشت‌ها به تحولات بزرگ تاریخ جغرافیایی شارون پی برد.
به گفته دانشمندان ناسا و ستا (گروه جستجوگر برای هوش فرازمینی)، این عکس‌ها تاریخ شگفت‌انگیز و غیرمنتظره‌ای از این سرزمین‌ها را آشکار کرده است.
جنوب این دشت به منطقه قابل‌توجهی موسوم به Vulcan Planum منتهی می‌شود. این منطقه از مجموعه‌ای از دشت‌های صاف با ناهمواری‌های اندک تشکیل شده است. نواحی جنوبی نسبت به بخش‌های شمالی از دهانه‌های آتشفشانی کمتری برخوردارند که به گفته دانشمندان این نشان‌دهنده بازسازی دشت در سطح وسیعی است.
انتظار می‌رود همان طور که نیوهورایزن داده‌های بدست آمده‌اش را برای ذخیره در سوابق دیجیتالی منتقل می‌کند، تصاویر با کیفیت‌تری را تا پایان سال به زمین ارسال کند.
فضاپیمای نیوهورایزن اولین ماموریت فضایی اکتشافی این سیاره یخی است.

تصویر خیره کننده‌ای از منظره قطبی پلوتو

فضاپیمای نیوهورایزن ناسا تصاویر جدیدی از پلوتو منتشر کرده که می‌توان از این عکس‌ها جزئیات بیشتری درباره کوهستان‌های عظیم، دشت‌های یخ‌زده و جو مه‌آلود این سیاره یخی بدست آورد.
به گزارش سرویس علمی ایسنا منطقه خراسان، این تصاویر، دانشمندان را نه تنها به خاطر نمایش بی‌نظیر جهان یخی بلکه به دلیل ارائه منظره قطبی عجیب آن شگفت‌زده کرده است.
این تصاویر که 14 ژوئیه (23 تیر) از فاصله 18 هزار کیلومتری در گذر تاریخی نیوهورایزن بر فراز آسمان پلوتو گرفته شده، بتازگی به زمین ارسال و روز پنجشنبه (26 شهریور) توسط ناسا منتشر شد.
این تصویر هلالی شکل که با کمک دوربین تصویربرداری بصری چندطیفی (MVIC) زاویه باز رالف فضاپیمای نیوهورایزن گرفته شده، به خاطر تابش نورخورشید از پشت سیاره، صحنه‌ای خوش منظر و اریب را از چشم اندازهای پلوتویی ارائه کرده است.
این عکس نواحی متمایز و فضای گسترده اطراف سیاره را به طرز شگفت‌آوری برجسته نشان می‌دهد. طبق توضیحات منتشر شده ناسا، اندازه این صحنه به تصویر درآمده 1250 کیلومتر است.
آلن استرن، محقق اصلی نیوهورایزن از موسسه تحقیقاتی جنوب غربی بولدر در کلورادو می‌گوید: با مشاهده این تصویر به واقع احساس می‌کنید خود برای بررسی چشم‌اندازها در آنجا حضور دارید.
با توجه به نور مطلوب پس زمینه و وضوح بالای تصویر MVIC می‌توان جزئیات ظریف و تازه‌ای از جو نیتروژنی سراسر پلوتو بدست آورد.
فضاپیمای نیوهورایزن در سال 2006 برای اولین بار به ماموریت اکتشافی این سیاره یخی اعزام شد.

پلوتو شاید میزبان حیات باشد

بر اساس ادعای یک فیزیکدان انگلیسی و استاد دانشگاه منچستر به نام «برایان کاکس»، پلوتو ممکن است حاوی اقیانوسی زیرآبی باشد که به دلیل گرم‌بودن کافی میزبان حیات باشد.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، کاکس معتقد است چکیدن یخچال‌ها بر روی سطح پلوتو شاید اشاره به امکان وجود نوعی دریای زیرآبی دارد که برای میزبانی مواد شیمیایی آلی به اندازه کافی گرم است.
وی در این باره گفت: کاوشگر نیوهورایزنز نشان داد که ممکن است یک اقیانوس زیرآبی بر روی پلوتو وجود داشته باشد و این موضوع حاکی از آن است که چنانچه درک ما از حیات بر روی زمین حتی اندکی هم درست باشد، می‌توان مولفه‌های زنده‌ای را بر روی پلوتو داشت.
کاوشگر نیوهورایزنز سفر سه میلیارد مایلی خود در منظومه شمسی را تکمیل و ماه ژوئیه از کنار پلوتو عبور کرد.
این فضاپیما تصاویر و داده‌های دقیقی را از پلوتو شکار کرد و همچنین قمرهای آن به نام‌های استیکس، شارون، نیکس، کربروس و هیدرا را رصد کرد.
با این حال، به گفته فیزیکدان انگلیسی بعید به نظر می‌رسد که نیوهورایزنز قادر باشد با قطعیت تعیین کند که‌ آیا آب گرم می‌تواند در زیر سیاره کوتوله پلوتو وجود داشته باشد یا خیر.
کاکس همچنین عنوان کرد که ممکن است انسان‌ها تنها حیات پیچیده در کهکشان راه شیری باشند.

