ابيراهي رنگی در تلسكوپ های شکستی چيست؟

 ابيراهی رنگی يك ويژگی مسأله ساز عدسي های ساده مي باشد. اين حالت زمانی اتفاق مي افتد كه آنها تمي توانند همه رنگ های نور را در يك نقطه متمركز كنند. يك عدسی با  خم كردن پرتوهای نور كه از داخل آن مي گذرد، كار مي كند و يك عدسی محدب بايستی همه پرتوها را در يك نقطه (كانون عدسی) متمركز كند. اما مسأله اينجاست كه رنگ های مختلف نور به طور يكسان منكسر نمی شوند. به عنوان مثال، نور آبی بسيار بيشتر از قرمز شكست می يابد و اين به اين معنی است كه فاصله كانونی يك عدسي برای آبی كمتر از نور قرمز است. اين باعث خواهد شد تا يك عدسی به جای به وجود آوردن يك تصوير شفاف و روشن، تصويری را ايجاد كند كه حاشيه های رنگی به دور آن هستند. البته، اين مطلب به اين معنی است كه جزئيات ريز و دقيق تصوير از بين رفته است. تلسكوپ های شکستی ابتدايی كه از دو عدسی ساخته شده بودند به شدت از ابيراهی رنگی متأثر بودند. حتی امروزه نيز بعضی از تلسكوپ های ارزان قيمت دارای اين مشكل هستند. يك روش كم كردن اين اثر اين بود كه تا جايي كه ممكن بود تلسكوپ های بلند می ساختند. اين امر به ساختن تلسكوپ های بلند در قرن هفدهم منجر گرديد. به عنوان مثال، « هوليوس» ستاره شناس، از تلسكوپي به طول تقريباً 50 متر استفاده مي كرد. اين مسأله كم و بيش در سال 1729میلادی (1107 ش) توسط يك آماتور انگليسی به نام«چستر مورهال» حل گرديد. او يك عدسی ساخت كه از دو قسمت تشكيل شده بود كه هريك خصوصيات متفاوتی داشتند و مجموعاً مقدار زيادی از مسأله رنگ دروغين را از بين می برد. عدسي های از اين نوع را«عدسي های بی رنگ» مي نامند و اكنون در تمام تلسكوپ های شکستی به كار گرفته می شوند. درواقع، ممكن است عدسی ها پيچيده تر از اين باشند اما اساس كار به همين صورت است.  تلسكوپ هاي بازتابی که به تلسکوپ نیوتونی معروف هستند از اين مسأله رنج نمي برند،زيرا كه نور از ميان آنها عبور نمي كند، بلكه تنها به سطح آن برخورد مي كند.