مؤسسه خیریه محک

تازه‌ترین اخبار

‏نمایش پست‌ها با برچسب ماده تاریک. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب ماده تاریک. نمایش همه پست‌ها

وجود ماده تاریک در کهکشان‌های مرده خوشه کما

بر اساس مطالعه دانشمندان استرالیایی، کهکشان‌های موجود در خوشه «کُما» احتمالا حاوی ماده تاریک 100 برابر بیشتر در مقایسه با ماده مرئی هستند.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، این خوشه در فاصله تقریبا 300 میلیون سال نوری از زمین واقع شده است.
دانشمندان دانشگاه وسترن استرالیا از شبیه‌سازی‌های رایانه‌ای برای بررسی کهکشان‌هایی استفاده کردند که در خوشه کما به دام افتاده‌اند. خوشه کما یکی از بزرگ‌ترین سازه‌های کیهان است که در آن هزاران کهکشان توسط نیروی گرانش به یکدیگر متصل شده‌اند.
منجمان مدعی‌اند این کهکشان‌ها احتمالا حدود هفت میلیارد سال پیش در این خوشه گرد هم آمده‌اند. چنانچه نظریه های تکاملی کهکشان‌های آغازین صحیح باشد، آن‌ها باید دارای مقدار عظیمی ماده تاریک که از جداشدن ماده مرئی از خوشه جلوگیری می‌کند، باشند.
ماده تاریک به طور مستقیم قابل‌رویت نیست اما تصور می‌شود این 84 درصد ماده موجود در جهان را تشکیل می‌دهد.
کامرون یوزین، دانشجوی دکترای مرکز بین‌المللی تحقیقات نجوم رادیویی و رهبر ارشد این تحقیق، اعلام کرد این مقاله برای نخستین بار نشان می‌دهد تعدادی از کهکشان‌هایی که در درون این خوشه گیر افتاده‌اند می‌توانند دارای 100 برابر ماده بیشتری نسبت به ماده مرئی باشد.
وی اعلام کرد کهکشان‌های خوشه کما تقریبا به اندازه کهکشان راه شیری اما حاوی یک درصد ستاره هستند.
این کهکشان‌ها حدود هفت تا 10 میلیارد سال پیش در خوشه کما سقوط کردند و از آن زمان خاموش مانده‌اند؛ بنابراین منجمان آن‌ها را کهکشان‌های «ناکام» می‌نامند.
کهکشان‌ها زمانی شکل می‌گیرند که ابرهای عظیم گاز هیدرون فرو می‌پاشند و به ستاره تبدیل می‌شوند. چنانچه ستارگان از کهکشان‌ها حذف شوند، کهکشان‌ها دیگر نمی‌توانند رشد کنند.