پلوتو دارای یک دم پلاسمایی بزرگ است

کاوشگر افق های نو ناسا به تازگی ناحیه ای مملو از گازهای سرد و یونیده شده را تا فاصله ای هزاران کیلومتری پلوتو شناسایی کرده است که همان جو خود پولوتوست که در فضا پراکنده شده است .در طی فرایندی که یک ساعت و نیم پس از عبور افق های نو از نزدیکترین فاصله اش با پلوتو آغاز شد دستگاه ویژه سنجش بادهای خورشیدی SWAP  نصب شده روی این کاوشگر حفره از بادهای خورشیدی را به ثبت رساند که از ۷۷ هزار کیلومتری تا ۱۰۹ هزار کیلومتری پلوتو در جهت خلاف تابش خورشید کشیده شده بود .

این چنین ساختار های پلاسمایی در زهره و مریخ نیز دیده شده اند . در پلوتو که دارای جوی عمدتا نیتروژنی است این دم پلاسمایی از مولکول های نیتروژنی یونیزه شده توسط اشعه فرابنفش خورشید تشکیل شده است و توسط نیروی بادهای خورشیدی در جهت خلاف تابش خورشید در فضا کشیده شده است . به نظر می رسد پلوتو با سرعت چشم گیری در حال از دست دادن اتمسفر خود است و شکل گیری این دم پلاسمایی حاصل برهم کنش جو پلوتو با بادهای خورشیدی ست .

فرن بجنال پژوهشگر دستیار نیوهورایزنز از دانشگاه بولدر کلرادو می گوید : این تنها نخستین نگاه وسوسه انگیز ما به محیط پلاسمای پلوتو است. در ماه آگوست ( شهریور) داده های بیشتری از افق های نو دریافت خواهیم کرد که با اضافه کردن سنجش های جوی دستگاه های آلیس Alice و رکس Rex می توانیم سرعت از دست رفتن جو پلوتو را محاسبه کنیم .

NASA NEWS

در باره پلوتو بیشتر بخوانید :

