مؤسسه خیریه محک

تازه‌ترین اخبار

‏نمایش پست‌ها با برچسب کهکشان‌. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب کهکشان‌. نمایش همه پست‌ها

کهکشان کلاه ‌مکزیکی

کهکشان کلاه ‌مکزیکی ( Sombrero Galaxy) یا M104 ( فهرست مسیه ) یا NGC 4594  (فهرست عمومی جدید ) یک کهکشان باز از زیر گروه کهکشان‌های مارپیچی است. این کهکشان در صورت فلکی دوشیزه قرار دارد.کهکشان   M104 به دلیل شباهتی که به کلاه مکزیکی دارد به نام کهکشان کلاه مکزیکی معروف است برآمدگی گسترده و بزرگ مرکز و خطوط غبار بارز این کهکشان که ما صفحه‌ی آن‌را تقریباً از لبه می توانیم در عکس ببینیم موجب شده که این کهکشان شبیه کلاه مکزیکی باشد.کهکشان کلاه مکزیکی حدود 50 میلیون سال‌نوری از زمین فاصله‌ دارد . تلسکوپ هابل که این تصویر را ثبت کرده است میلیاردها ستاره‌ی پیر که نور برآمدگی مرکزی گسترده‌ای را ایجاد کرده اند را نشان می دهد و بررسی نزدیک از برآمدگی مرکزی ، نقاط روشن زیادی را نشان می‌دهد که در حقیقت خوشه‌های کروی موجود در این کهکشان هستند.
کهکشان کلاه ‌مکزیکی خانه‌ی ستاره‌های جوان و درخشان زیادی است و جزئیات پیچیده‌ای را به نمایش می گذارد که اخترشناسان هنوز کاملاً به آن‌ها پی نبرده‌اند و مکان دقیق آنها درست وسط این کلاه مکزیکی در طیف الکترومغناطیسی است که می‌درخشد و  ستاره شناسان تصور می‌ کنند که سیاه‌چاله‌ ای بزرگ درون آن وجود دارد
تصویر باکیفیتی که اینجا می بینید حاصل تلفیق عکس های تلسکوپ فضایی هابل و تلسکوپ زمینی سوبارو است .
تلسکوپ سوبارو  نام یکی از بزرگ‌ترین و قوی‌ترین تلسکوپ‌های نوری واقع در رصدخانه مونوکی است که در هاوایی قرار گرفته است. این تلسکوپ متشکل از یک آیینه مقعر است که قطر آن ۸ متر و دویست سانتیمتر است.


سرعت چرخش، تعیین‌کننده اندازه کهکشان‌های مارپیچی



سرعت چرخش، تعیین‌کننده اندازه کهکشان‌های مارپیچی 

مطالعات صورت گرفته توسط محققان استرالیایی نشان می‌دهد، میزان سرعت چرخش در کنار جرم آن، دو عامل تأثیرگذار بر اندازه و شکل کهکشان‌های مارپیچی هستند.

گروهی از اخترشناسان به سرپرستی مرکز بین‌المللی تحقیقات نجوم رادیویی (ICRAR) در پرت استرالیا دریافته‌اند که‌ سرعت چرخش، عامل تعیین کننده اندازه و شکل کهکشان‌های مارپچی است.

کهکشان‌های مارپیچی دارای سرعت چرخش بالا، تخت و نازک هستند، درحالیکه کهکشان‌های با اندازه مشابه که سرعت چرخش کندتری دارند، ضخیم‌تر دیده می‌شوند.

در این تحقیق 16 کهکشان در فاصله بین 10 تا 50 میلیون سال نوری از زمین با استفاده از داده‌های مطالعه THINGS مورد ارزیابی قرار گرفتند.

به گفته پروفسور «دانیل اوبرشاکوو» از دانشگاه استرالیای غربی، این مطالعه نشان می دهد که سرعت چرخش، کلید تغییر شکل ظاهری کهکشان‌های مارپیچی است و بر این اساس، برخی کهکشان‌ها، دیسک‌های مسطح از ستارگان و برخی دیگر کروی شکل هستند.

شکل کهکشان‌های مارپیچی بوسیله دو عامل سرعت چرخش و جرم آنها تعیین می‌شوند؛ بطور مثال کهکشان راه شیری یک دیسک مسطح با تورم نسبتا کوچک است.

نتایج این مطالعه در مجله Astrophysical منتشر شده است.

دستیابی «هابل» به دریایی عمیق از پرجمعیت‌ترین کهکشان‌های جهان


دستیابی «هابل» به دریایی عمیق از پرجمعیت‌ترین کهکشان‌های جهان
تلسکوپ هابل، دریایی عمیق از کهکشان‌های کم‌نور و کوچک موجود در آغاز جهان را کشف کرد.به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، نور فرابنفش تلسکوپ فضایی هابل ناسا، جمعیتی از کهکشان‌های پنهان را آشکار کرده که خوشه‌ای از ستاره‌های جوان را در سال‌های آغازین جهان تولید کرده‌اند.این اجرام، کوچک‌ترین، کم‌نورترین و پرجمعیت‌ترین کهکشان‌هایی هستند که تاکنون در جهان دوردست مشاهده شده‌اند.تعداد 58 کهکشان‌ تازه‌کشف‌شده، 100 برابر شلوغ‌تر از خویشاوندان بزرگ‌تر خود بوده و همچنین 100 برابر ضعیف‌تر از کهکشان‌هایی هستند که به طور معمول در تحقیقات میدان عمیق پیشین جهان آغازین کشف شده بودند.
این کهکشان‌ها برای رصدشدن رایج توسط هابل، بیش از اندازه کم‌نور هستند و منجمان به منظور شناسایی آنها، هابل را با یک لنز بزرگنمایی طبیعی در فضا مجهز کردند؛ این لنز توسط گرانش یک خوشه‌کهکشان پیش‌زمینه عظیم به نام Abell 1689 تولید شده بود.این خوشه به اندازه‌ای بزرگ است که نور حاصل از کهکشان‌های دوردست پشت خود را بزرگنمایی می‌کند و این عمل را به خاطر پدیده‌ای موسوم به «عدسی گرانشی» انجام می‌دهد.در این پدیده، انحنای فضا مانند یک آینه عظیم برای بسط دادن و روشن‌کردن اشیای دوردست عمل می‌کند.تیم علمی معتقد است که توانسته سرشماری کهکشان‌های موجود در دورانی را تکمیل کند که در آن، کیهان تقریبا 3.4 میلیارد سال عمر داشت.چنانچه این نمونه از کهکشان‌ها نماینده تمامی جمعیت زمان آغازین باشند، 80 درصد از ستارگان جدید در آنها شکل گرفته‌اند.تیم هابل از « دوربین 3 میدان وسیع» برای جستجوی کهکشان‌های ضعیف و شکل‌دهنده ستارگان در نور فرابنفش استفاده کرد.این کهکشان‌ها زمانی که جهان در حال شکوفایی شکل‌گیری ستاره‌ای بود، وجود داشتند. این زمان حدود 9 تا 12 میلیارد سال پیش گزارش شده است.جزئیات این مطالعه در مجله Astrophysical منتشر شد.

کامنت بگذارید