اولین تصویر از ماده تاریک در قلب کهکشان راه‌شیری




اولین تصویر از ماده تاریک در قلب کهکشان راه‌شیری

دانشمندان با تحلیل نوعی سیگنال، آن را به وجود ماده تاریک نسبت داده‌اند.
ماده تاریک دهه‌هاست که یکی از اهداف مهم فیزیک نجومی بوده و محققان همواره به دنبال کاوش هویت این ماده نامرئی بوده‌اند. تصور می‌شود، چنین مولفه‌ای بخش اعظم جهان را تشکیل داده با این حال، کارشناسان هنوز هویت آن را شناسایی نکرده‌اند.
مطالعه جدید با استفاده از داده‌های عمومی تلسکوپ فضایی فرمی ناسا ممکن است پاسخ‌هایی به پرسش‌های مطرح در این زمینه ارائه دهد.
«دان هوپر» دانشیار «آزمایشگاه ملی فرمی» واقع در ایلینوی و همکارانش، از سال 2009 تاکنون در حال بررسی سیگنالی در قلب کهکشان راه شیری بوده‌اند. این سیگنال از هاله‌ای از پرتوهای گامای دارای تشعشع انرژی بی‌نهایت تشکیل شده و دانشمندان را متقاعد کرد که این سیگنال، توسط برخورد ذرات ماده تاریک به یکدیگر تولید شده است.
زمانی که این ذرات یکدیگر را نابود می‌کنند، پرتوهای گامایی را به فضا گسیل می‌دارند که جرقه‌ای قابل‌درک را در مرکز کهکشان راه شیری پدید می‌آورند. کشف‌های مشابه در کهکشان‌های کوتوله‌ مجاور نیز نشان می‌دهد این فرضیه می‌تواند درست باشد.
هوپر این سیگنال را مشخص‌ترین سرنخ برای ذرات ماده تاریک تاکنون می‌خواند.
برای تایید یافته‌هایشان، دانشمندان حاضر در این تحقیق، مجبور به حذف دیگر احتمالات برای منشا سیگنال مزبور بودند؛ یکی از احتمالات موجود این بود که اشعه‌های موردبخث توسط یک تپ‌اختر دوردست یا یک ستاره سریع چرخان ایجاد شده‌اند. آن‌ها دریافتند این پرتوهای گاما، حوزه‌هایی به عرض 10 هزار سال نوری را در اطراف مرکز کهکشانی ایجاد می‌کنند که احتمال تپ‌اخترها را به عنوان منبع این اشعه‌ها از بین می‌برد.
چنانچه کشف جدید پروفسور هوپر و تیم علمی‌اش با سیگنال‌های مشابه در مرکز دیگر کهکشان‌ها مطابقت داشته باشد، احتمال درست‌بودن دستاورد جدید تقویت خواهد شد.

آیا ماده تاریک دایناسورها را نابود کرد؟


آیا ماده تاریک دایناسورها را نابود کرد؟

بر اساس مطالعه جدید دانشمندان دانشگاه ماساچوست، ماده تاریک شاید نابودگر اصلی دایناسورها بوده باشد.
این نیروی مرموز برای نظریه‌های توضیح‌دهنده چگونگی انبساط جهان و چگونگی تعامل کهکشان‌ها حیاتی است و دانشمندان تقریبا مطمئن‌اند ماده تاریک وجود دارد اما نمی‌دانند به چه چیزی شباهت داشته یا این که کجا باید آن را بیابند.
«لیزا راندال» و «ماتیو ریس» از دانشگاه ماساچوست مدعی‌اند، چون منظومه شمسی حول مرکز کهکشان راه شیری می‌چرخد، در یک چرخه 70 میلیون ساله به سمت بالا و پایین حرکت می‌کند و محاسبات آن‌ها نشان می‌دهد منظومه شمسی هر 35 میلیون سال یک بار، از خلال ماده تاریک عبور می‌کند. الگوی مشابهی پیش‌تر در مطالعه برخوردهای دنباله‌دارها روی زمین مشاهده شده بود که نشان می‌داد این برخوردها هر 35 میلیون سال افزایش می‌یابند.
تیم علمی به دنبال بررسی ارتباط احتمالی بین برخوردهای دنباله‌دار و حرکت منظومه شمسی از خلال دیسک ماده تاریک بود.
زمانی که منظومه شمسی از خلال دیسکی حرکت می‌کند، با کشش گرانشی قوی مواجه می‌شود که نواحی مانند ابر اورت را مختل کند؛ این کشش می‌تواند حرکت سنگهای فضایی به سمت زمین را موجب شود.
تیم علمی دهانه‌های برخوردی بزرگ راکه در 250 میلیون سال گذشته روی زمین ایجاد شده بودند، مطالعه کرد؛ تحلیل آن‌ها نشان می‌دهد ماده تاریک، احتمالا الگوهای مشاهده‌شده در دهانه‌های برخوردی را بیش از میزان متوسط دهانه برخورد ایجاد می‌کند.
با این حال، دهانه برخوردی که با انقراض دایناسورها در 66 میلیون سال پیش مرتبط است، به طور کامل با گذر منظومه شمسی از خلال این دیسک مطابقت ندارد و دانشمندان به تحقیقات بیشتری در این زمینه نیاز دارند.

کامنت بگذارید