- همچنان منتظر سورپرایز های افق های نو بمانید

- تازه های کاوشگر افق های نو , شارون قمری جوان و پویا

- جدیدترین تصویر کلوز آپ از پلوتو

همچنان منتظر سورپرایز های افق های نو بمانید

به گزارش ایسنا , این کاوشگربدون سرنشین  که با انرژی هسته‌ای نیرودهی می‌شود، 13 ساعت و پنج دقیقه پس از عبور تاریخی خود از مقابل پلوتو، با شبکه اعماق فضای ناسا DEEP SPACE NETWORK ارتباط برقرار کرد.
این به معنای تکمیل موفقیت‌آمیز کنکاش پلوتو توسط نیوهورایزنز است و چنین دستاورد فضایی اطلاعات جدیدی در اختیار دانشمندان می‌گذارد؛ این اطلاعات همچنین دیدگاه‌های نوینی درباره منشأ منظومه شمسی ارائه می‌دهد.
تأخیر طولانی بین این عبور و تایید وضعیت نیوهورایزنز به دلیل فواصل طولانی بین زمین و این فضاپیما بود. چون پلوتو هم‌اکنون در فاصله 4.77 میلیارد کیلومتری از زمین قرار دارد، چهار ساعت و 25 دقیقه زمان می‌برد تا سیگنال‌های رادیویی نیوهورایزنز به زمین برسد. علاوه بر این، در طول این عبور آنتن‌های اصلی فضاپیما برای مخابره اطلاعات دریافتی از هفت ابزار نیوهورایزنز به زمین در جهت مناسبی قرار نگرفته بودند.
یکی از جوانب مشکل‌آفرین در برقراری دوباره ارتباط با زمین این است که گنجینه‌ای از اطلاعات دریافتی توسط نیوهورایزنز هنوز در بانک حافظه این فضاپیما قفل شده است.
چون دانلود داده از نیوهورایزنز محدود به دو کیلوبیت در ثانیه است، ناسا بر روی بازگرداندن این میزان اطلاعات به تیم ماموریت، متمرکز شده است. با این حال، یک مقام این آژانس اعلام کرده تصاویر جدید با تفکیک‌پذیری بالا را می‌توان امروز دریافت کرد.
بر اساس اعلام ناسا، حدود 16 ماه طول می‌کشد تا تمامی داده‌های جمع‌آوری‌شده نیوهورایزنز در طول این عبور به زمین مخابره شود. علی‌رغم این موضوع، داده‌هایی که پیش از عبور نیوهورایزنز از مقابل پلوتو، ارائه شده اطلاعات مهمی در اختیار دانشمندان می‌گذارد.
با استفاده از تصاویری که در ساعاتی پیش از رسیدن نیوهورایزنز به پلوتو مخابره شد، دانشمندان این ماموریت توانسته‌اند به مناظره 85 ساله در مورد میزان بزرگی پلوتو پایان دهند.
با استفاده از داده‌های تصویرگر شناسایی طیف طولانی (LORRI) این فضاپیما، امکان تعیین قطر این سیاره کوتوله به میزان 2370 کیلومتر ممکن شد. این نتایج نشان می‌دهد اندازه پلوتو بزرگ‌تر از تخمین‌های پیشین است.
همچنین تصویری با بالاترین تفکیک‌پذیری که 16 ساعت پیش از این عبور مخابره شد، دیدگاه‌های جدیدی درباره تاریخ پلوتو ارائه می‌دهد. در این تصویر، یک ویژگی‌ موسوم به "قلب" که با نواحی استوایی تاریک‌تر هم‌مرز است، کشف شد که عرض آن 1600 کیلومتر است.
علاوه بر این، نواحی مملو از دهانه‌های برخورد دنباله‌دار که میلیاردها سال قدمت دارند، قلب پلوتو را احاطه کرده‌اند.
ناسا دو مکان احتمالی در کمربند کویپر ارائه داده که نیوهورایزنز ممکن است ظرف چهار سال آینده با آن‌ها ملاقات کند. اما این موضوع به بودجه این پروژه و مهم‌تر از آن سوخت باقی‌مانده نیوهورایزنز بستگی دارد.
نیوهورایزنز در ژانویه سال 2006 از مجموعه پرتاب 41 در ایستگاه نیروی هوایی کیپ کاناورال فلوریدا و بر روی موشک Atlas V-551 متعلق به شرکت لاکهید مارتین به فضا پرتاب شد.
این سامانه سریع‌ترین فضاپیمایی است که تاکنون پرتاب شده و پس از دریافت گرانش کمکی از سیاره مشتری در سال 2007، به سرعت 83 هزار و 600 کیلومتر در ساعت نسبت به خورشید رسید.
در تاریخ 23 تیر، پس از 9 سال و نیم سفر در اعماق فضا، این فضاپیما از فاصله 12 هزار و 500 کیلومتری و با سرعت 14 کیلومتر در ثانیه از مقابل پلوتو عبور کرد.
استفان هاوکینگ، فیزیکدان برجسته، باراک اوباما و هیلاری کلینتون هر یک به نوبه خود عبور تاریخی کاوشگر نیوهورایزنز از مقابل پلوتو را تبریک گفتند.

جدیدترین تصویر کلوز آپ از پلوتو

جدیدترین تصویر کلوز آپ از پلوتو که در ماموریت افق های نو بدست آمده حاکی از آن است که در بالای سطح یخی پلوتو کوه ها و تپه هایی وجود دارد که ارتفاع بعضی از آن ها به 3500 متر می رسد.
به گفته دانشمندان، این یکی از جوانترین سطوحی است که در منظومه شمسی دیده شده است.
برخلاف قمرهای یخی سیارات بزرگ، پلوتو نمی تواند با فعل و انفعالات گرانشی ناشی از جرم سیارات بزرگتر، گرم شده باشد. فرایند دیگری باید مناظر کوهپایه ای و تپه ها را بوجود آورده باشد.
کوه های روی پلوتو احتمالا کمتر از 100 میلیون سال پیش بوجود آمده اند.

NASA NEWS

عبور بدون مشکل افق های نو از نزدیک ترین فاصله پلوتو تایید شد

بنا بر اعلام ناسا، سازمان فضایی ملی ایالات متحدهٔ آمریکا کاوشگر نيوهوريزونز یا افق های نو توانست روز ۱۴ ژوئیه به نزدیکترین فاصله خود از سیاره پلوتون برسد.
این کاوشگر که در حال جمع آوری داده ها درباره سیاره پلوتون است تا این مرحله از ماموریتش را با موفقیت به انجام رسانده است.
سیگنالهای رادیویی که از این کاوشگر به زمین ارسال می شود پس از چهار ساعت و با طی مسافت ۵ میلیارد کیلومتری میان پلوتون و زمین، به مرکز تحقیقات ناسا می رسد.
حدود ۹۹ درصد از داده های جمع آوری شده توسط این کاوشگر هنوز به زمین منتقل نشده و به همین دلیل دانشمندان امیدوارند طی روزهای آتی بتدریج به کشفیات ارزشمندی دست یابند.
مرحله بعدی ماموریت کاوشگر «نيوهوريزونز» سفر به منطقه ناشناخته «کمربند کویپر» است.

پلوتو در طول سال های گذشته

همان طور که میدانید انتظار نه ساله دانشمندان و دوستداران ستاره شناسی امروز به سر آمد و کاوشگرافق های نو ناسا توانست با موفقیت از کنار پلوتو بگذرد و اطلاعات زیادی را جمع آوری کند .تمام این داده ها به تدریج به زمین ارسال خواهند شد بنابرین تنها کاری که از دستمان بر می آید انتظار کشیدن است . اما این ویدئوی بسیار کوتاه و زیبا سیر تحولی ما در تصویر برداری از پلوتو را به زیبایی به نمایش می گذارد. تصاویری که بزرگترین تلسکوپ های بشر , کاوشگران قدیمی , تلسکوپ هابل و البته کاوشگر افق های نو از پلوتو تهیه کرده اند . برای درک ابعاد این موفقیت بزرگ این ویدئو را حتما تماشا کنید .
افق های نو فضاپیمای روباتیکِ ناسا است که در حال حاضر به سوی پلوتو حرکت می‌کند. این کاوشگر فضایی نخستین فضاپیمایی است که به سوی پلوتو پرواز می‌کند و به مطالعه دربارهٔ این سیاره کوتوله و سه ماه آن، چارون، نیکس، و هیدرا می‌پردازد.
افق‌های‌نو قرار است ویژگی‌های سیاره‌شناختی پلوتو و ماه‌های آن را بررسی و داده‌برداری نماید , اما سفر طولانی این فضاپیما قرار نیست با رسیدن به پلوتون خاتمه یابد بلکه طبق برنامه‌ریزی‌های انجام شده کاوشگر فضایی افق‌های نو پس از گذر از کنار پلوتو به سراغ کمربند کویپر خواهد رفت تا دست کم با یکی از اجرام این کمربند نیز ملاقات کند .

کاوش گر افق های نو از نزدیکترین فاصله با پلوتو گذشت

این بهترین تصویری ست که در طول تاریخ از پلوتو به ثبت رسیده است 

فضاپیمای نیوهورایزنز امروز (سه شنبه ۲۳ تیر، ۱۴ ژوئیه) به نزدیکترین فاصله از پلوتو رسید تا پرده از رازهای دنیای یخ زده این سیاره کوتوله بردارد. ماموریتی بلندپروازانه که بیش از نه سال پیش آغاز شد و حالا به مهمترین مرحله رسیده است.
همچنان که نیوهورایزنز به پلوتو نزدیک می‌شود و یافته‌ها کم کم به زمین می‌رسند، دانش بشر از پلوتو هم کامل‌تر می‌شود، سطحی از دانش که بدون ماموریت نیوهورایزنز قابل تصور هم نبود.
بر اساس تازه‌ترین یافته‌های این فضاپیما، قطر پلوتو ۲۳۷۰ کیلومتر است، این یعنی پایانی بر سال‌ها گمانه زنی درباره اندازه دقیق این سیاره کوتوله. به این ترتیب تایید شد که پلوتو بزرگترین جرم ورای مدار نپتون و بزرگترین جرم مدار کویپر است. تا پیش از این بر اساس بعضی تخمین‌ها به نظر می‌آمد اریس – یکی دیگر از سیاره‌های کوتوله – از پلوتو بزرگتر است.
علاوه بر این روشن شده چگالی آن هم از آنچه تصور می‌شد کمتر است.
یافته های تازه این ماموریت به همین‌ها خلاصه نمی‌شود در روزها و ماههای آینده مرتب از دستاوردهای این ماموریت خواهید شنید.
تام کرس از رصدخانه گرینویچ می‌گوید بررسی یافته‌های نیوهورایزنز ماهها طول می‌کشد و هدف اصلی ماموریت، به دست آوردن اطلاعات درباره جو پلوتو و بزرگترین قمرش است و اینکه این اجرام دقیقا از چه موادی تشکیل شده‌اند.
پلوتو در اوایل سال ۱۹۳۰ میلادی کشف شد. این سیاره کوتوله که در فاصله ۷.۵ میلیارد کیلومتری از زمین قرار دارد تا سالها نهمین سیاره منظومه به حساب می‌آمد.
اما اوایل قرن بیست و یکم منجمان دریافتند که پلوتو در مجموعه آنچه بعدا مجموعه سیارات فرا نپوتونی نام گرفت تنها نیست. این مجموعه به سیارات و اجرامی گفته می‌شود که ورای نپتون به دور خورشید می‌گردند.
وقتی پلوتو کشف شد اولین جرم از این مجموعه بود که شناسایی می شد. تام کرس از رصدخانه گرینویچ می‌گوید منجمان تصمیم گرفتند جرمی را سیاره بنامند که مدار منظمی به دور خورشید داشته باشد در حالی که مدار پلوتو متفاوت است، بنابراین پلوتو در دسته دیگری به نام سیارات کوتوله قرار گرفت.
در این باره بیشتر بخوانید :
- فضاپیمای افق های نو در سلامت کامل به سر می‌برد
- ثبت اولین تصویر رنگی از سیاره پلوتو
- کاوشگر افق‌های نوی ناسا نپتون را پشت سر گذشت
- کاوشگر فضایی افق‌های نو

فردا شمارش معکوس به پایان می رسد

سرانجام فردا انتظار ۹ ساله دوستداران نجوم و فضا به سر می رسد و فضاپیمای افق های نو ناسا پس از طی بیش از پنج میلیارد کیلومتر از فاصله ۱۲,۵۰۰ کیلومتری پلوتو خواهد گذشت و اطلاعات و تصاویر بسیاری به زمین خواهد فرستاد . حجم عظیمی از داده که ارسال آن به زمین حتی بیش از یکسال از گذر افق های نو از پلوتو به طول خواهد انجامید .این تصویر حاصل پردازش با داده های رنگی , شانزدهم تیر ماه پلوتو را در فاصله ۵ میلیون کیلومتری نشان میدهد .در این تصویر یک منطقه روشن به شکل قلب و یک منطقه بزرگ تیره و کشیده حوالی استوای پلوتو دیده میشوند .همچنین تصویر پردازش شده کارن بزرگ ترین قمر پلوتو نیز در تصویر کنار پلوتو اضافه شده است . کاوشگر افق‌های نو در ساعت16:19:59 ثانیه به وقت تهران به نزدیک‌ترین فاصله از پلوتو خواهد رسید.
افق های نو فضاپیمای روباتیکِ ناسا است که در حال حاضر به سوی پلوتو حرکت می‌کند. این کاوشگر فضایی نخستین فضاپیمایی است که به سوی پلوتو پرواز می‌کند و به مطالعه دربارهٔ این سیاره کوتوله و سه ماه آن، چارون، نیکس، و هیدرا می‌پردازد.
افق‌های‌نو قرار است ویژگی‌های سیاره‌شناختی پلوتو و ماه‌های آن را بررسی و داده‌برداری نماید , اما سفر طولانی این فضاپیما قرار نیست با رسیدن به پلوتون خاتمه یابد بلکه طبق برنامه‌ریزی‌های انجام شده کاوشگر فضایی افق‌های نو پس از گذر از کنار پلوتو به سراغ کمربند کویپر خواهد رفت تا دست کم با یکی از اجرام این کمربند نیز ملاقات کند .